รถพยาบาลและห้องดับจิต #3

7 ส.ค.

นั่นๆ หัวเรื่องจะไปโยงเข้ากับจักรยานได้ยังไงนะต้องติดตาม แล้วความประทับใจอีกอย่างอยู่ในสองสิ่งนี้อย่างไม่น่าเชื่อ เรื่องเกิดที่เดิมละคะ รพ.สมเด็จพระยุพราชด่านซ้าย ที่ติดใจรถพยาบาลมากมายเพราะว่าใช้บริการตลอด ไม่ใช่เพราะป่วยหรือมีบาดแผลนะ แต่เป็นการขอความช่วยเหลือเรื่องอื่นๆ

ตอนเดินเล่นอยู่ในโรงพยาบาลก็อยากรู้ว่าแผนช่างที่ช่วยดูแลจักรยานหลายร้อยคันมีห้องทำการอยู่ที่ไหน ในใจคิดว่าก็น่าจะเป็นในโรงรถ ผิดค่ะคำตอบจากพี่บาสที่เป็นทั้งผู้ฝึกเด็กๆ ให้เป็นนักปั่นเสือภูเขาแล้วก็ยังเป็นช่างใหญ่ประจำโรงพยาบาลด้วย จักรยานทุกคันที่มาส่งก็ถูกประกอบแถวๆ นี้ จักรยานน้องๆ ที่ได้รับความอนุเคราะห์บริจาคชิ้นส่วนจนเป็นคันก็ได้พี่บาสช่วยประกอบให้ คันไหนเป็นอะไรพี่บาสจัดการให้ทุกอย่าง แล้วที่ทำการละคะพาไปดูหน่อยสิค่ะว่าห้องช่างอยู่ตรงไหน อย่าหัวเราะนะครับ ค่ะ อยู่ห้องดับจิต ค่ะ……หา……แล้วทำไมไปอยู่ตรงไหนละคะ ก็มันเป็นห้องว่างที่สุดของเขาเลยแบ่งห้องเล็กๆ ให้พี่อยู่ข้างๆ

ส่วนใหญ่ก็ขนมาทำข้างนอกนะ หน้าตึกบ้างที่อื่นบ้างอยู่ข้างในทำมันก็วังเวงเหมือนกัน ขอไปทำที่สว่างๆ มีเพื่อนอยู่ข้างๆ เห็นเราชัดๆ พี่ก็กลัวหรอผีหรอคะ ปกติก็ขับรถพยาบาลมันก็รับผู้ป่วยฉุกเฉินอยู่แล้วไม่น่าจะต้องกลัว สรุปแล้วก็เลยยืนดูอยู่ไกลๆ ไม่ได้เข้าไปเพราะพี่บาสลืมเอากุญแจมา แล้วก็บอกว่าพรุ่งนี้มาดูใหม่นะพี่จะติดกุญแจมาด้วย ฮะฮารู้อย่างงี้แล้วข้อมูลเกินพอแล้วค่ะ

หลักๆ พี่ประจำอยู่รถพยาบาล แล้วในรถพยาบาลมีเครื่องมีช่วยชีวิตจักรยานไหมคะ ครบครับช่วยได้ทั้งคนและจักรยาน เวลาเด็กๆ ไปแข่งพี่ก็ขับไปส่งนะเอารถพยาบาลไปส่งแล้วมีที่นั่งหรอค่ะ ไม่ใช่รถโรงพยาบาลครับ แบบคันปกติมีที่นั่ง ที่นี่มีรถขนจักรยานติดแร็คด้วยนะใส่ได้ 6 คัน แล้วเด็กๆ ก็นั่งรถตู้โรงพยาบาลไปแข่ง ฟังดูเท่ดีนะคะทีมด่านซ้าย มีรถพยาบาลคอยเซอวิสตลอด

ทริปนี้เราก็ไปด้วยตลอดนะ แล้วพี่ไม่อยากปั่นบ้างหรอคะทางสวยนะ โหยยย อยากปั่นอยู่ตลอดตั้งแต่วันแรกแต่พี่มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบเยอะครับ ตอบอย่างเท่แต่สายตามองไปที่จักรยาน แล้วไม่มีใครมาช่วยขับสับเปลี่ยนอีกคนหรอคะ จะได้มีโอกาสปั่นบ้าง ที่โรงพยาบาลมีรถพยาบาล 3 คัน ก็เหลือคนขับอีกสองคน คนหนึ่งขับอีกคนต้องสแตนบายในโรงพยาบาลเผื่อฉุกเฉิน งานนี้ก็เลยต้องขับคนเดียว ว้าก็น่าจะมีคนอื่นที่ขับรถได้ขับแทนนะคะ มันเป็นหน้าที่ของพี่ครับ

รู้สึกปั่นขึ้นเขาแล้วจักรยานมันหนักๆ พอไปถึงน้ำตกปอยลองจับยางบีบๆ ดูมันก็นิ่มแต่ยังแข็งแบบว่าอยากได้ให้แน่ปั๋งๆ ปั่นแบบลื่นๆ ไม่หนืดกินแรงแบบนี้ เห็นรถพยาบาลจอดอยู่ตรงหรี่เข้าไปช่วยสูบลมให้ได้ไหมคะ มันก็ยังแข็งอยู่นะลองสูบแล้วไม่เขา ฟูฟู เสียงลมออกมาดัง แล้วอัดเข้าไปใหม่ให้อย่างแข็งทั้งสองล้อ ทำเอาปั่นต่อสบาย

ว่าแต่รถพยาบาลมีขนมไหมคะ ปั่นมาแล้วห้าสิบโลจอดพักที่โรงเรียนแบบหิวโซไม่มีอะไรขาย เห็นมีลูกชิ้นสำหรับเด็ก ก็ไปแย่งกินมาแล้วแต่ยังไม่อิ่ม แล้วเราก็เดินไปเข้าห้องน้ำ กล้บมาพี่บาสก็เรียกเราเอาเจอขนมในรถพยาบาล แบ่งไปกินสิครับเอาไปทั้งถุงก็ได้นะ ก็เลยได้ขนมมาแบ่งให้เพื่อนนักปั่นได้กินเพิ่มพลังเพื่อปั่นต่อ

อีกครั้งที่สุโขทัยแบตเหลือน้อยนิดมากๆ แบบว่านัดกับทางร้านจักรยานว่าจะไปขออาบน้ำ ก็บันทึกเบอร์โทรเอาไว้แล้วก็ถ่ายรูปอย่างสนุกสนานไม่นานเครื่องก็ดับไป แย่ละแล้วคืนนี้จะอาบน้ำยังไงติดต่อไม่ได้แล้วยังอยากถ่ายรูปอีกหลายรูปนะ ก็ไปถามพี่บาสที่รถพยาบาลอีก พี่ค่ะในรถสามารถชาร์ตโทรศัพท์ด้วยปลั๊กไฟแบบบ้านๆ ได้ไหมคะ ได้ครับแต่รถต้องเคลื่อนที่ เรามาถึงที่แล้วแบบนี้ก็อดสินะ ไม่เป็นไรเดี๋ยวพี่จัดให้เวียนเทียนสามรอบก็น่าจะเต็มได้ประมาณพอใช้ ครบสามรอบแล้วมารับนะ

พอไปถึงอุทยานแห่งชาติรามคำแหงต้องรีบไปลาพี่บาสและรถพยาบาลก่อนเพราะกลัวว่าไปทำธุระส่วนตัวออกมาจะไม่ได้ขอบคุณและร่ำลากัน จริงๆ ด้วยออกมาอีกทีด่านซ้ายกลับไปหมดแล้วเพราะมีแข่งต่อพรุ่งนี้

ขอบคุณพี่บาส และรถพยาบาลมากค่ะที่ช่วยดูแล

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: