เหล่าซือเกื้อกูล

20 เม.ย.

เรื่องนี้ได้ฟังแล้วยังเป็นแรงบันดาลใจให้ตัวเองว่าน่าจะสอนม่าม้าปั่นจักรยาน เคยว่าจะซื้อให้นะพี่ชายก็ไม่อนุญาตกลัวจะล้มแล้วสาหัส ถ้าได้อ่านเรื่องนี้อาจจะเปลี่ยนใจก็เป็นได้ เรื่องของเหล่าซือ คุณครูสอนภาษาจีนที่อยู่แถวเยาวราช อายุ 60 ขวบ ล้มจักรยานมาร้อยกว่าหนหรือมากกว่านั้น ความสนุกของจักรยานทำให้เธอหลงรักและยังมุ่งมั่นที่จะปั่นต่อไป

null

แรกเริ่มคือหลงไหลจักรยานที่จอดไว้หน้าประตูสมาคม TCHA เป็นจักรยานแม่บ้านที่ไม่ธรรมดา ด้วยความน่ารักของตระกร้าที่อยู่ข้างหลัง พี่หล่อค่ะนั่นจักรยานของใครตระกร้าช่างน่ารักจัง ขอถ่ายรูปหน่อยนะคะ ของเหล่าซือครับเขาฝากไว้ไปซื้อของเดี๋ยวมา ไม่ไปไหนแล้วเราขอพินิจพิจารณารายละเอียดจักรยานคันนี์สักหน่อย ยิ่งมองลงในรายละเอียดยิ่งทึ่งกับความคิดสร้างสรรค์ประดิษฐ์ปรับแต่งอุปกรณ์ต่างๆ ที่มาติดเพิ่มเข้าไป

พอได้เจอตัวเจ้าของจักรยานได้ฟังเรื่องเล่าขานและสิ่งที่เห็นกับตาทำเอาทึ่งกว่าเดิมมากๆ ทีแรกคิดว่าปั่นจักรยานมานานมากๆ ตั้งแต่สมัยเด็กเล็กๆ เพราะเจอเหล่าซือหลายครั้งตอนไปซ่อมจักรยาน จะขนเครื่องมือมาครบมาก นั่งลงซ่อมแต่ละคันอย่างผู้ชำนาญ อุปกรณ์ไหนไม่มี ส่วนไหนทำไม่ได้เหล่าซือสามารถ จะว่าไปความสามารถเรื่องการซ่อมแนนว่าเป็นระดับมืออาชีพ

บ้านอยู่เยาวราชเด็กๆ ก็ไม่มีเงินซื้อจักรยาน ความอยากปั่นยังคงอยู่ ระหว่างนั้นก็สอนหนังสือเก็บเงินไปเรื่อยๆ วันหนึ่งไปเดินเล่นในห้าง สายตาพาไปถูกใจจักรยานพับ เมื่อ 20 ปีก่อนยังไม่มีใครฮิตจักรยานแบบนี้ คันเล็กดีดูน่าจะปลอดภัย ย้อนเวลากลับตอนนั้นลบอายุไปก็เพิ่งจะ 40 ขวบแค่นั้น ทุกเช้าตีสี่ บางทีตีห้า ตื่นมาหน้าบ้านยังไม่ค่อยมีรถวิ่ง ไม่มีใครขายของ ทางโล่งตลอด ก็ฝึกหัดปั่นจักรยาน ลองไถ่ๆ แล้วยกขาขึ้นปั่น ลองพยายามทรงตัวพอจะล้มก็เอาขายัน พยายามอยู่ไม่นานแต่จำไม่ได้ว่ากี่วันก็ปั่นจักรยานเป็น ตอนหัดปั่นก็ไม่เคยล้มนะคะ ดีใจมากหลังจากนั้นทุกเช้าก็จะปั่นไปสนามหลวง

จะว่าไปเหล่าซือเป็นสมาชิกสมาคมรุ่นแรกๆ ที่ยังเป็นชมรมค่ะ หลังจากปั่นคนเดียวไปสนามหลวงทุกเช้ามาหนึ่งปี วันหนึ่งก็มีโต๊ะเปิดรับสมัครสมาชิกชมรมจักรยาน น่าสนใจดีทุกวันนี้ก็ปั่นอยู่ก็เลยส่งจดหมายไปสมัคร ตอนนั้นยังไม่มีที่ตั้งชมรมยังใช้บ้านสมาชิกเป็นที่รวมตัว บ้านใครสักคนที่นนทบุรีเวลานั้นจำไม่ได้ว่าใคร จดหมายข่าวถูกส่งมาถึงบ้านฉบับแรกเป็นกระดาษ A4 แผ่นเดียวชวนไปปั่นจักรยานที่อยุธยา เจอกันที่หัวลำโพง น่าสนใจมากๆ ส่งจดหมายไปถามว่ารถพับคันเล็กๆ สามารถไปร่วมทริปได้ไหม

ทางผู้จัดบอกว่าควรจะต้องล้อใหญ่หน่อยก็เลยได้ถอยจักรยานอีกคันเพื่อจะได้ไปออกทริปเป็นจักรยานแม่บ้านธรรมดา แล้วก็ส่งจดหมายไปสมัครขอร่วมทริป ไปตามนัดแล้วขอบอกว่าสนุกมาก ได้แผลกลับมาทั่วตัวเพราะไม่รู้ว่าพื้นทรายปั่นยังไง หรือควรลงเข็นจะปลอดภัยกว่าทำเอาตัวถลอกไปหมด เวลานั้นยังไม่มีหมวกกันน็อก ไม่มีถุงมือ ถุงแขน เข่าก็เป็นแผล รักษาแผลให้หายสนิทอยู่พักใหญ่ ตามข่าวตลอดว่ามีไปปั่นที่ไหนก็ไปปั่นด้วย

ยิ่งออกทริปก็ยิ่งติดใจช่วงนั้นพยายามเก็บเงินจากการสอนหนังสืออยู่นานจนไปถอยเสือภูเขา ด้วยความไม่รู้ ไม่มีใครแนะนำแล้วเดินเข้าไปร้านจักรยานซื้อทำให้เงินสามหมื่นได้จักรยานที่ไม่ได้ขนานตัวเอง มันใหญ่มากประมาณว่าค่อมไซด์หลายขนาด และยังเป็นของผู้ชายด้วย ก็ทนใช้ไปนะร้านเขาก็ไม่รับคืน ทำเอาล้มตลอดทุกครั้งที่เอาเจ้าคันนี้ไปออกทริป ล้มจนเป็นที่รู้จักของสมาชิก รวมๆ แล้วล้มเป็นร้อยๆ ครั้ง ตกคลองก็เคย ล้มจนรู้ว่าล้มท่าไหนถึงไม่เจ็บและออกจาบ้านทุกครั้งต้องมีหมวกกันน็อกไม่มีไม่ปั่น บางครั้งที่ล้มก็ทำเอาส่วนประกอบของจักรยานเสียหาย

เรียนรู้การซ่อมจักรยานกับทริปรีไซเคิล เพราะอยากซ่อมจักรยานเองเป็นจะได้ไม่ต้องส่งร้าน ทุกครั้งก่อนออกจะเอาจักรยานไปแจกให้น้องๆ ที่ต่างจังหวัดทางสมาคมก็จะนำจักรยานที่รับบริจาคมาซ่อม เป็นโอกาสดีมากสำหรับใครที่อยากซ่อมจักรยานเป็น เพราะจะมีจักรยานป่วยๆ ให้หัดซ่อมพร้อมทั้งมีคนที่เก่งกว่าชำนาญกว่าคอยสอนให้คำแนะนำ ไปเรียนจากที่นี่จนซ่อมเป็น ทุกวันนี้ถ้าว่างส่วนใหญ่ก็จะไปช่วยซ่อมตลอดแล้วก็นำไปบริจาค

อย่างตระกร้าหลังนี้เป็นตระกร้าใส่ปูขนมาจากเมืองจีน ใบนี้ใบที่สองแล้ว พอดีว่าบ้านอยู่แถวเยาวราช ร้านข้างบ้านมีเอาปูขนมาขายแล้วทิ้งตระกร้าไว้ก็ไปเก็บมาล้างเอามาใช้ อย่างคันนี้ติดไว้มาหลายปีแล้วเกินห้าปีได้ เห็นแล้วน่ารักมากแต่ไม่มีให้เก็บแล้วค่ะเดี๋ยวนี้เขาไม่เอาปูขนมาขายแล้ว ใบนี้เหล่าซือก็เลยต้องถนอมสุดๆ

ตระกร้า DIY มาดูนี่เหล่าซือจะสอนให้ ตระแกรงเหล็กที่มากับจักรยานมันสั้นไป ต้องต่อไม้เพิ่มให้ยาวออกมาจะได้ว่าตระกร้าได้พอดี ใช้สว่านเจาะรูแล้วเอาน็อตตัวโตยึดจากในตระกร้าทะลุออกมาผ่านไม้ยาวเลยตระแกรงเหล็กลงไปปิดทายด้วยน็อตตัวเมียอีกที มาดูข้างในตระกร้าเราก็เอาไม้ขัดไว้เพราะซี่ตระกร้ามันใหญ่ถ้าใช้น็อตอย่างเดียวอาจจะไม่ทนมากพอ แล้วก็เอากระดาษปูทับปิดไว้อีกที แบบนี้ขนของสบายไม่ต้องกลัวเกี่ยวขาดบาดมือ ปกติแล้วก็จะพาสุนัขทีบ้านไปนั่งจักรยานเล่นประจำนั่งในตระกร้าหลังนี่แหละ

ตระกร้าหน้าก็ไม่ธรรมดาด้วยความที่ว่าปั่นจักรยานต้องมีน้ำดื่มจักรยานแม่บ้านก็ไม่ได้มีที่วางกระติกให้ เราก็ปรับแต่งตระกร้าให้สามารถวางขวดน้ำได้ไม่หล่น เอาสายมารัดไว้ง่ายๆ แบบนี้ ปั่นผ่านถนนขรุขระยังไงก็ไม่กระเด็นหล่นพื้น ในตระกร้าใหญ่ยังมีตระตร้าใบเล็กอีกใบ เผื่อบางทีเราซื้อของนิดหน่อยเราก็ใส่ไว้ในนั้น อย่างหมูปิ้ง ถ้าวางในกระกร้าไม้อาจจะหลุดออกมาจากถุง ไม่ก็ต้องแขวนไว้ที่แฮนด์ เหล่าซือก็เอาวางไว้ในตระกร้าใบเล็กอีกทีแบบนี้นะ ตระกร้าหน้าหลัง 2 ใบวางของได้เยอะมากๆ เคยขนของหนักๆ ทีละมากๆ ก็สามารถนะ สะดวกมาก แล้วก็เพิ่มความมั่นใจด้วยสายรัดอีก 2 เส้น ที่จริงทำเองก็ได้นะ มันทำมาจากยางในจักรยานนี่แหละ แต่พอดีแถวปากคลองตลาดมีขายก็เลยไปซื้อมาใช้ เส้นละ 20 บาท ห้าปีแล้วยังไม่ขาดและไม่มีแววจะขาดเลย

ยังไม่หมดค่ะ มองไปเห็นสติกเกอร์ทำไมติดอยู่ที่เฟรมท่อบนเยอะมาก ติดอยู่ตำแหน่งเดียวด้วยสิ เหล่าซือกลัวสีถลอกนะ เราขึ้นลงทุกวันขาจะไปโดนเฟรมตรงนี้ ก็เลยเอาสติกเกอร์มาติด ติด แล้วก็ติดไม่ให้จักรยานถลอกนะ โอโหไอเดียดีจริงๆ ค่ะ

ปกติเวลาออกทริปก็โดนทิ้งอยู่หลังสุดตลอด ด้วยว่าเข่าเจ็บทำให้ปั่นเร็วเหมือนคนอื่นๆ ไม่ไหว ที่เข่าเจ็บก็เพราะไปฝืนปั่นจักรยานไม่ได้ขนาดที่เป็นรถพับคันเล็กๆ คันแรก ปั่นคนเดียวอยู่เป็นปีโดยที่ไม่รู้ว่าการงอเข่ามากเกินไปจะเป็นผลเสียระยะยาวขนาดนี้ อยากจะไปร่วมทุกทริปแต่ก็ต้องเลือกบางทริปที่สามารถไปร่วมได้ เช่นมีตัวช่วยเป็นรถไฟ ไปถึงที่แล้วค่อยปั่น หรือปั่นในระยะทางสั้นๆ ทริปละไม่เกิน 50 km

ทุกวันนี้มีจักรยาน 4 คันซ่อมเอง ปรับแต่งได้ทุกคัน ใช้จักรยานทุกวัน หลายๆ ครั้งก็ปั่นไปสอนหนังสือ ใครสนใจอยากเรียน พูด อ่าน เขียน ภาษาจีนกลางก็ติดต่อเหล่าซือไปสอนที่บ้าน ยังมีเวลารับงานสอนเพิ่มอยู่นะคะติดต่อได้นะคะ

แนนต้องขอบคุณเหล่าซือมากๆ ที่เล่าเรื่องให้แรงบันดาลใจ ได้คุยแล้วคุยยาวเพราะมีเรื่องเล่าจากจักรยานเยอะมากๆ ประสบการณ์ปั่นตั้ง 20 ปี ใครอยากฟังเรื่องเล่าจากจักรยานของเหล่าซือมากกว่านี้ต้องมาออกทริปกับสมาคมแล้วค่ะ

เหล่าซือ : เกื้อกูล เอื้อการุญชัยกุล
อายุ : 60 ปี
อาชีพ : ครูสอนภาษาจีน
ประสบการณ์ปั่น : 20 ปี ปัจจุบัน พ.ศ. 2555
ของสะสม : สารสองล้อตั้งแต่เป็นกระดาษ A4 แผ่นเดียวจนถึงสี่สีทั้งเล่ม
ฝากถึงทุกคน : อายุเท่าไรก็ปั่นจักรยานได้ ดูอย่างฉันสิ 60 ปีแล้ว อายุ 40 เพิ่มมาเริ่มหัดปั่น ทุกครั้งที่ออกปั่นอย่าลืมใส่หมวกกันน็อกนะ

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: