กล้วยตาก #6

8 ส.ค.

ตื่นมาวันนี้จะได้เข้าเมืองพิษณุโลก จุดหมายเดียวคือกล้วยตากแล้วจะได้กินไหมนะกล้วยตาก…..

ตื่นมาด้วยเสียงอะไรนะ แม่ลูกสองคนที่นอนก่อนเขาเรียบร้อยพร้อมเดินทางแล้ว แนนยังนอนเป็นหนอนอยู่ในถุงนอน ถ้าไม่ได้นอนทีทำเสียงดังปลุกสงสัยหลับไปถึงแปดโมงแน่ เข้าห้องน้ำไปทำภาระกิจส่วนตัวออกมาเหลือแต่ห้องเปล่าๆ แล้ว ไม่มีใครตามแสดงว่ายังไม่ออกก็ค่อยๆ เก็บของไปเรื่อยๆ เสื้อผ้าที่ตากไว้ก็เกือบแห้งแอบชื้นๆ จับใส่กระเป๋าให้หมดเอาไปโหลดขึ้นรถขนสัมภาระ

อาหารเช้าวันนี้ข้าวต้ม ขนมปัง วันนี้ปั่นสบายๆ ลงเนินอย่างเดียวพี่ที่ด่านซ้ายบอกมา ข้าวต้มชาม ขนมปังชิ้น อิ่มแล้วลงไปเที่ยวน้ำตกกันเช้าที่จะถ่ายรายการที่น้ำตกอยากได้พวกเรานักปั่นไปเป็นตัวประกอบ กว่าจะออกปั่นวันนี้ก็สายหน่อยจำได้ว่าธงชาติเคารพไปแล้วนะ ไปรวมตัวถ่ายรูปกันที่ข้างบนอีกแล้วค่อยปั่นออกจากที่นี่ จุดพักระหว่างทางวันนี้เป็นน้ำตกอีกเช่นกัน

เนินแรงลงแล้วขึ้นก็เริ่มหิวแล้วละ ง่วงด้วยทำไมง่วงมากก็ไม่รู้ ปั่นไปจะหลับ ถ้าอย่างนั้นก็ต้องปล่อยให้พวกเขาไปก่อนเดี๋ยวค่อยเร่งเครื่องแรงตามไป จากสีน้ำเงินไปอยู่สีอื่นแล้วเรา หัวหน้าทีมสาวไปโน่นแล้ว ค่อยๆ ไปเรื่อยๆ ปะปนไปกับสีอื่นๆ จนรู้สึกเหมือนจะอยู่สุดท้าย ได้เวลาติดเครื่อง จาก 6 km/hr ค่อยๆ ขึ้นแซงหลายๆ คัน ยังง่วงอยู่เลยหรือขึ้นรถเซอร์วิสไปนอนดีนะ แต่อยากปั่นมากกว่าถนนสวยดี เหมือนปั่นอยู่ในอุโมงค์ต้นไม้ แต่แค่รถเยอะไปหน่อย ไหล่ทางแคบไปนิด

ไล่ตาทันสีน้ำเงินแล้วขอแทรกอยู่ที่สองรองจากหัวหน้าสาว อ.นกค่ะ ช่วยทำให้ตื่นหน่อยง่วงมากๆ ค่ะ ได้พี่จัดให้ตามแทบไม่ทันขึ้นเนินตอนนั้นไม่ต่ำกว่า 25  จะไล่ทันก็ตอนลงเนินและทางเรียบ ทำเอาคิดในใจว่าถ้าเด็กๆ ได้ฝึกปั่นตาม อ.นก ทุกวันเราคงมีเด็กด่านซ้ายติดทีมชาติ ฝึกให้เข้มข้นอีกนิดน่าจะเซตทีมแข่งกับนานาชาติได้นะ มีเขาให้ซ้อมแบบนี้

