ขอไปสักครั้ง ยะลา

13 มี.ค.

3 จังหวัด ชายแดนภาคใต้ ใครๆก็กลัว แต่แนนอยากไป ชวนใครก็มีข้ออ้างตลอด ทริปไม่ได้คลอดสักที เพื่อนใน f เจ้าถิ่นก็มี ทุกคนก็ดูใช้ชีวิตปกติ ปั่นได้ปั่นสบายดี ข่าวที่มีกับภาพจริงที่เห็น ใจมันร้องอยากไปเห็น สัมผัส ของจริงด้วยตัวเองเหลือเกิน

“พี่ชวนแนนไปด้วยนะครั้งหน้า” เมื่อเห็นพี่กบโพสว่าอยู่ยะลา ข่าวในสื่อทำเอาโดนที่บ้านขัดใจทุกครั้งเมื่อเอ่ยว่าอยากลงใต้ เสียงระเบิดที่ราชประสงค์และสาทร ทำให้ความรู้สึกเสมอภาคของความปลอดภัยของกรุงเทพ กับ 3 จังหวัดชายแดนใต้เกิดขึ้น เมื่ออยู่กรุงเทพก็สัมผัสระเบิดได้ไม่ต่างกัน กำแพงกั้นของความปลอดภัยในใจทลายลง มีแค่ความห่วงใย “ไปยะลา ดูแลตัวเองดีๆ นะ” เย่



จัดกระเป๋าเตรียมพร้อม รอบนี้ไม่ต้องขนจักรยานไป เพราะทางเทศบาลมีให้ยืม งานนี้ตามพี่กบไปทำงานสำรวจทาง ยิ้มแก้มปริยิ่งกว่าทริปไหนๆ มีความสุขมากมายตั้งแต่ออกเดินทาง ตื่นแต่เช้าขึ้นรถไฟ เผื่อเวลารถไฟเลทไว้เต็มที่ ถึงดอนเมืองก่อนเวลานัดกับพี่กบ 2 ชั่วโมง 45 นาทีจากหัวลำโพง สะดวกมาก แค่เดินจากบ้าน ซื้อตั๋ว 20.- จอดตรงข้ามสนามบิน เดินข้ามสะพานลอยก็ถึง ตลอดมาเลือกบ้นสุวรรณภูมิ เพราะสะดวกดีมี APL แต่หารู้ไม่ดอนเมืองก็สะดวกไม่ต่างกัน

จากหาดใหญ่พวกเรามีรถตู้จากเทศบาลมารับ พี่กบและทีมงานดูสนิทกับเจ้าหน้าที่มากๆ น้องพลอย และ เจ๊จอย เล่าเรื่องสนุกชวนหัวเราะให้ยิ้มแก้มปริตลอดทาง


  

ความกังวลเรื่องอาหารว่าจะเผ็ดหรือกินไม่เป็นลืมไปได้ เมื่อทีมงานรู้ว่าสามารถกินแบบไหนได้ ก็สรรหาคัดเลือกร้านที่เข้าเกณฑ์ จนต้องระวังจะกินเยอะเกินการใช้พลังงาน

ตลอดทางเพลินตาไปกับสองข้างทางที่เขียนร่มรื่นด้วยเงาไม้ ต้นไม้สื่อถึงความอุดมสมบูรณ์ของทุกอย่าง มีป่ามีน้ำ มีน้ำมีปลา มีน้ำมีนา มีน้ำมีพืชผักผลไม้ มีต้นไม้มีสัตว์ เป็นวงจรชีวิตวัฏจักรของสิ่งมีชีวิต

รถตู้จอดที่เทศบาล แผนที่ดูจะหายาก ถึงกับเจอคำถามว่าจะดูที่นี่หรือเอากลับ ในใจคิดว่า “แผนที่เส้นทางปั่น” คือสิ่งที่อยากฝากไว้ให้ แต่ต้องขอเวลาเก็บข้อมูลก่อน ที่เที่ยวที่ไหนน่าสนใจ ร้านอร่อยมีที่ไหน จุดไหนน่าถ่ายรูป

เปิดประชุมระดมความคิดกับเจ้าหน้าที่ ขอพิกัดคร่าวๆ เรื่องราวที่น่าสนใจ ปักหมุดลงในกระดาษที่ปริ้นท์ผังเมืองยะลาออกมา มีข้อมูลแล้วก็อยากออกปั่น แต่พี่ๆบอกให้รอเย็น แดดอ่อนตัวก่อน รอทางเทศบาลเลิกงาน กลับบ้านเปลี่ยนชุดพร้อมปั่น

    


ทุกคนพร้อม ตลอดมาไม่เคยได้ยินข่าวเรื่องการปั่นของเจ้าหน้าที่ที่นี่ ข้อมูลที่มีหาไว้รู้แต่ว่ามีสวนสาธารณะอยู่ไม่ไกลชื่อ สวนขวัญเมือง ใครนั่งประชุมด้วยกันเมื่อกี้ขอให้ปั่นด้วย เจ๊จอย ก็เลยจำต้องปั่น รวมกันก็ได้เกือบสิบคัน


  
 

   
ตามใจคนนำจะไปไหนเราก็ตาม จะพาไปไหนไม่รู้หรอก ปั่นตามอย่างเดียว คำถามและคำบรรยายมีมากมายตลอดทาง เพราะกอบกับเรื่องเล่าในที่ประชุมอยากเห็นของจริง สิ่งที่ทำให้อยากมายะลา คือ ผังเมืองมุมสูงที่อยากเห็น คงต้องขึ้นเครื่องบิน จุดสูงสุดที่ชมเมืองยะลามุมสูงที่ไปถึงได้ “เขาหัวล้าน” สู่เขาที่เขียวเต็มไปด้วยต้นไม้เพราะเป็นศูนย์วิจัยและพัฒนาเกษตร จากเขาที่โล้นก็มีการปลูกพืชผักต้นไม้
ยังไม่ถึงยอดก็อยากจอดถ่ายรูปแล้ว พระอาทิตย์กำลังจะตกดินพอดี ระหว่างจอดถ่ายรูปก็เจอนักปั่นตามขึ้นมาหลายคัน มีทั้งแบบครอบครัว และกลุ่มนักปั่น ทายสิขึ้นมาถึงสุดทางเราเจอใคร ?

   
  
  

เจ๊จอย แนะนำให้รู้จัก “ปลัด” ชื่อยากนิดหน่อย กฤษฑวัฏ ได้แค่สวัสดีและขอถ่ายรูปคู่ และรูปหมู่ เมื่อพระอาทิตย์ตกดินฟ้ายังไม่มืดสนิทก็ปั่นลงเขากัน ทำความเร็วได้ดีและสนุกมาก ฟ้าเริ่มมืดไฟถนนเริ่มติดสว่าง ปั่นอย่างช้าๆ สังเกตุถนนไปตลอดทาง ฝาท่อที่นี่อยู่บนฟุตบาท ปิดสนิทเนียนเรียบ ขยะไม่มีให้เห็น ถนนเรียบไร้หลุมดักล้อ เลนถนนกว้างมาก “share the road” กันในสายเลือด 

   

    
    
  
 
จะรีบไปไหน พักก่อนสิ จอดกินบัวลอยไข่หวาน และอาหารก่อน ขณะปั่นผ่านจุดที่สาธารณะสุออกเยี่ยมชุดชน ตรวจสุขภาพ รับฟังปัญหา นี่มันเวลาเลิกงานราชการไม่ใช่หรอคะเกือบทุ่มแล้ว เสียงเอ่ยถามจากความสงสัยของคนกรุงอย่างเรา คำตอบทำเอาชื่นใจแทนชาวบ้านทีนี่ “เราต้องมาตอนที่ทุกคนว่าง เสร็จงานแล้ว พร้อมให้ตรวจ” เวลามาก็นัดก่อนชาวบ้านก็ช่วยทำอาหาร กินไปคุยไปเป็นกันเองดี

  

        

ถ้าชิมเยอะกว่านี้ไม่มีท้องใส่ของอร่อยมื้อเย็นแน่เลย รู้สึกผิดที่กินเหลือ แต่ถ้ากินหมดตัวกลมแน่ๆ หลังจากเจ้าหน้าที่พาปั่นแยกย้ายกลับบ้าน ก็ได้เวลาลันลายามเย็น ตามหาของอร่อยเจ้าดัง คือ สลัดแขกอร่อยมาก สองจานเลยเรา โรตีทิชชู่ กรอบหวานอร่อยที่เข้าปากก็ละลายหายไป ถ้ามีสาขาในกรุงเทพต้องขายดีแน่นนอน ที่นี่ก็คนแน่นมาก ต้องมาจองโต๊ะกันก่อน มีอีกหลายอย่าง สะเต๊ะที่มีข้าวก้อน ข้าวยำ ชื่ออาหารภาษาถิ่น ที่ยังไม่เคยกินที่กรุงเทพ อีกหลายอย่าง อิ่มมากๆ
  
  

ปั่นย่อยก่อนกลับที่พัก ชมแสงไฟยามราตรี หอนาฬิกา We Love Yala ใช่เลย มาวันแรกก็หลงรักที่นี่แล้ว


  

4 ทุ่มบนถนนขากลับที่โรงแรม ดูเงียบ ไฟสว่าง สัมผัสจากความรู้สึกได้ว่าไม่น่ากลัวนะ แถมรู้สึกปลอดภัย มีทหาร ตำรวจ ประจำจุด


  
วันแรกยังสนุกลืมเวลาขนาดนี้ มาทำงานหรือมาเที่ยวนะ การได้ทำสิ่งที่รักให้เป็นงาน มันเหมือนเส้นความสุขขนานกับเส้นการทำงาน หรือบางครั้งซ้อนทับกันจนแยกไม่ออกแบบนี้นี่เอง ยังมีอีก 4 วันนะ

ระยะทางวันนี้ 16 กม. แค่นั้นเอง 

 
ขอบคุณเทศบาลนครยะลา พี่กุ้ง เจ๊จอย น้องพลอย และทีมงาน ขอบคุณพี่กบ พี่จั้ม ที่ให้โอกาสค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก พี่โอ๊ค ค่ะ

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: