คืนนี้ที่พักเราอยู่ที่จะงอยนะ 04

3 ม.ค.

อากาศเริ่มเย็น ฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี แต่ระยะทางนี่สิยังอีกยาวไกล ตามแผนที่บอกไว้อีกยี่สิบกิโล ใจยังเต็มร้อยกันอยู่ทั้งสองคน เพรายังเพลินกับเส้นทางสายในจนเหมือนไม่มีใครมีแค่เราสองคน จะถามทางกับใครก็ไม่มีใครให้ถาม เวลานั้นที่พึ่งมีแต่มือถือ ดีนะยังมีสัญญาณ อุ่นใจได้ตลอดทาง ปรับโมทเป็นเส้นทางคนเดิน แล้วปั่นตามไป บอกให้ตรงก็ตรง เลี้ยวซ้าย เลี้๋ยวขวา สะดวกดี สบายใจได้

ตามทางแผนที่บอกว่าให้เลี้ยวซ้ายแต่ป้ายบอกว่าไปบางสะพานเลี้ยวขวา แนนเลยเชื่อป้าย แต่แล้วสัญญาณเตือนให้วนกลับก็ออกมาจากใจ เพราะถ้าดื้อไปงานนี้ไม่ถึงที่พักแน่ๆ แจนบอกให้ปั่นเร็วขึ้นด้วยเพราะพระอาทิตย์ใก้ลตกดินแล้ว ตลอดทางมีแต่ต้นไม้ นานจะมีบ้านสักหลัง นี่มันสายในสุดๆ แบบที่รถเขาไม่ใช้กัน มีถนนเรียบแต่ดีมาก ติดทะเลตลอดทาง ออกมาใช้ถนนสายหลักบ้างก็เจอนักปั่นทัวร์ริ่งคู่รักจากเยอร์มัน 11 วันแล้วปั่นจากกรุงเทพมาที่นี่ เราปั่นผ่านป้ายที่บอกว่ากเกาะทะลุ จนกระทั้งปั่นผ่านท่าลงเรือไป ใจอยากไปเกาะทะลุมากเลยดูในรูปสวยๆ แต่ลมแรงมากแจนบอกไม่ควรไป ไว้โอกาสหน้านะ เราก็ยังอุ่นใจเพราะทางที่ปั่นไปไม่ผิดแน่เพราะเราเจอเพื่อนนักปั่นเจ้าถิ่นปั่นสวนทางไปได้แค่ยิ้มทักทายและปั่นผ่านเพราะเราต้องทำเวลา หลังจากนั้นก็ปั่นผ่านวัดมีเสาไฟตั้งหลากสีอย่างคึกคักมีจัดงานด้วยอุ่นใจได้ ในใจแนนคิดว่าน่าจะเป็นวัดที่เราต้องผ่านเพื่อจะไปถึงจะงอยแน่ๆ หาใช่ไม่ เพราะชื่อไม่ใช่ แต่เราก็ไม่ได้ถามทางใครเพราะเชื่อใจแผนที่ ปั่นกันไปเลี้ยวซ้ายลึกเข้าไปอีก ก็อุ่นใจขึ้นเจอสะพานบางสะพานน้อยพระอาทิตย์กำลังจะตกดิน ยังไงก็ขอจอดใจถ่ายรูปสักหน่อยบรรยากาศกำลังสวย น่าจะใกล้ถึงเต็มที่แล้วละเพราะบางสะพานน้อยแล้ว ปั่นไปสักพักขอเวลาแจนจอดติดไฟเตรียมพร้อมก่อนเพราะกะว่าถึงที่พักหลังจากพระอาทิตย์ตกดินแน่ๆ ทางที่ปั่นต่อจากนี้บรรยากาศก็ค่อยๆเย็นลงๆความสว่างค่อยๆลดลง

เวลานั้นต้องเปิดไฟปั่นกันแล้ว ดีนะมีไฟสว่างอุ่นใจ แนนไม่ได้คิดอะไรนอกจากมองไปข้างหน้ายังเห็นแจนปั่นอยู่ แล้วก็ดีใจมากเจอวัดบางเบิดที่ตามหาแล้ว แต่จากนั้นแผนที่คำนวนเส้นทางบอกเตือนอะไรบ้างอย่าง ชักไม่แน่ใจบอกแจนหยุดก่อนเห็นข้างหน้าไม่มีทางถนนแล้ว พอดีมีชาวผ่านมาแจนเลยถามว่าไปจันทิมาทางนี้ใช่ไหม แนนบอกว่าดูเหมือนในแผนที่นำทางจะให้เราผ่านวัดนะ แจนบอกไปทางนี้ดีกว่า เราปั่นไปเรื่อยจากถนนลาดยางกลายเป็นหินขรุขระหมดงบการทางอะไรแบบนั้น แล้วก็กลายเป็นดินสีแดง พร้อมกับเห็นทะเลอีกครั้ง เวลานั้นเริ่มตื่นเต้นแอบกลัวเล็กน้อยว่าหลงทางเข้าแล้วสิ คิดแค่นั้นเอง ส่วนแจนคิดไปต่างๆนานาแล้วว่าจะมีโจรดักทำร้ายปล้นชิงทรัพย์ฆ่าหมกศพกันไหม ด้วยความที่อ่านข่าวมากแจนเลยหลอนกว่าแนนหลายเท่า เห็นเขาที่เป็นจะงอยยื่นลงไปในทะเลเหมือนแผนที่แล้ว ว่าแต่หน้าตารีสอร์ทที่จองไว้ไม่ใช่แบบนี้นะ แต่แจนขอให้ที่นี่เป็นจันทิมา ในใจแนนรู้แล้วว่าไม่ใช่ แต่ก็ปล่อยให้แจนถามไป เจ้าขอรีสอร์ทชี้ไปบอกว่าให้ตรงไปอีก

เวลานั้นน่ากลัวมากทีเดียวแต่ก็ไม่ได้บอกแจน ได้แต่ส่องไฟให้และปั่นตามหลังไป ถนนไม่มีแล้วเป็นหินขรุขระ ขออย่างเดียวอย่ายางรั่วเป็นใช้ได้ มีเนินให้ขึ้นอีกแจนแจนระวังนะทางลงค่อยๆนะ จะส่องไฟให้ก่อนแน่ใจว่าไม่มีหลุม โอ้โหใจแทบหล่นหายลงไปแล้วเจอแต่ต้นไม้ รีสอร์ทที่จองไว้อยู่ไหนเนี่ย ลึกลับดีจังเส้นทางนี้จะมีนักท่องเที่ยวมาพักไหมเนี่ย ความกลัวไม่มีใครบอกใครได้แต่ตั้งใจปั่นต่อไปกันอย่างเดียว ดีใจสุดๆเมื่อเห็นแสงไฟจากบ้านชาวประมง พร้อมป้ายยินดีต้อนรับสู่ อ.ประทิว จ.ชุมพร ความกลัวหายปิดทิ้งเพราะเรารอดแล้ว สัญญานมือถือกลับมาใช้ได้อีกครั้งและบอกว่าอีกไม่มีร้อยเมตรเราจะถึงที่พัก กรี๊ดดดดด อยากจะร้องดังๆ ว่าถ้าไม่ได้จองที่พักผ่าบเวบที่เชื่อถือได้เราคงคิดว่าโดนหลอกแล้วนะ เสียงแสดงความดีใจจากผู้นำทางดังขึ้นอีกครั้ง คุณมาถึงแล้ว “you arrive”

พอมาถึงที่พักแจนก็เล่าให้ฟังว่าเขากลัวมากๆ กลัวจนแทบจะร้องไห้แล้ว ถ้าไม่ได้จอดที่พักแล้วจ่ายเงินไปแล้วนี่เข้าเช็กอินที่อื่นไปนานแล้วนะ สำหรับแนนก็แค่รู้สึกน่ากลัวกับบรรยากาศแต่ยังอุ่นใจว่ามีไฟฉายส่องสว่าง ส่วนเรื่องคนทำร้ายระหว่างทางไม่เคยคิดเลยนะ เพราะเชื่อว่าชาวบ้านน่ารักและใจดี นั่นสิแล้วทำไมกลัวตอนถึงเขาบางเบิดไปได้นะ ตกลงนี่เรากลัวผีหรือกลัวคน อาการของแนนเวลานั้นกลัวผีนะ แต่แจนบอกเรากลัวคนกว่า

ขอบคุณเจ้าป่าเจ้าเขาเจ้าที่เจ้าทางที่คุ้มครองเราสองคนให้ปลอดภัยมาถึงที่พักวันนี้ แจนแจนยังสงสัยว่ามีทางอื่นไหมที่มาที่นี่ แนนบอกมันมีแน่ๆนะเพราะเราใช้ทางคนเดินที่สั้นที่สุดถ้าเป็นถนนนะระยะทางจะมากกว่านี้สิบกว่าโล หลังจากวางของเราก็ไปสั่งอาหาร แต่ทางร้านบอกว่านานมากเราเลยออกไปหาขนทกินเล่นก่อน ไปแวะมินิมาร์ทแบบบ้านๆ แจนเลยถามคุณป้าเจ้าของร้านว่ามีทางอื่นไหมที่จะมาที่นี่ ป้าตกใจว่าเราสองคนทำไมเลือกมาทางนี้ แต่ป้าบอกว่าทางที่เรามาก็ปลอดภัยดีแค่ไม่มีไฟแค่นั้นเอง แล้วป้าก็เล่าว่า บางเบิดนะมันเหมือนว่า กินชุมพรนอนประจวบฯ เนี่ยๆ เราอยู่ตรงนี้เป็นชุมพรนะ แต่พอไปเดินไปทางนั้นก็เป็นประจวบ เมื่อสมัยก่อนเขาแบ่งเขตกันด้วยแม่น้ำไง เนี่ยแม่น้ำอยู่ข้างหลัง ตกลงตอนนี้เราอยู่ประจวบหรือชุมพรคะ ร้านป้าอยู่ชุมพรนะ

พยายามหาขนมในร้านป้ากะว่าจะอุดหนุนขนมท้องถิ่น ลูกสาวป้าเลยบอกว่าขนมท้องถิ่นก็คือขนม “รา” ต้องรอมีงานวัดถึงจะได้กินนะ ปกติก็ขนมจากจังหวัดเพชรบุรีและกรุงเทพฯ กลับไปที่พักรออาหารที่สั่ง กินไปบ่นไปกันทีเดียว ทำไมปูนิ่มเค็มปี๋อย่างนี้ แจนสั่งผัดเปรี้ยวหวานทะเลยังพอกินได้หน่อย

ความไม่แน่นอนคือความสนุกของเราสองคน ไหนๆก็มาถึงชุมพรแล้วแจนเลยเสนอว่าเราไปชุมพรกันดีกว่า ห่วงอย่างเดียวแค่ว่าไม่มีรถกลับ แนนเลยบอกว่าไม่เป็นไร เราก็นั่งรถระยะสั้น ชุมพร-ประจวบ แทนสิ แล้วเราก็ไปเที่ยวประจวบอีกวันค่อยกลับก็ได้ ตามนั้นนะส่วนเรื่องที่พักแจนไม่ไว้ใจให้แนนจองแล้วเพราะกลัวว่าอาการอยากปั่นจะจองที่พักไกลอีก และเป็นบ้านเกิดแจนด้วยเดี๋ยวจัดให้เอง วางแผนเส้นทางไว้แล้วประมาณเจ็บสิบหาโลนะ สำหรับชุมพร

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: