Archive | บันทึกไปแต่ละวันว่าเจออะไร RSS feed for this section

รสชาติของความหลง

8 เม.ย.

หลายคนอาจชอบเส้นทางนั้นแล้วไปซ้ำๆ ส่วนเรานั้นชอบไม่ซ้ำ หาที่ใหม่ไปเรื่อยๆ หากต้องเริ่มจุด A ไปจุด B แบบครั้งนี้ไปหาหมอแล้วกลับบ้าน ขาไปที่ต้องรักษาเวลาก็ใช้ทางที่เร็วสุด ส่วนขากลับลืมไปได้เลยว่าจะซ้ำทางเดิม

ก่อนเริ่มปั่นเราชอบตั้งโจทย์ให้ตัวเองก่อน เช่น ขอชุมชนล้วนๆนะ ขอเกาะทางรถไฟ ขอเลาะริมคลอง หรือ ปักแลนด์มาร์คต้องผ่านให้ครบ หรือ ตามหาต้นไม้ใหญ่ พอมีโจทย์แบบนี้ละ ทำให้มีรสชาติ ต้องพยายามหาทางเชื่อมต่อให้ได้ 

ต่อให้ดูเหมือนมีสัญญานเตือนว่าทางนี้ไปต่อไม่ได้ก็ตาม ขอเห็นด้วยตาว่าสุดทางไปต่อไม่ได้นี่หน้าตาเป็นอย่างไร เห็นแล้วก็สบายใจ จะย้อนทางเข้าอีกครั้งก็ไม่รู้สึกว่าไกลขึ้น เช่นกันกับการหลงทาง ทำให้รู้จักอีกเส้นทาง

หลายครั้งรู้สึกเกรงใจเวลาว่าไปกับเพื่อนๆ เขาพาออกถนนแอบรู้สึก ทำไมไม่เลี้ยวเข้าซอยนี้ละ ได้แต่เก็บไว้ในใจ เรียนรู้ทางใหม่ที่เพื่อนพาไป บางครั้งก็ออกนอกเส้นทางกลุ่มซะงั้น เจอกันปลายทางนะ ถ้ากติกาไม่เข้ม รู้แหละว่าไม่ควรทำ แต่พอปั่นบนถนนรถเยอะแล้วมันไม่ใช่เลย 


หลังๆมาใน กทม. เราเลยลุยเดี่ยว สำรวจทางเอง ทางไม่รู้จัก ไม่เคยไปมันช่างน่าตื่นตาตื่นใจ ตื่นเต้นยิ่งนัก มีความสดให้ค้นหา ทำความรู้จัก และชอบไปวันธรรมดานี่สิ วันที่ทุกคนไปทำงาน มันเงียบดีนะ คนใช้ทางก็น้อย บางที่ไม่มีเพื่อนร่วมทางเลย ส่วนวันหยุดเพื่อนๆตื่นเช้าไปปั่นกัน ส่วนเราก็นอนตื่น สายพักร่าง ก็สงสัยตัวเองเหมือนกัน ทำไมชอบย้อนแย้งกับคนส่วนใหญ่ 

เห็นแดดก็ไม่อยากออกจากบ้าน แต่พอได้ออกเท่านั้นละ ปั่นลืมว่ามีแสงแดดไปเลย เมื่อสายตาอยู่ในแว่นกันแดด ร่างถูกคลุมด้วยผ้ามิดชิด มีเพียงปลายนิ้ว 5 นิ้วที่รับแสงโดยตรง นอกจากสถานที่ไม่คุ้นทำให้ปั่นไม่เลิกลาแล้ว ความลื่นของจักรยานก็มีส่วน วันไหนล้างโซ่ หยอดน้ำมัน ตั้งเกียร์เป๊ะๆ กดบันไดแล้วมันรู้สึกพุ่งไหล ความรู้สึกนี้ก็ชวนให้ไม่อยากจอดเช่นกัน 


ขอบคุณ inerbike studio เมื่อไรสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่แปลกไปก็พาเข้าไป เซตกลับให้เหมือนเดิมทุกครั้ง ที่มากกว่านั้นพอปั่นแล้วรู้สึก เหมือนจักรยานคันใหม่เลย พุ่งกว่าเคย เกียร์เป๊ะกว่าก่อนเข้า service 


แผนที่คืออีกหนึ่งสิ่ง เปิดดูแล้วมีเรื่องสนุกทุกครั้ง ทางนี้ฉันยังไม่เคยไปนิ ต้องหาโอกาสซะแล้ว และครั้งนี้เอง เปิดเจอแผนที่เดินเรือคลองพระโขนง ฟังไม่ผิดนะ แผนที่เดินเรือ ^^ จะลองนั่งเรือสำรวจทางดูว่า สองฝั่งคลองมีแผ่นปูนสามารถปั่นได้ตลอดทางไหม 


คลองพระโขงอยู่ตรงไหนนะ น่าจะใกล้ BTS พระโขนง แล้วไปสุดที่ไหนนะ ตลาดศรีเอี่ยมคือตรงไหน เคยเห็นชื่อนี้บนรถสองแถว แต่ยังไม่เคยไป ตัวช่วยที่ใช้ประจำคือ google map คนเดิน + คนท้องที่ แล้วออกปั่น จุดหมายตั้งไว้เป็นแค่ให้ถึงแบบช่วยให้รู้ทิศตอนตั้งคำถาม แต่รสชาติที่สัมผัสได้อยู่ระหว่างทางนี่แหละ รสหลงนี่อร่อยมากนะ 


ทฤษฏีที่ชอบใช้ คือ ไปไหนก็ได้ที่นี่กรุงเทพบ้านเรา ที่นี่เมืองไทยของเรา และที่นี่โลกของเรา มิตรภาพมีอยู่ทุกที่ โลกมันกลม เดี๋ยวมันก็วนมาทางเดิม ในความเป็นจริงก็แบบที่เราเชื่อนี่ละ เจอมิตรภาพน่ารักทุกรุ่นทุกวัยทุกอาชีพทุกครั้ง แค่เอ่ยออกไป น้องครับ พี่คะ ลุงคะ ป้าขา 


เส้นทางนี้ก็เช่นกัน มีสะพานให้ข้ามก็ไม่ข้าม เมื่อเห็นว่าใต้สะพานผ่านตรงไปได้ แปลกดี ในความคิดมีสะพานก็ต้องมีคลองสิ แต่ทำไมเราเห็นเป็นทาง จึงตัดสินใจปั่นตรงไป แล้วก็เจอเจ้าหน้าที่เก็บขยะทางน้ำ : พี่คะ ทางปูนนี้ยาวไหมคะ ? ยาวเลย ไปได้ไกลนะ คือคำตอบ ขอบคุณแล้วลุยเลย ทั้งๆที่คลองเดิมที่ตั้งใจคือคลองพระโขนง แต่ป้ายคลองที่นี่ คลองประเวชบุรีรมย์ 


จากที่เราปั่นชวนคิดถึงว่าไทยพุทธ-มุสลิม เราก็อยู่ด้วยทุกที่แบบนี้ทั่วไทยนิน่า ตอนเด็กๆที่โรงเรียนเราก็มีเพื่อนมุสลิมนะ เรียนแค่ 2 ปี แยกย้ายไม่เจอกันอีกเลย ตอนเรียนพาณิชย์ก็มี ตอนทำงานก็มี ไปใต้ที่ผ่านมายิ่งได้เพื่อนมุสลิมเพิ่มขึ้นเยอะ 


ยิ่งพอปั่นเส้นทางนี้แล้ว พาคิดถึงบรรยากาศที่เคยปั่นด้วยกัน เพราะขวามือเป็นมัสยิดตลอด ส่วนซ้ายมือก็เป็นวัด ที่น่ารักคือมีสะพานข้ามคลอง สองฝั่งเชื่อมถึงกัน น่ารักดี มองเห็นไม่แค่สะพาน แต่เป็นการเชื่อมมิตรภาพ ความรู้สึกเหมือนแค่ชอบคนละอย่าง แต่เราก็เป็น เพื่อนกัน ไปเที่ยวด้วยกันได้ ถึงเวลากินก็สั่งในแบบที่ชอบ อิ่มแล้วก็ไปต่อ 


เส้นทางฝั่งขวาที่ผ่านมัสยิดทางปูนเท่าที่ปั่นดูจะใหม่กว่าหรือเพิ่งปรับปรุง มีราวเหล็กกั้นตลอดทาง ต่างจากฝั่งซ้ายที่ดูสภาพผ่านการใช้งานมานานและบางช่วงก็ไม่มีราวกั้น ทางแคบกว่า ทางปูนจะผ่านชุมชน พอเป็นบ้านเดี่ยวหลังโตมีรั้วกั้น ทางปูนก็หายจากไป อาจเพราะเขาไม่จำเป็นต้องใช้คลองเป็นทางสัญจร เลยไม่อยากให้คนสัญจรต้องผ่านบ้านตัวเองด้วย และเด่นชัดมากขึ้นคือมีทางปูนริมคลอง แต่ไม่มีทางเข้า นอกจากเจ้าบ้านจะเปิดให้ผ่าน 


เส้นทางนี้เลยจบที่อ่อนนุช 25 ที่แรกคิดว่าจะถึง BTS พระโขนง 

 

วีดีโอ

carry me

6 ก.พ.

เราเห็นจักรยานคันเล็กๆ น่ารัก อยากรู้ว่ามันจะปั่นไกลไหวไหม ก็ลองปั่นดูก็รู้ว่าทำได้ เพราะรอบแรกแจนเอา carry me ปั่นไล่ตาม reach โอ้โห ความเร็วสามสิบกว่ายังตามมาทันอีก ด้วยความน่ารักหลากสีสันทำให้เราสองคนคิดแผนเดินทาง ระหว่างนี้ก็เลยเอาเจ้าจิ๋ว แนนตั้งชื่อให้คันนี้เอง มาลองเดินทาง แต่ด้วยแจนยังเข่าเจ็บ แล้วถูกลูกยุจากพี่โกโร่ แค่พูดว่าทำไมไม่ซ้อน carry me ไปละ ในใจแนนคิดว่าเล็กแค่นั้นเนี่ยนะ แต่แจนก็ขอลอง พอได้ขึ้นยืนเท่านั้นแหละ มีหรือแนนจะจอดให้ลง เย็นวันนั้นเรามีประชุมกันที่สุขุมวิท ไหนๆ ก็เกาะอยู่ข้างหลังแล้ว จากเย็นอากาศก็ไปกันสองคนหนึ่งคันกับเจ้าจิ๋ว และอีกครั้งเราได้ลองเอาติดไปด้วยเพราะแจนบอกสนามยิงปืนอยู่ไกลจากถนนใหญ่ถ้าอยากไปด้วยกันก็เอาเจ้าจิ๋วไปนะ เราก็เลยลอง ส่วนขากลับแนนขอกลับก่อนโดยรับปากว่าจะพับขึ้นรถ แต่พอแนนไปถึงป้ายรถเมล์ ก็ถามน้องที่นั่งอยู่ก่อนว่าปกติรอรถตู้นานไหม คำตอบที่ได้คือนานมาก ในเสี่ยวนาทีก็ตัดสินใจเข็นเจ้าจิ๋วลงถนนแล้วออกปั่นไปตามทางวิภาวดีรังสิต ชิดซ้ายมีไหล่ทางโล่งๆ ยากตรงที่ต้องตัดข้ามช่วงที่ทางซ้ายมีสะพาน พอไปถึง BTS จัตุจักร ตามที่รับปากไว้ว่าจะเอาขึ้นไปลงสนามกีฬา บัตรโดยสารก็เอาของแจนมา พอขึ้นไปถึงก็ดูเวลาเหลือ 30 นาทีจะบ่ายโมง เราควรจะไปถึงร้านก่อนสามโมงนะ แต่คิวซื้อตั๋วยาวมาก คนก็แน่นสถานี มีบัตรแล้วก็ต้องเติมเงินก่อน คำนวณเวลาดูแล้วปั่นน่าจะเร็วกว่านะ ในที่สุดก็เป็นทริปเจ้าจิ๋ว จาก thai pbs – cafe’ velodome ด้วยเวลาชั่วโมงนิดๆ สามารถจริงๆ นะคันนี้ ใครคิดจะเป็นเจ้าของก็ไม่ต้องรอช้า แจนยังกะว่าจะซื้อสักคัน

fortune like bicycle

25 ม.ค.

ดีใจๆ หลังจาก email โดน hack ไปอะไรๆ ก็หายไป ทุกสิ่งก็เปลี่ยนไปเป็นรหัสใหม่ทุกอย่าง แล้วด้วยความขี้ลืมเอามากๆ ตั้งรหัสใหม่ทุกอย่างก็ลืมซะ กว่าจะฟื้นกลับมาก็ต้องตามหาที่จดไว้ จำไม่ได้อีกจดตรงไหนนึกตั้งนาน มันน่าจะใช้รหัสนี้นะ ลองแล้วระบบก็บอกว่าผิด ผิด ผิด จนบอกหมดเวลาแล้วไว้โอกาสหน้า ลองอีกทุกวันๆ ก็ยังนึกไม่ออก มันน่าใช่ มันน่าใช่ แต่แล้วก็ทำใจเปิด blog ใหม่ก็ได้ แล้วปิ๊ง เราขาดอะไรบางอย่าง นั่นไงไขรหัสได้แล้ว เย้

ผ่านมาหลายวันมีเรื่องเล่าเยอะมากมาย แต่ย้อนหลังจำไม่ได้ต้องดูรูปประกอบก่อนถึงเล่าได้ เอาเรื่องล่าสุดก่อนแล้วกัน เมื่อวานมีประชุม ประชุมก็มีหลายงาน เอาหัวหลักๆ ที่อยากบอกเลยนะ แยกเป็นเรื่องๆ ไป พร้อมแล้วล้อหมุนละค่ะ

ย้อนไปเมื่ออาทิตย์ก่อน มีสายเข้าจากฟอร์จูนนะคะ เราอยากทำเรื่องจักรยาน พรุ่งนี้คุณแนนว่างไหมคะ ไม่ว่างค่ะ แต่บ่ายนี้ยังพอได้ สงสัยคงตกใจแล้วตอบมาว่า เย็นนี้พี่มีประชุม สามารถไหมคะมาก่อนสักสี่โมง ตึกพี่มีที่จอดไหมะ ดูเวลาตอนนี้บ่ายสอง ได้ค่ะ ตอบตกลงอย่างไม่ฟังรายละเอียดอะไรเพิ่ม แล้วก็นั่งทำงานอะไรสักอย่างจนได้เวลาก่อนนัดครึ่งชั่วโมง เส้นทางอยู่ในหัวพอประมาณ ปลดล็อกจักรยานแล้วไปตามทางที่คิดไว้ จากร้านมุ่งหน้าตรงไปเรานึกในใจอยากเลี้ยวออกไปลานพระรูปพอดี แล้วตรงไปออกตรงกระทรงการต่างเทศเพื่อตรงไปพญาไท แล้วจะเรียบทางรถไฟมักกะสัน เพื่อออกไปพระรามเก้า ที่รู้จักเพราะเคยมาสำรวจทาง

โจทย์ที่ตั้งไว้ในใจคือที่จอดจักรยานปลอดภัย พอได้คุยแล้วรู้แต่ว่าอยากจัดงานชวนคนปั่นจักรยานตามหน้าที่นายสั่งมา ก็เลยเล่าๆ ไปว่าทำอะไรบ้าง และคิดว่ามันน่ามีอะไร เราคิดใจฐานะถ้าเราเป็นคนในฟอร์จูนทำได้รับหน้าที่ให้ทำเรื่องจักรยาน อันดับแรกเลยคือ ส่วนรวมได้อะไร องค์กรได้อะไร ได้ออกมากมาหลายหน้ากระดาษให้ทางทีมไว้เป็นการบ้าน จากนั้นก็ลากลับ ยังๆ เราอยากชวนดูดาดฟ้าว่าน่าจะทำอะไรเกี่ยวกับจักรยานได้ไหม ปั่นดูรอบๆ ไปช่างกว้างใหญ่น่าทำสวนสาธารณะลอยฟ้า แล้วใส่ต้นไม้เข้าไปให้เขียวๆ น่าใช้บริการ ก่อนกลับพี่ๆ เขาอยากถ่ายรูปด้วย จักรยานคุณแนนเอาขึ้นมาได้อย่างไร แล้ว รปภ. เขาไม่ว่าอะไรหรอ เห็น รปภ. อยู่นะคะ แต่ไม่ได้ทักทายรีบตรงมาทางที่บอกลิฟท์แก้วฝั่งเคเอฟซี เรากลัวคุณแนนลงไม่ได้จังเลยเดี๋ยวลงไปส่งให้นะคะ ข้างล่างใต้ดินมีร้านจักรยานนะ ลงไปดูไหมคะ ยาวเลยทีนี้เขาต้องลาขอตัวไปทำงานทิ้งแนนไว้ที่ร้านจักรยาน จนได้เวลานัดถึงได้ออกจากฟอร์จูน

หมดสัปดาห์นี้ขึ้นสัปดาห์ใหม่มี email ส่งมาว่าทางทีมทำการบ้านถึงไหนสรุปที่เราประชุมกันเป็นเอกสาร จนเมื่อวันก่อนถามว่าวัน พฤ. ว่างไหมคะ นายอยากเจอแต่คราวนี้จะขอไปหาที่ร้านนะคะ นายอยากไปร้านมาก ได้ค่ะ ในตางรางนัดยังว่างๆ ไม่น่ามีอะไรเร่งรีบสบายๆ ก่อนวันประชุมหนึ่งวันสายไม่สิ คืนก่อนประชุมตอนนั้นห้าทุ่มกว่า พี่แนนครับทาง อ.จุฬาอยากให้เขามาประชุม กี่โมงคะ พรุ่งนี้ครับบ่ายครึ่ง พี่มีประชุมที่ร้านสามโมงนะ ทันครับจุฬาประชุมไม่นาน ค่ะได้

ตอนเช้ามันว่างมากนิปั่นสักหน่อย ใครจะซื้อ Bangkok bike map เราจะปั่นส่งให้ คนสั่งเข้ามามากมายจนส่งไม่ทัน วันนี้เอาแค่ที่เดียวพอ ด้วยความที่นะเมื่อวานไปทำให้น้องโกรธวันนี้ต้องไถ่โทษสักหน่อย จัดข้าวกล่องไปส่ง เวลานั้นดูน่าจะทันแต่พอปั่นจริงๆ นั้นลมต้านมากมายทำความเร็วยากมาก ขนาดกินสลัดถาดโตแล้วนะ ถึงสุรวงศ์ส่ง bike map ดูเวลาเหลือ 40 นาที น่าจะทันอยู่นะ emporium แค่นี้ กลับมาจุฬาอีก พอปั่นเข้าจริงๆ เจอหลายสิ่งเกินคาด ลมแรงแบบว่าโดนตัดกำลัง ไฟแดงอีก เลี้ยวหลบยอมอ้อมก็แล้ว ในที่สุดก็ได้เจอน้องส่งข้าวกล่องแล้วรีบบอกลา ดูเวลาเหลือ 10 นาทีจะบ่ายครึ่ง ซิ่งสุดๆ มาถึง บ่ายสี่สิบ แล้วห้องประชุมอยู่ที่ไหนละเนี่ย จุฬา ก็ไม่ได้ถิ่นหาตึกหาห้องกินเวลาไปยี่สิบนาที ประชุมไม่นานจริงๆ แล้วคุยต่อกับพี่ก้องจนดูเวลาเหลือ 30 นาทีเผื่อไว้แบกจักรยานลงบันไดจากชั้น 3 ขามาก็แบกขึ้นมาประชุมด้วย เพราะไม่มีนามบัตร ยืนยันตัวด้วยจักรยาน

รีบซิ่งไปร้าน ทุกคนมารอแล้ว พร้อมประชุมทันที เริ่มเลยทางทีม fortune like bicycle เป็นทีมที่ทำการบ้านมาดีมาก ไม่เคยเจอผู้บริการทำการบ้านมาเอง อยากให้ดูตัวอย่างที่จอดแบบนี้ค่ะ ดูของผมก็ได้ครับผมหาข้อมูลทำการบ้านมาหมดเลย เปิดมาโอ้โห ทำการบ้านมาจริงๆ ด้วยเพราะไม่ใช่ที่จอด มีถึงที่อาบน้ำ ล็อกเกอร์ และ จุดที่ต้องการให้เป็นที่ฝากจักรยานแล้วเดินทางไปต่อ ทางเรามีตึกที่ติดกับ mrt เราทำได้สบาย อีกตึกเราอยู่แถวพญาไท เราก็สามารถทำได้แบบฝากจักรยานไว้แล้วต่อ bts สุดๆ เลย ผมกะว่าจะไม่ให้ที่จอดรถพนักงานแล้วจะให้ที่จอดจักรยานแทน

ขอบคุณนะคะที่ใช้จักรยาน ที่ผมใช้เพราะภรรยาผมบอกให้มาปั่น วันหยุดผมก็พาลูกและภรรยาเอาจักรยานในรถไปปั่นในสวนกัน ยังไม่กล้าปั่นบนถนนนะ แต่ต่อไปต้องฝึกแล้วผมจะปั่นมาร้าน แต่อยากให้ช่วยไปรับมาก่อนนะครับ ด้วยความยินดีค่ะ

ดีใจที่มีผู้ใหญ่ปั่นจักรยานแล้วคิดที่จะเปลี่ยนปรับให้ปั่นได้ หนึ่งในโครงการที่เสนอไปคือการสำรวจฝาท่อร่วมกับเขตดินแดง แต่ทางพี่ศัลย์ ผู้บริการ cp land บอกว่า ถ้าเขตไม่ทำทางเราทำให้ได้นะ ทางเรามีช่างของตึก อย่างฝาท่อเนี่ยง่ายมาก ถ้าเป็นพื้นที่ใก้ลๆ ตึกเราสามารถปรับถนนทางลาดอะไรก็ได้เลยนะที่ให้คนปั่นจักรยานสะดวกขึ้น ว่าแต่เราจะจัดการกับมอเตอร์ไซด์ที่ชอบมาใช้ทางอย่างไรดี นั่นเป็นการบ้านอีกข้อที่ต้องช่วยกันคิดต่อไป ก่อนกลับขอ check in กับ cafe’ velodome ด้วยนะครับ

ติดตามทริป fortune like bicycle ได้เร็วๆ นี้ วางวันที่ไว้ อา. 24 ก.พ. ติดตามความคืบหน้ากันต่อไป อาทิตย์หน้าคงต้องไปช่วยสำรวจทางและคุยกับสำนักงานเขตค่ะ