Tag Archives: อ่อนนุช

รสชาติของความหลง

8 เม.ย.

หลายคนอาจชอบเส้นทางนั้นแล้วไปซ้ำๆ ส่วนเรานั้นชอบไม่ซ้ำ หาที่ใหม่ไปเรื่อยๆ หากต้องเริ่มจุด A ไปจุด B แบบครั้งนี้ไปหาหมอแล้วกลับบ้าน ขาไปที่ต้องรักษาเวลาก็ใช้ทางที่เร็วสุด ส่วนขากลับลืมไปได้เลยว่าจะซ้ำทางเดิม

ก่อนเริ่มปั่นเราชอบตั้งโจทย์ให้ตัวเองก่อน เช่น ขอชุมชนล้วนๆนะ ขอเกาะทางรถไฟ ขอเลาะริมคลอง หรือ ปักแลนด์มาร์คต้องผ่านให้ครบ หรือ ตามหาต้นไม้ใหญ่ พอมีโจทย์แบบนี้ละ ทำให้มีรสชาติ ต้องพยายามหาทางเชื่อมต่อให้ได้ 

ต่อให้ดูเหมือนมีสัญญานเตือนว่าทางนี้ไปต่อไม่ได้ก็ตาม ขอเห็นด้วยตาว่าสุดทางไปต่อไม่ได้นี่หน้าตาเป็นอย่างไร เห็นแล้วก็สบายใจ จะย้อนทางเข้าอีกครั้งก็ไม่รู้สึกว่าไกลขึ้น เช่นกันกับการหลงทาง ทำให้รู้จักอีกเส้นทาง

หลายครั้งรู้สึกเกรงใจเวลาว่าไปกับเพื่อนๆ เขาพาออกถนนแอบรู้สึก ทำไมไม่เลี้ยวเข้าซอยนี้ละ ได้แต่เก็บไว้ในใจ เรียนรู้ทางใหม่ที่เพื่อนพาไป บางครั้งก็ออกนอกเส้นทางกลุ่มซะงั้น เจอกันปลายทางนะ ถ้ากติกาไม่เข้ม รู้แหละว่าไม่ควรทำ แต่พอปั่นบนถนนรถเยอะแล้วมันไม่ใช่เลย 


หลังๆมาใน กทม. เราเลยลุยเดี่ยว สำรวจทางเอง ทางไม่รู้จัก ไม่เคยไปมันช่างน่าตื่นตาตื่นใจ ตื่นเต้นยิ่งนัก มีความสดให้ค้นหา ทำความรู้จัก และชอบไปวันธรรมดานี่สิ วันที่ทุกคนไปทำงาน มันเงียบดีนะ คนใช้ทางก็น้อย บางที่ไม่มีเพื่อนร่วมทางเลย ส่วนวันหยุดเพื่อนๆตื่นเช้าไปปั่นกัน ส่วนเราก็นอนตื่น สายพักร่าง ก็สงสัยตัวเองเหมือนกัน ทำไมชอบย้อนแย้งกับคนส่วนใหญ่ 

เห็นแดดก็ไม่อยากออกจากบ้าน แต่พอได้ออกเท่านั้นละ ปั่นลืมว่ามีแสงแดดไปเลย เมื่อสายตาอยู่ในแว่นกันแดด ร่างถูกคลุมด้วยผ้ามิดชิด มีเพียงปลายนิ้ว 5 นิ้วที่รับแสงโดยตรง นอกจากสถานที่ไม่คุ้นทำให้ปั่นไม่เลิกลาแล้ว ความลื่นของจักรยานก็มีส่วน วันไหนล้างโซ่ หยอดน้ำมัน ตั้งเกียร์เป๊ะๆ กดบันไดแล้วมันรู้สึกพุ่งไหล ความรู้สึกนี้ก็ชวนให้ไม่อยากจอดเช่นกัน 


ขอบคุณ inerbike studio เมื่อไรสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่แปลกไปก็พาเข้าไป เซตกลับให้เหมือนเดิมทุกครั้ง ที่มากกว่านั้นพอปั่นแล้วรู้สึก เหมือนจักรยานคันใหม่เลย พุ่งกว่าเคย เกียร์เป๊ะกว่าก่อนเข้า service 


แผนที่คืออีกหนึ่งสิ่ง เปิดดูแล้วมีเรื่องสนุกทุกครั้ง ทางนี้ฉันยังไม่เคยไปนิ ต้องหาโอกาสซะแล้ว และครั้งนี้เอง เปิดเจอแผนที่เดินเรือคลองพระโขนง ฟังไม่ผิดนะ แผนที่เดินเรือ ^^ จะลองนั่งเรือสำรวจทางดูว่า สองฝั่งคลองมีแผ่นปูนสามารถปั่นได้ตลอดทางไหม 


คลองพระโขงอยู่ตรงไหนนะ น่าจะใกล้ BTS พระโขนง แล้วไปสุดที่ไหนนะ ตลาดศรีเอี่ยมคือตรงไหน เคยเห็นชื่อนี้บนรถสองแถว แต่ยังไม่เคยไป ตัวช่วยที่ใช้ประจำคือ google map คนเดิน + คนท้องที่ แล้วออกปั่น จุดหมายตั้งไว้เป็นแค่ให้ถึงแบบช่วยให้รู้ทิศตอนตั้งคำถาม แต่รสชาติที่สัมผัสได้อยู่ระหว่างทางนี่แหละ รสหลงนี่อร่อยมากนะ 


ทฤษฏีที่ชอบใช้ คือ ไปไหนก็ได้ที่นี่กรุงเทพบ้านเรา ที่นี่เมืองไทยของเรา และที่นี่โลกของเรา มิตรภาพมีอยู่ทุกที่ โลกมันกลม เดี๋ยวมันก็วนมาทางเดิม ในความเป็นจริงก็แบบที่เราเชื่อนี่ละ เจอมิตรภาพน่ารักทุกรุ่นทุกวัยทุกอาชีพทุกครั้ง แค่เอ่ยออกไป น้องครับ พี่คะ ลุงคะ ป้าขา 


เส้นทางนี้ก็เช่นกัน มีสะพานให้ข้ามก็ไม่ข้าม เมื่อเห็นว่าใต้สะพานผ่านตรงไปได้ แปลกดี ในความคิดมีสะพานก็ต้องมีคลองสิ แต่ทำไมเราเห็นเป็นทาง จึงตัดสินใจปั่นตรงไป แล้วก็เจอเจ้าหน้าที่เก็บขยะทางน้ำ : พี่คะ ทางปูนนี้ยาวไหมคะ ? ยาวเลย ไปได้ไกลนะ คือคำตอบ ขอบคุณแล้วลุยเลย ทั้งๆที่คลองเดิมที่ตั้งใจคือคลองพระโขนง แต่ป้ายคลองที่นี่ คลองประเวชบุรีรมย์ 


จากที่เราปั่นชวนคิดถึงว่าไทยพุทธ-มุสลิม เราก็อยู่ด้วยทุกที่แบบนี้ทั่วไทยนิน่า ตอนเด็กๆที่โรงเรียนเราก็มีเพื่อนมุสลิมนะ เรียนแค่ 2 ปี แยกย้ายไม่เจอกันอีกเลย ตอนเรียนพาณิชย์ก็มี ตอนทำงานก็มี ไปใต้ที่ผ่านมายิ่งได้เพื่อนมุสลิมเพิ่มขึ้นเยอะ 


ยิ่งพอปั่นเส้นทางนี้แล้ว พาคิดถึงบรรยากาศที่เคยปั่นด้วยกัน เพราะขวามือเป็นมัสยิดตลอด ส่วนซ้ายมือก็เป็นวัด ที่น่ารักคือมีสะพานข้ามคลอง สองฝั่งเชื่อมถึงกัน น่ารักดี มองเห็นไม่แค่สะพาน แต่เป็นการเชื่อมมิตรภาพ ความรู้สึกเหมือนแค่ชอบคนละอย่าง แต่เราก็เป็น เพื่อนกัน ไปเที่ยวด้วยกันได้ ถึงเวลากินก็สั่งในแบบที่ชอบ อิ่มแล้วก็ไปต่อ 


เส้นทางฝั่งขวาที่ผ่านมัสยิดทางปูนเท่าที่ปั่นดูจะใหม่กว่าหรือเพิ่งปรับปรุง มีราวเหล็กกั้นตลอดทาง ต่างจากฝั่งซ้ายที่ดูสภาพผ่านการใช้งานมานานและบางช่วงก็ไม่มีราวกั้น ทางแคบกว่า ทางปูนจะผ่านชุมชน พอเป็นบ้านเดี่ยวหลังโตมีรั้วกั้น ทางปูนก็หายจากไป อาจเพราะเขาไม่จำเป็นต้องใช้คลองเป็นทางสัญจร เลยไม่อยากให้คนสัญจรต้องผ่านบ้านตัวเองด้วย และเด่นชัดมากขึ้นคือมีทางปูนริมคลอง แต่ไม่มีทางเข้า นอกจากเจ้าบ้านจะเปิดให้ผ่าน 


เส้นทางนี้เลยจบที่อ่อนนุช 25 ที่แรกคิดว่าจะถึง BTS พระโขนง 

 

บึงหนองบอน ใก้ลกว่าที่คิด

28 พ.ย.

อยากไปมานาน ได้ข่าวมาหลายเดือน สองอาทิตย์ก่อนก็ปั่นไปตอนดึกๆ ให้น้องช่วยนำพา แต่ไปถึงก็ได้แค่ชะเง้อมองที่หน้าประตู เพราะเวลานั้นคือ สี่ทุ่มกว่า

วันนั้นปั่นไปเส้นสุขุวิท 101/1 อุดมสุข รู้สึกไกลมากทำเอาท้อไม่อยากปั่นไปอีก หากไกลขนาดนี้ ความอยากยังฝังลึก ที่จริงแล้วอยากปั่นในสวนหลวง ร.9 มากกว่า เห็นต้นไม้ดูร่มรื่น เวลาปั่นก็เปิดแค่ 2 ช่วง เช้า และ เย็น ทำเอาคิดว่า ถ้าจะมาปั่นต้องมาหาที่พักค้างแถวนั้น เพื่อจะตื่นมาปั่นสัมผัสหมอกในสวนยามเช้า

คราวนั้นที่ไปใช้ระยะทางปั่น 30 โลได้ คำนวนแล้วว่า มีชั่วโมงถึงสองชั่วโมงแน่ ถ้าอย่างนั้นต้องตื่นตี 5 เพื่อนจะไปปั่นให้ทันก่อนแดดออก

อยากปั่นๆ มองหาทริปวันอาทิตย์มีใครไปไหนบ้าง ไม่เจอที่ถูกใจ ของสมาคมก็ไม่มีทริปตลอดเดือน พ.ย. นี้เลย ภูมิไปปั่นบึงหนองบอนกัน

เข้าไปดูในข้อความ ยังไม่ได้นอน ยังทำงานไม่เสร็จ ตื่นเช้าไม่ไหวแน่ เที่ยงมีนัดกินมื้อกลางวันกับที่บ้านด้วยสิ แบบนี้ไปกินก่อนแล้วค่อยไปปั่นก็ได้

อิ่มแป้ร ปันแทบไม่ไหว ไปเดินเล่นโปรไบค์ แล้วค่อยไปต่อนะ เดินเล่นพักใหญ่ๆ หาของที่ต้องการใช้ก็ไม่มี อาหารเริ่มจัดระบบเข้าที่ บ่าย 2 กว่าๆ เวลานี้ ไม่ร้อนมาก ก็น่าจะปั่นได้นะ

ไปไหนดี บึงหนองบอน ไปทางไหน จากที่ดูใน google map เมื่อคืนนี้ จะได้ว่า เข้าสุขุวิท 77 อ่อนนุช วิ่งยาว เลี้ยวขวา ถ.ศรีนครินทร์ ตรงไปก่อนถึงซีคอน เลี้ยวซ้ายเข้าซอย หมู่บ้านจำชื่อไม่ได้ รู้แต่ ศรีนคริทร์ 45 ที่เหลือก็ อยู่ในระบบความจำละ ไปถึงค่อยบอกทีละเลี้ยว

ปั่นออกพระราม 4 รู้สึกทำไมไกลเช่นนี้กว่าจะถึงพระโขนง หรือไม่ได้ปั่นใ้ต้แสงอาทิตย์นานเกิน น้ำในกระติกก็พร่องหายไปครึ่งละ ยังไม่ถึงพระโขนงเลย

รู้สึกคล่องตัวในการซอกแทรกไปตามซอกรถติดมาก เหมือนกับแฮนด์พอดีไหล่ ทำเอาไม่ต้องกังวลใจ ว่าจะไปเกี่ยวหูช้างรถข้างๆ เข้าให้ แล้วก็มั่นใจ เพราะถ้าคันหน้าพ้น เราก็พ้นด้วย ตามอย่างเดียว บางช่วงก็ขึ้นฟุตบาท ทางขรุขระ ต้องใช้ระบบโช๊คส่วนตัว ยกก้นขึ้นแทน

เลี้ยวขวาไปไม่นานก็เห็นซอยอ่อนนุชทางซ้ายมือแล้ว แต่จากซอยอ่อนนุชนี่สิ ระความเร็วอยู่สามสิบนิดๆ อาหารที่กินเริ่มจะตีกลับขึ้นมา การกินอิ่มๆ แล้วปั่นนี้ัมันทรมานนักหนา พอๆ กับหิวมากๆ แล้วต้องปั่นเลยละ จะโยเยก็ไม่ได้นะ อยากมาเอง ก็ปั่นตามอย่างเดียว ดูทางขวามือตลอด เหมือนน้องเคยบอกว่ามีร้านจักรยาน 2 ร้านอยู่บนถนนเส้นนั้น แต่ก็หาไม่เจอ ใครรู้พิกัดแน่ชัด ช่วยบอกทีนะ

มองหาแต่ซอย อ่อนนุช 60 เพราะในแผนที่บอกไว้ เป็นซอยสุดท้ายแล้วตัดออกถนนใหญ่ เลือกแบบ google คนเดิน แต่พอพิจารณาทางแล้วรู้สึกว่าไม่สามารถนะ ศรีนครินทร์ ถนนใหญ่ ไม่มีทางข้ามไปได้ หากไม่ข้ามตรงแยก พอไปถึงแยก จะเลี้ยวขวาก็ไม่ได้ แต่จักรยานมีวิธี เปลี่ยนเป็นคนเดินจูงเข็นข้ามทางมาลายได้

มองไปไกลๆ เห็นตึกซีคอน ก็น่าจะอีกไม่ไกลก็แล้วสิ ถนนศรีนครินทร์เวลานี้ สาหัสมากๆ กำลังจะเพิ่มเลนถนน ฝุ่นตลบ ทางกรวด ปั่นก็ต้องระวังดีๆ จับแฮนด์ไม่ดี มีกลิ้งเอาได้

เห็นซอยซ้ายมือแล้ว เข้าไปแล้วรู้สึกโล่งสบาย เป็นซอยหมู่บ้านเงียบๆ น่าปั่นดีจัง จากในแผนที่ ที่บันทึกไว้ในระบบความจำบอกว่าทางเจอแยกให้เลี้ยวซ้าย เพราะตรงไปจะเป็นทางตัน พวกเราก็ปั่นไปจนสุดทาง เพราะดูไม่ออกว่าแยกอยู่ตรงไหน เห็นรถเลี้ยวเข้าไป จึงกลับหลังแล้วปั่นตามรถ ไม่มั่นใจแต่คิดว่าใช่

ซ้าย ขวา ขวา ท่องไว้ แต่เพื่อความแน่ใจ จอดถามชาวบ้านอีกที เพราะยังไม่เห็นป้ายซอย ใช่เลยทางนี้ลัดไปบึงได้ ช่วงนี้เราเป็นผู้นำ ตามมาโลดๆ

เส้นทางสาหัสมาก ขรุขระ พื้นเหมือนถนนยังไปไม่ถึง เพิ่งรู้จักเส้นทางนี้ก็วันนี้ ไม่ว่ากันนะ มั่นใจมากขึ้นทันทีที่เห็น จักรยานเจ้าถิ่นเสือภูเขาปั่นเลี้ยวไปก่อนหน้า ใช่เลยทางนี้แหละทางลัง ต้องข้ามสะพานด้วยนะ ทำเอาเกือบตกน้ำแนะ สะพานเขาทำมาจากเหล็ก พาดๆ มีล่องเยอะมาก เกือบไปแล้ว

โอ้โห ดีใจมาก มองดูเลขไมล์ ระยะทางใก้ล แค่ 14 กิโล เองหรือนี่ แล้วจะไปต่อ ต้องเลี้ยวซ้าย มองลงไป น้ำท่วม กะจะลุย แต่ชาวบ้านบอก เข่านะ แบบนี้ไม่รอดแน่ รองเ้ท้าเปียก เวลานี้มีเจ้าถิ่งอยู่ข้างๆ ก็เลยหาทางว่าจะขออาิศัยผ่านบ้านแถวนั้นทะลุลัด แต่ก็ต้องอดเพราะ ลัดไปก็ยังน้ำท่วม

เจ้าถิ่นแนะนำให้ปั่นอ้อมไปถนนใหญ่อีกทาง แล้วเราก็เริ่มทำความรู้จักกัน พี่เขาเป็นคุณหมอ สัตวแพทย์ คิดไปทันทีว่ารักษาน้องหมาแน่ๆ แต่พี่เขาบอกว่า ทำงานอยู่ไกล คิดไปทันทีว่า เปิดคลินิก แต่ทำไม อยู่อมตะ แล้ว พี่เขาก็บอกผมทำอาหาสัตว์ เพิ่งรู้ว่าคุณหมอก็ทำงานโรงงานได้ คิดว่าต้องพวก ไบโอเทคซะอีก

แล้วโลกก็กลม เพราะคุยไปคุยมาคนกลางที่เอ่ยถึงทำให้สนินกันมากขึ้นภูมินั้นรู้จัก งั้นก็ปล่อยให้เขาคุยกันไปเราปั่นตามฟังอย่างเดียว

ทางลัดที่พี่เขานำพา ใ้ชระยะทางพอๆ กับปั่นมากจากสวนลุมเลย มีให้ยกข้ามประตูน้ำ ปั่นริมคลอง ทะลุหมู่บ้าน ออกถนนใหญ่ เขาหมู่บ้าน ไปออก สวนหลวง ร.9 ออกจากซอยลึก เข้าถนนเฉลิมพระเกียรติ ปั่นกันหลายกิโลกว่าจะถึง บึงที่อยากไป มองดูไมล์ 10 กิโล ได้นะ

พี่เขาขอแค่ถ่ายรูปเป็นที่ระลึกแล้วจากลา เราก็ปั่นสำรวจบึงจากซ้ายสุด ไปขวาสุด ดูแล้วคนเล่นเรือน้อยจัง พื้นที่นำยังว่างเยอะเหลือๆ มีคนมาเล่นเรือบังคับ เสียงดังกวนโสตรับฟังนัก ไม่น่าจะให้เครื่องยนต์เข้ามานะ จะได้ไปสถานที่เงียบๆ พักผ่อน หรือ คนอื่นชอบก็ตามใจ

ปั่นจากหน้าสโมสรไปตามทาง มีกลุ่มจักรยาน full sus หรือ down hill นะ รู้สึกจักรยานเขาแน่นๆ และหนักมาก มาเป็นกลุ่มใหญ่ จักรยานแทบจะยี่ห้อเดียวกันหมด ทำเอาคิดแล้วอยากพา fusion มาลุยบ้าง แต่ต้องไปเปลียนยางก่อน

ปั่นวนกลับมาตามหาร้านขายน้ำ ไปที่สโมสรน่าจะมีขายนะ แล้วก็เข้าไปทำให้ได้รู้ว่า ถ้าจะมาเล่นเรือในบึง ควรจะซื้อน้ำจากข้างนอกเข้ามา ข้างในไม่มีอะไรขายเลยนะ มีแค่เรื่อให้เช่าอย่างเดียว

ถูกมากจะเก็บไปช่วยอะไรได้ 10 บาท / ปี สำหรับเด็ก 40 บาท / ปี สำหรับผู้ใหญ่ จะพอจ่ายเงินค่าคุณครูสอนไหม เห็นมีสอน คายัก ทั้งวัน ส่วนเรืออื่นๆ ดูตามตาราง เขาแค่บอกว่า สมัครแล้วรับบัตรไปรับเรือได้เลย ไม่บอกว่าค่าเช่าเรือเท่าไร คนมาเล่นก็เหมือนมาเช่าแค่ล็อกเกอร์ 5 บาท ไว้เก็บของ

ใจดีจัง เหมือนให้โอกาสเด็กๆ ได้สัมผัสกีฬาทางน้ำ อย่างเข้าถึงได้ ทีแรกคิดว่ากีฬาแบบนี้ต้องพร้อมน่าดูกว่าจะเข้าถึง เสียแต่ว่าทางเข้าลึกนัก ครอบครัวที่ไม่มีรถจะมายังไง

เห็นเด็กๆ เล่นเรือ บังคับใบอย่างคล่องแคล่ว แล้วรู้สึกดีจัง อนาคตไทยเรือใบ วินเซิร์ฟ มีความหวังมากขึ้น ทำเอาย้อยคิดไปถึงวันที่ไปปั่นเรียบหาดที่สิงคโปร์ เห็นเด็กๆ ที่นั่นเรียนวิชาเรือใบกันริมทะเล แล้วรู้สึกโอกาสแบบนี้ เด็กไทยจะมีบ้านไหม ตอนนี้เด็กไทยเอื้อมถึงแล้ว อยากให้มากันเยอะๆ

เห็นแล้วอยากลงเล่นบ้าง เล่นได้ถึง 6 โมงนะ บึงปิด 6 ครึ้ง ถ้าไม่ห้ามเขาไว้นะ ก็จ่ายเงินค่าสมัคร คว้าเรือลงน้ำแล้ว จักรยานจอดไว้ก่อน

เดี๋ยวเราจะกลับดึกไปนะ หากว่าเล่นเสร็จ เอาไว้ครั้งหน้าค่อยมาใหม่นะ ต้องใส่กางเกงยืดมาด้วย เขาไม่ใส่ยีนส์เล่นเรือกันนะ มาเล่นตอนเช้าๆ ดีกว่า….. ก็ยังไม่อยากกลับ ขอไปยืนริมขอบๆ ดูเขาเล่นเรือก่อน ผ่านไปครึ่งชั่วโมงได้ แล้วก็ปั่นกลับ

ขากลับใช้เส้นทางหลังอย่างเดียว ถ.เฉลิมพระเกียรติ สุดทางเข็นจักรยานข้ามถนน แบบไม่มีืทางม้าลาย ต้องระวังให้ดี แล้วเลี้ยวขวา ตรงยาวๆ ไปอย่างเดียว

ตอนผ่านซีคอนได้ยินเสียงนกร้องดัง คิดว่ามีงานแสดงนกนานาชนิดซะอีก ไม่รู้มีไหมไม่ได้แวะดู มุ่งหน้าปั่นไปให้ถึง นวมินทร์ อย่างเดียว

เหมือนเราจะชอบปันตอนเย็นมากกว่า พลังมาอย่างเหลือๆ ปั่นสนุก ไม่เหนื่อยเหมือนตอนมา ทำเอามันส์มาก ยิ่งตอนเข้าถนนนวมินทร์แล้ว รถน้อยแทบไม่มี ติดใจถนนเส้นนี้ แล้วอยากให้ถนนทุกเส้นเป็นแบบถนนเส้นนี้ เรียบ โล่ง