ไปถึงกะว่าจะนอนแต่ท้องดันหิวกว่า เวลานั้นแค่ 10 โมงเองนะ ไปถึงก็เข้าร้านส้มตำไก่ย่าง น้ำตกเอาไว้ทีหลัง แม่ค้าบอกว่าร้านยังไม่ตั้งเราก็ยังนั่งรอ ส้มตำทำได้ก่อน งั้นก็เอาส้มตำไทยไม่ใส่พริก แล้วก็ไก่ย่าง ข้าวเหนียวค่ะ มีใครหิวเหมือนเราไหม พี่โจ้บอกผมก็หิว งั้นมานั่นร่วมโต๊ะกันค่ะ เอาเหมือนเดิมอีกชุด เพิ่มน้ำตกหมู 1 ที่ เพื่อนของพี่โจ้ก็มานั่งกินด้วย แต่เขาบอกไม่หิวกินไปนิดเดียวเอง ที่เหลือกินกันสองคนไม่หมด เพราะสั่งกันเยอะเกิน เรานั่งอยู่บนโต๊ะอาหารนานนับชั่วโมง จนเป็นมื้อเที่ยงของอีกหลายคน เราก็เลยบอกว่าช่วยกินหน่อยนะคะ ไม่ไหวแล้ว

ระหว่างกินไก่กับส้มตำก็คุยกับพี่โจ้เรื่องจักรยานล้วนๆ คิดไปถึงแผนโครงการทำจักรยานกลางเมืองกันโน่นเลยให้พี่โจ้กลับไปเสนอที่บริษัท  ทำไมมาปั่นจักรยานได้ค่ะ  งานพี่เครียดมากๆ ทำงานธนาคาร พอได้มาปั่นจักรยานแล้วรู้สึกได้ผ่อนคลาย ปั่นแล้วก็ติดใจยิ่งปั่นทางไกลก็ยิ่งสนุก วันหยุดพี่มีเยอะด้วย 20 วัน/ปี จัดเวลาดีๆ ไปได้หลายทริป ทุกวันนี้เลิกใช้รถแล้ว ใช้ขนส่งสาธารณะกับจักรยานแทน อย่างมาทำงานก็นั่ง airport link ได้ มื้อนี้พี่ขอเลี้ยงเรานะ ยินดีที่ได้รู้จักครับ ขอบคุณนะคะ

อิ่มกับเขาสักทีได้เวลาไปดูน้ำตกกับเขาบ้าง ที่นี่ก็อีกเช่นกันที่เราปั่นไปจนถึงน้ำตกได้ แต่ที่นี่น่าจะเป็นสถานที่เที่ยวสุดฮิตเพราะมีนักท่องเที่ยวมากันตลอดยิ่งสายยิ่งมากัน ชื่อน้ำตกจำยากจังต้องไปเปิดโพยที่โพสไว้ก่อน น้ำตกสกุโณทยาน ตอนปั่นมาก็จำชื่อไม่ได้หรอกอาศัยปั่นตามคันหน้าเขาเลี้ยวก็เลี้ยวตาม ที่นี่ดูแอ่งใหญ่น้ำไหลแรง ระหว่างทางปั่นมาที่นี่ก็เจอน้ำตกอีกที่เกือบจะแวะลงไปดูแล้ว แต่เห็นเนินลงแล้วคาดว่าขึ้นไม่ไหวแน่ๆ ชันมากๆ ขอผ่าน

เราอยู่ที่นี่กันนานจนบางคนหลับไปตื่นแล้วหลับก็ยังอยู่ที่เดิม อ๋อรอเพื่อนนักปั่นที่มาจากกรุงเทพฯ ชุดที่สองนี่เอง ลงไปดูน้ำตกอีกรอบ ปั่นเที่ยวรอบๆ ก็ยังเหลือเวลา ไปนั่งกินข้าวเป็นเพื่อนพี่โ่ด่งอีกรอบ แต่กินไม่ไหวแล้วละ แบตก็ใกล้หมดได้โอกาสดีขอร้านชาร์ตจะได้ถ่ายรูปต่อ บนโต๊ะเราก็คุยกันแต่เรื่องจักรยานอีกเช่นกัน พี่โด่งขาแรงเพราะอยู่ทีมสวนธน ทีแรกก็งง ยังไปแซวสวนธนมาซ้อมที่นี่หรือ ปกติปั่นกันไว้แบบคุยด้วยไม่ได้หายใจไม่ทัน ข้าวที่พี่โด่งสั่งมาน่ากินจัง แต่ไม่ไหวแล้วค่ะ อิ่มมากๆ ทริปนี้รู้สึกว่ากินมากกว่าปั่นแล้วละ คาดว่าพลังงานคงเหลือเยอะเกิน

เกือบจะบ่ายสองเห็นจักรยานสีแดงผ่านหน้าไป มาแล้วกันแล้วน้องๆ ที่คุ้นเคยกันอย่างที่เพราะทุกวันก็คุยกันผ่านตัวหนังสือ เติมลมก่อนออกสักหน่อยจะได้อัดรวดเดียวถึงจะได้ทันก่อนร้านปิด ได้เวลาแยกสีให้แล้วปั่นต่อไปจุดหมายร้านกล้วยตาก เป็นจุดหมายส่วนตัวนะแบบว่าอยากกินมากๆ ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นอยากิน อยากกิน ตอนปั่นก็คิดตลอด ค่อยๆ ไปเรื่อยๆ คืนนี้เราจะพักกันที่โรงเรียนนะ ปั่นเข้าถนนพิษณุโลกที่คุ้นเคย เพราะเมื่อต้นปีเพิ่งมากับ human ride ยังจำทางได้ แต่โรงเรียนวัดจันทร์ตะวันตกอยู่ไหนนี่สิ

ผ่านร้านกล้วยตากที่อยู่ในวัดไปแล้วเวลานั้นอยากแยกตัวเหลือเกิด แต่ปัญหาคือไปโรงเรียนไปเป็นก็ต้องตามกลุ่มไปก่อน พอไปถึงโรงเรียนก็ออกอยากออกแต่อาฉัตรที่เคยพาไปซื้อกล้วยเมื่อ 2 ปีก่อนบอกร้านปิดแล้วแนน พรุ่งนี้เช้าค่อยไปนะ อดเลย ที่โรงเรียนต้อนรับพวกเราอย่างอบอุ่นมีน้ำหวานๆ เย็นชื่นใจให้ตักได้ถังใหญ่ๆ โอเลี้ยง ชามะนาว เก๊กฮวย เงาะ และ ลำไย กินกันแบบไม่กลัวร้อนใน แบบว่าอยากได้สารเพิ่มความหวานจากธรรมชาติ นั่งกินอยู่นาน อร่อยชื่นใจ

คืนนี้เราจะนอนในห้องอนุบาลกันผู้หญิงตึกหน้าผู้ชายตึกหลัง ของผู้หญิงมีห้องน้ำในห้องด้วย ไม่ต้องแย่งกับใครเพราะเลือกไปอีกห้องยังไม่มีใครจับจอง ก็เลยได้อาบน้ำแบบไม่ต้องแย่งใคร เรียบร้อยใครจะใช้ห้องนี้ไหมคะ คือว่าเราจะมีเด็กๆ มาพักที่นี่ด้วยจะให้นอนห้องนี้ แนนย้ายไปรวมกับพี่ๆ อีกห้องนะ ได้ค่ะ หนึ่งสองสามสี่ สิบสิบเอ็ด รวมแล้วหลายคน แล้วห้องน้ำหนึ่งห้องจะพอไหมพรุ่งนี้เป็นคำถามคิดในใจ

มื่อเย็นนี้ต่างคนต่างกิน แล้วจะไปกินที่ไหนดีขอตามพี่ๆ อ. ไปด้วยนะคะ เราเดินกันไปเพราะกลัวว่าจะต้องกลับมาอาบน้ำอีกรอบ ก็เดินกันอย่างช้าๆ แบบว่าระวังไม่ให้เหงื่อออก ด้วยความที่อยากจะส่งสารออกมาบ้างว่าวันนี้ไปเจออะไรมาเพราะปั่นแบบเร็วๆ และไม่ค่อยมีสัญญาณตามจุดพัก ก็ก้มหน้ากดมือถือไปตลอดทาง ทำเอาเหลืออยู่สองคนกับน้าเป็ด ถ้าน้าเป็ดมีโทรศัพท์เล่นเนตได้คงได้คุยกับแนนเวลานี้นะ อะยะ คุยได้นะคะ บทสนาสั้นเรื่องจักรยานก่อนถึงร้านอาหาร

ว้าวๆ วันนี้มานั่งร้านนี้วิวดีจัง เห็นพระจันทร์เต็มดวง วันนี้พิเศษอะไรนะ อ.เลี้ยงอาหารด้วย ขอบคุณนะคะที่ป้าแอ้มเกิดวันนี้ ขอบคุณ อ. ด้วยค่ะ จากร้านแล้วเราไปต่อที่วัด มีรถตู้มารับเราไปเวียนเทียนกัน โอ้ทั้งพิษณุโลกเขาเวียนกันวัดเดียวหรอคะ คนเยอะแบบเกินคาด จะมาตอนไหนก็ได้นับรอบกันเอาเองแต่คนก็แน่นตลอด เวียนครบก็ไปกลุ่มใหม่ก็มาน่าจะหลายร้อยจนหลักพันได้นะ แน่นจริงๆ เราเข้าไปกราบหลวงพ่อก่อน ไม่น่าเชื่อว่าจังหวัดที่อยู่ไกลแบบนี้แนนได้มาเยือนเป็นครั้งที่สามแล้ว แต่เป็นรอบที่สองที่ได้เข้ามากราบพระพุทธชินราช ดีใจๆ

จำได้ว่าตอนเรียนอยู่มหาลัยมีเพื่อนๆ จากพิษณุโลกเยอะเลย แล้วพอจบพวกเขาก็ไปเรียนต่อเมืองนอกแล้วก็ขาดการติดต่อกัน น่าเสียดายไม่งั้นอาจจะได้ไปเยี่ยมทักทาย แต่ไม่เป็นไรตอนนี้มีพี่ชายนักปั่นและปั้นจักรยานอยู่ที่นี่แล้วคราวก่อนมาหาพี่เนิ่มที่กองบินถ้ามีโอกาสก็อยากแวะเข้าไปแต่เวลานี้สามทุ่มแล้ว มากับกลุ่มนี้มีป้าแอ้มเจ้าถิ่น รู้ร้านของกินอร่อยๆ มามาย เราแวะกินทับทิมกรอก ขนมปังปิ้ง แบบอิ่มแล้วยังกินเพราะอยากชิมนานๆ มาที กินเกินพิกัดมากมาย กลับไปก็ยังเผาผลาญไม่หมด ขอบคุณนะคะ

ได้เวลากลับเข้าที่พัก แนนจะมานอนกับพวกพี่ๆ ป้าๆ ไหมเราจะไปนอนโรงแรมกัน กลัวว่าห้องน้ำพรุ่งนี้จะแย่งกันนะ ขนาดอาเป็นผู้ชายยังไปนอน ลองคำนวณเวลากันเล่นๆ คาดว่าไม่ทันแน่ เป็นห่วงก็ตอนปวดหนักเบานี่แหละ น้้ำไม่อาบไม่เป็นไร คิดได้ดังนั้นก็ตัดสินใจขอไปด้วยคนค่ะ กลับไปโรงเรียนเก็บกระเป๋าแบกถุงนอนไปด้วย เอามาทำอะไรแนนที่โรงแรมเขามีผ้าหม่ นั่นสิค่ะ แต่แบกมาแล้วก็เอาไปค่ะเบาๆ เอง ไม่ได้ใช้จริงๆ ด้วยเอาไปก็กองไว้ข้างๆ หลับสบายเลยคืนนี้

ไม่อาบน้ำแล้วค่ะแปรงฟังแล้วก็นอน พี่ที่หน่อยที่นอนด้วยกันจัดเต็มอาบน้ำซักผ้า แนนแบบว่านับแล้วชุดครบพอดีที่ยังเหลือไปถึงวันสุดท้ายกลับบ้านค่อยลงเครื่องซักทีเดียว หัวถึงหมอนก็หลับยาว

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: