ฉันมาทำอะไรที่นี่ปี 3

8 ก.พ.

จะว่าไปทริปนี้เรียกได้ว่าใครปั่นจักรยานแล้วไม่มาถือว่ายังไม่ผ่านบททดสอบ ก็ยังต้องอยู่ระดับประถมไปก่อน ถ้าได้มาปั่นแล้วก็เหมือนได้เข้าสู่มัธยม

ปีแรกที่ไปตั้งใจเต็มร้อยยังไงก็ต้องถึง ปีนั้นได้รถแรงด้วยสิ madone 5.2 นอนก็ไม่ค่อยจะหลับและก็พะวงว่าตื่นทันไหม ปีนั้นบ้าพลังมากมายปั่นอยู่หน้าสุด แต่แล้วก็ได้เห็นความอวดดีหลังเขาคลองโคน โดนทุกคันแซงหมด แทบไม่มีแรงจะปั่นต้านลมเลย ขาแทบจะหลุด พอถึงจุดพักเหมือนหมดสภาพ กว่าจะถึงที่พักอาหารกลางวัน คนอื่นก็มากันล้นหาดอาหารก็หมด ขาก็เดินไม่ไหว ดีที่มีพี่แอ๊ะมาด้วยคอยช่วยบริการ ต้องหายามาทานวดขา พอได้เวลาก็ปั่นต่ออย่างทรมาน มันโหดมากใน 30 กิโลสุดท้าย มองหลักกิโลผ่านไปอย่างอ่อนแรง อะไรเนี่ยใกล้ๆ แค่นี้ทำไมยังไม่ถึงสักที นึกถึงระยะทางตอนปั่นในกรุงเทพฯ ขาเราหมุนได้สบายนิ เวลานี้อยากบอกว่าหยุดทีเถอะหัวลาก แนนตามไม่ไหวแล้ว ในที่สุดก็ลากกันมาจนถึงอย่างอิดโรย แต่กลับไปก็ภูมิใจตัวเองสุดๆ คุยได้ไม่หยุดว่าฉันก็ไปมาและปั่นถึงด้วย

ปีที่สองก็ตั้งใจไปอีกเพราะได้จักรยานคันใหม่มา Bianchi She Bianca คันนี้ไซด์เหมาะกับขนาดตัวพอดี จะว่าค่อมไซด์ก็ได้ เล็กๆ คุมง่านกะทัดรัดคล่องตัว รู้สึกปั่นได้ไม่พุ่งเท่าคันเก่าเวลาขึ้นสะพานคันนั้นเบาหวิว คันนี้ต้องออกแรงแต่ด้วยความที่ปั่นทุกวันทำให้มีแรงปั่นขึ้นได้ ทริปนี้เหมือนเราเป็นพี่ใหญ่ คือมีประสบการณ์แล้ว พอมีคนที่เพิ่งเคยมาครั้งแรกร่วมออกทริปก็เลยไม่อยากให้เขาขึ้นรถเซอร์วิส จะว่าบังคับก็ได้ ปั่นให้ถึงนะถึงจะช้ายังไงเราจะไม่ทิ้งกัน เธอฉันจะเคียงข้างกันไป เราจะไปด้วยกันนะ เพราะรู้ว่าไปถึงที่หมายแล้วนั้นเขาจะภูมิใจตัวเองมากมาย ทริปนี้ก็เลยปั่นสบายๆ กว่าปีแรกเพื่อไปถึงเส้นชัย

ปีที่สามบอกตามตรงว่าเข็ดมากกับทริปโหดแบบนี้ตลอดปีขอปั่นสบายๆ ไม่เกิน 120 โลพอละ ถ้าเกินก็ตัดสินใจไม่ไปดีกว่า แต่ก็ไปชวนเพื่อนใหม่ๆ มาปั่นเพื่ออยากให้พวกเขาได้ลองพิสูจน์ใจตัวเองดู เพราะรู้ว่าได้อะไรหลายอย่างจากทริปสวนธน ถ้าชวนแล้วไม่มาแล้วเพื่อนๆ มือใหม่จะกล้ามาไหมนั่น ทริปนี้มีหวานใจไม่ได้เป็นจักรยานคันใหม่นะ ใช้คันเดิมนั่นแหละแต่แค่เปลี่ยนอานใหม่ ทริปนี้ตั้งใจจะดูดภูมิไปตลอดทาง

ภูมิแน่มากเอาล้อเล็กยี่สิบนิดๆ ใส่ยางใหญ่มา ปีที่แล้วเพิ่งปั่นจักรยานไม่นานยังสามารถไปถึงที่ได้ ปีนี้เตรียมพร้อมก็น่าจะถึงได้ไม่ยาก ผมจะขอทดสอบตัวเองอีกครั้ง ถึงแม้ช่วงระหว่าง 150 กิโล จะมีสิ่งมีชีวิตเป็นก้อนๆ อยู่ในท้องก็ตาม ก็ยังพยายามควงขาไปเรื่อยๆ จนถึงจุดหมาย

ระหว่างทางปั่นได้พบเพื่อนใหม่มากมายที่พยายามพิชิตขาปั่นด้วยกำลังใจที่มี พี่จุ๋ม พยาบาลสาวนักปั่นได้เล่าให้ฟังว่าพี่หมด เบอร์เกอร์ไก่ไป 5 ชิ้น ข้าวต้มเลือดหมู กล้วย และ ขนมอีกสารพัด พี่ค่อยๆ ปั่นมาตามกำลังขาที่มี ในที่สุดก็ถึง แล้วก็ยังปั่นจากสมาคมกลับบ้านอีก

กับเพื่อนๆ กลุ่ม FOB ที่เพิ่งมาปีนี้ปีแรก พี่ณัฐก็พยายามซ้อมเพื่อมาจบทริปนี้ให้ได้ ได้ทราบว่าปอมก็เป็นตระคริวเหมือนกัน แต่ทุกคนก็มาถึงได้ไม่ต้องขึ้นรถเซอร์วิส ดกเพื่อนใหม่ที่รู้จักกันตอนทริปอีเหลิง ก็พยายามปั่น 10 ชั่วโมงมาเพื่อให้จบทริป ถึงจะไม่เหลือใครรอที่หาดหัวหินแล้วก็ตาม

ถึงแนนจะมาเป็นปีที่ 3 ก็ยังรู้สึกว่าระยะทาง 189 กิโลนี้มันโหดเกินไปนะ ร่างกายก็เหมือนจะรับไม่ไหวกับการต้องควงรอบขานานขนาดนี้ หรือเพราะนอนไม่พอ เพราะ 50 กิโลแรกยังสบายดี พอ 50 กิโลถัดมานี่สิบแทบจะหลับบนหลังอาน ยังไม่ครบ 100 โลก็หมดพลังงานต้องเติมก๋วยเตี๋ยวหนึ่งชามแล้วค่อยปั่นต่อ 50 กิโลถัดมาก็รู้สึกหิวมากๆ อีกครั้งต้องเติมพลังแซนวิสหนึ่งคู่ ส่วนระยะทางที่เหลือก็ฝืนตัวเองไปเพราะเริ่มอาการปวดเข่าขวาขึ้นมา พยายามเปลี่ยนท่าจากการใช้กดเป็นดึง จากเข่าขวาก็มาเจ็บเข่าซ้าย รู้เลยว่าถ้าฝืนต้องเจ็บหนักแน่ ก็พยายามแก้ตัวการใช้เกียร์เบาๆ จะว่าฝืนร่างกายตัวเองก็ได้เพื่อมาจนถึงหัวหินอีกปี

รู้แบบนี้มีปีหน้ายังมีใครกล้าอยากมาอีกไหม ? มั่นใจได้เลยว่ายังมีอีกหลายคนอยากลอง ทริปนี้สอนอะไร ทำไมต้องมาทริปประเพณีสวนธน – หัวหิน ทริปนี้ช่วยให้ฝึกปั่นจักรยานเป็นประจำเพื่อจะมาร่วมทริปให้ได้ หาวิธีว่าทำยังไงให้ถึงได้ไม่ว่าจะเปลี่ยนเฟรมเปลี่ยนล้อเปลี่ยนอะไหล่ให้เบากว่าเดิม ทำให้เรารู้ว่าร่างกายเราปีนี้ยังฟิตอยู่ไหม น้ำใจของผู้ร่วมจัดงานและเพื่อนร่วมทาง เพื่อนใหม่ที่ได้รู้จัก เรื่องคุยกับเพื่อนนักปั่นกลุ่มไหนก็ได้ และที่ชอบมากที่สุดคือ แต่ละคนสามารถปั่นได้ไกลกว่าที่ตัวเองคิด ชนะร่างกายตัวเอง ใช้ใจปั่นจนถึง สิ่งนี้นำไปปรับใช้กับชีวิตจริงได้ดีทีเดียว เมื่อใจไปถึงแล้วจุดหมายจะไกลเพียงไหนยังไงก็ต้องไปให้ถึง

Advertisements

มีการตอบกลับหนึ่งครั้ง to “ฉันมาทำอะไรที่นี่ปี 3”

  1. บรีส กุมภาพันธ์ 8, 2012 ที่ 9:36 am #

    คำถามสำคัญ สองข้อจ้า น้องแนน (ไม่ต้อง public comment นี้ก็ได้ แต่อยากให้ลองเอาไปคิดพิจารณา)

    คำถามแรก สงสัยส่วนตัว 555 — “สิ่งมีชีวิตเป็นก้อนๆ อยู่ในท้อง” หมายถึงอะไรจ้ะ

    คำถามที่สอง เชื่อว่า หลายคน หลงลืม และหลงประเด็นไปแล้ว กับทริปประเพณี “เราไปปั่นเพื่ออะไร” แม้แต่คนสวนธน เอง พี่ก็เชื่อว่า หลายคน “หลงประเด็น”

    หากไม่อยากหลงประเด็น กลับไปที่ ชื่อ ทริป

    “โครงการปั่้นจักรยานทางไกล เฉลิมพระเกียรติ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว”

    ทุกคนที่เข้าร่วม หลายคน ไม่ได้มีเป้าหมาย เลยที่จะเป็นส่วนหนึ่งในการสร้างสถิติ สร้างกระแส หรือปั่นเพื่อแสดงความจงรักษ์ ภักดี เทอญพระเกียรติ ให้กับ ในหลวง

    แต่มีเป้าหมาย ที่กลายเป็นว่า ฉันต้องทำให้ได้ เอาชนะให้ได้ เพื่อสถิติส่วนตัว เพื่อความภาคภูมิใจส่วนตัว

    พี่เห็นว่าเป็นเรื่องดี ในการสร้างความภาคภูมิใจส่วนตัว

    แต่อยากให้ รณรงค์ หน่อย ให้ชัดเจนว่า เราจัดทริปประเพณีนี้ไปเพื่ออะไร กันแน่

    อยากสร้างสถิติ อยากภาคภูมิใจ ไป กรุงเทพ-หัวหิน เมื่อไรก็ได้

    แต่ความภาคภูมิใจ ที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในการปั่นจักรยาน เพื่อเฉลิมพระเกียรติ นั้น หาไม่ได้ง่ายๆ

    ปีๆ หนึ่ง เห็นมีงานใหญ่ แค่ 2 งาน คือ งานนี้ กับงานปั่น หลายแผ่นดิน (เล่นเพิ่มจำนวนประเทศทุกปี 555)

    ฝากให้คิดนะจ้ะ

    จากพี่บรีสเอง

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: