พิชิตอุโมงค์ต้นไม้

23 ม.ค.

นับๆ ดูแล้วอุโมงค์ต้นไม้ที่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกนะ ทริปนี้เป็นส่วนหนึ่งของ Bangkok Bicycle Campaign (BBC) ชื่อโครงการ ปั่นตะลุย ใครๆ ก็ปั่นได้ จุดประสงค์คือเราอยากพามือใหม่ไปออกทริปต่างจังหวัด ก็เลยจัด 20 โล ทางสบายๆ สำหรับมือใหม่ และ 80 โลสำหรับขาแรง แนนได้ติดต่อไปยังทีมมวกเหล็กให้ช่วยดูแล เตรียมกล้วย น้ำ และวางแผนเส้นทาง เกือบทุกวัน ตั้งแต่ที่ติดต่อไปท่านประธานกลุ่มมวกเหล็ก พี่สุเทพ โทรหาถามความคืบหน้าทุกวัน ทางนี้มีไปกี่คนครับ จะมีกลุ่มเล็กกลุ่มใหญ่กี่คน เส้นทางแบบนี้ดีไหม ทำการบ้านส่ง ดูทางทีมมวกเหล็กเตรียมพร้อมกว่าทางทีม BBC ที่อีกนะ

วันเสาร์ก่อนไปพี่สุทเพโทรบอก พี่จะไปซื้อกล้วยว่าแต่เอากล้วยหอม หรือน้ำว้า ก็เลยถามพี่กลับไปว่าปกติพี่ทางแบบไหนค่ะ ผมทางน้ำว้าครับ ค่ะเอากล้วยน้ำว้า แล้วตัวย่อที่กลุ่มใช้ตัวอะไรครับ ผมจะไปทำสัญลักษณ์ที่พื้นให้ และก็จะไปกวาดจุดอันตรายด้วย สรุปคนมากี่คนครับ น่าจะ 50-60 ได้ค่ะ

พรุ่งนี้ไปรับตี 5:30 นะ รีบนอนนะครับ เวลานั้น 4 ทุ่ม เพิ่งกลับมาถึงบ้านจากทริปศาลายาเอง 83 km ตัวอย่างมอมแมม เพิ่งกินข้าวมื้อเย็นเสร็จตอนเกือบสี่ทุ่มจะให้กลับมาถึงบ้านอาบน้ำก็คงไม่ไหว ยังอิ่มๆ อยู่ขอนั่งเล่นเนตอัปรูปและดู facebook ของเพื่อนๆ ก่อนวันนี้มีอะไรน่าสนใจกันบ้าง เมื่อไรที่อยู่หน้าคอมมันก็ยาวเพราะมีเรื่องราวให้เล่าและอ่านเยอะมากจนเวลาล่วงเลยไปทุ่มกว่าๆ อาบน้ำสระผม รอแห้งอีกก็เที่ยงคืนนิดๆ ตั้งโทรศัพท์ปลุก เครื่องก็จำคำนวณเวลานอนที่เหลือให้ คุณมีเวลานอน 4 ชั่วโมง คิดในในทริปพรุ่งนี้มี 20 โลนิ ปั่นแค่นี้ก็พอ

ติ๊ ติ๊ อะไรเนี่ยได้เวลาตื่นแล้วหรอ เหมือนเพิ่งนอนไม่เอง เอาไว้นอนในรถก็ได้ ตีสี่ครึ่งตื่นมาเตรียมตัว ค่อยๆ ไม่ต้องเร่งรีบ อาบน้ำเสร็จก็มาจัดกระเป๋า เตรียมรองเท้าคลีต ถ้าออกทริปยาวๆ แบบนี้ถึงกล้าหยิบมาใส่กับเสือหมอบ เตรียมชุดสำรองไปเปลี่ยน ครีมกันแดดที่สำคัญห้ามลืม ของที่จำเป็นอื่นๆ เอาไปแขวนไว้ที่จักรยานแล้ว หมวก ถุงมือ แว่นกันแดน สุดท้าย เตรียมน้ำใส่กระติก มาตรวจดูจักรยานต่อ ไฟหน้าหลังพร้อม ตรวจดูลมยางยังแข็งอยู่ถ้าเติมก็ดีไม่เติมก็ได้

ที่จริงแล้วควรจะมียางในสำรอง ชุดปะ ที่งัดยาง แต่ของแบบนี้มีภูมิไปด้วยไม่ต้องพกเอง สบายไม่หนักจากนั้นก็นอนเล่นรอภูมิมารับ มีได้ยินเสียงรถเลี้ยวเข้ามาในซอยพร้อมกับเสียงข่าวนั่นละใช่เลย เปิดประตู ขนจักรยานออกไปจอดรอหน้า แล้วก็เข้ามาขนกระเป๋าอีกที ที่เหลือต่อจากนี้ภูมิจัดการให้ ถอดล้อเอาขึ้นหลังคารถ เก็บของใส่ท้ายรถ แนนก็ถือกระติกแล้วส่งกำลังใจพอละ เตรียมขึนรถออกเดินทาง

กินอะไรดีครับ ตอนนี้ยังไม่หิวค่ะ เราไปเรื่อยๆ เจออะไรก็ค่อยจอดแวะก็ได้ค่ะ เราไปขึ้นทางด่วนตรงยาว มาเจอ march สีขาวแถวรังสิต นั่นรถเฮียนิครับ ไหนๆ เราแซงขึ้นไปแล้ว สักพักมีเสียงโทรศัพท์ดัง แนนจะไปกินข้าวที่ไหน เฮียตามหลังแนนอยู่ เฮียแนะนำเดี๋ยวให้ภูมิตาม เราไปแวะกินข้าวราดแกง ดูร้านใหญ่โตแต่อาหารที่กินเป็นแทบไม่มี ก็เลยใช้เมนูไข่ ข้าวราดไข่ลูกเขย สองคนอิ่มเมนูเดียวกัน

ไม่นานนักก็ถึงมวกเหล็กที่จำได้เพราะมีฟราม์ไทยเดนมาร์ จำได้ว่าเมื่อต้นปีเปิดหน้าตายังหนาวมากเห็นคนขายใส่เสื้อหน้าขายของกันตอนนี้ร้อนแล้วสิ เฮียโทรมาอีกครั้ง แนนอำเภอมวกเหล็กไปทางไหน ไม่รู้ทางเหมือนกันตรงๆ ไปคงเจอเพราะคราวที่แล้วมาไม่ได้นัดที่นั่น ไปถึงเห็นเสื้อสีส้ม ดูเยอะกว่าสมาชิกพวกเราอีกนะ เพราะมองไปรอบๆ มีแต่ทีมงานและคนรู้จักกันเองที่ชวนกันมา ภูมิเอาจักรยานลงประกอบล้อ ส่วนแนนก็เดินทักทายคนที่รู้จัก หันมาอีกทีก็เห็นภูมิเติมลมอยู่ เติมคันของแนนให้ด้วยพร้อมปั่นเต็มที่

ต่อมาก็มารอลุ้นว่าคนจะมากี่คน ตรงกับเทศกาลตรุษจีนพอดี ทริปก็ลงประกาศชวนกันล่วงหน้าแค่ไม่กี่วัน สมาชิกที่ลงทะเบียงไว้จะเบี้ยวไหมนะ ที่มาแล้วมีแต่ที่ยังไม่ได้ลงทะเบียนล่วงหน้าทั้งนั้น ใกล้ได้เวลาพวกเราทีมงานช่วยกันโทรติดต่อ แนนก็พยายามโทรหาพี่ที่บอกว่าจะมาทางรถไฟ แต่เบอร์ไม่สามารถติดต่อได้ ทำไงดีใกล้ได้เวลาออกแล้ว ถามพี่ๆ ทีมมวกเหล็กว่าถามรถไฟผ่านมาอยู่ที่นี่ได้ยินไหม ได้ยินแน่นอนครับเสียงรถไฟดังมาก แต่รู้สึกอยากรู้จริงๆ ว่ามาถึงกี่โมงจะได้รอ เพราะพี่เขาบอกจะมาถึงเก้าโมง ไม่อยากให้คนอื่นๆ รอนาน แล้วก็ไม่แน่ใจการรถไฟไทย แนนขอปั่นไปที่สถานนีสอบถามดีกว่า

ใกล้มากๆ ไม่กี่เมตรก็เห็นรถไฟจอดอยู่ ขบวนนี้ใช่ที่มากรุงเทพไหมคะ เห็นน้องจักรยานกลุ่มใหญ่ ใช่ที่จะมาปั่นตะลุยไหมคะ ครับ/ค่ะ พวกเรามาจากปากช่อง ขึ้นไปถามเจ้าหน้าที่ดีกว่า ยกจักรยานขึ้นไดมองหาเจ้าหน้าที่ รถไฟจากกรุงเทพฯ มาถึงยังค่ะ ขบวนที่จอดมาจากดอนเมืองครับ ดูไม่น่าใช่ขบวนนี้นะคะเพื่อนบอกว่าจะมาถึงเก้าโมง เวลานั้นมองดูเก้าโมงนิดๆ ตอนนี้ข้างหน้าซ่อมรางอยู่ครับปกติขบวนนี้ไม่ได้จอดที่นี่ แล้วถ้าอีกขบวนมาจะจอดได้ไหมคะ ปกติแล้วรถไฟต้องจอดห่างกันหนึ่งสถานีเพื่อความปลอดภัยครับ คงจะสิบโมงโน่นแหนะ ขอบคุณนะคะ

ปั่นกลับไปบอกทีมงานว่าแบบนี้รอไม่ได้แล้วปล่อยตัวปั่นดีกว่า ทีมงานประกาศรายละเอียดเส้นทาง และปล่อยตัวกลุ่มปั่น 20 กิโลออกไปก่อน เยอะดีจังมีตั้งแต่เด็กเล็กๆ ผู้ใหญ่มือใหม่ใช้รถพับ ไปจนถึงน้องฟิก แล้ว 80 โลก็ปล่อยตาม เส้นทางช่วยแรกรถเยอะ เส้นทางช่วงถัดมาหลุมเยอะ พี่สุเทพได้บอกแล้วว่าทางของ 80 ช่วงแรกต้องระวัง ทางจะดีหลังจาก 20 โลแรก แต่ถึงทางไม่ดีทริปนี้ไม่มีตกหลุม นอกจากตามจุดแยกที่มีการพ้นสเปรย์บอกให้เลี้ยวทางไหนแแล้ว จุดไหนต้องระวัง ก็มีการพ่นเตือนไว้ ตามหลุมต่างๆ ก็มีการพ่นสีเป็นวงกลมล้อมไว้ เห็นชัดไม่หลงและปลอดภัย มืออาชีพจริงๆ ทีมมวกเหล็ก

จุดแรกเราพักกันก่อนขึ้นเขาอีเหลง ย้อนเส้นทางที่เคยมาปั่นเล่นกันครั้งก่อน ครั้งที่แล้วจำได้ว่าลงเขามันส์หยดมาก มีแรงส่งประมาณ 60++ เร็วแบบติดใจ พอจะจำได้ว่าลงมายาวมากเป็นสิบกิโล คราวนี้ต้องปั่นย้อน โอ้ววว…….ไม่คิดดีกว่า ปั่นไปตามหลังใครทุกคน พวกเขามากันไม่รู้แน่ๆ ว่าทางมันโหดขนาดไหน ปั่นกันแบบมีแรงเท่าไรจัดไป กะว่าจะเก็บแรงไว้ขึ้นเขา พอถึงช่วงทางเนินๆ คนเริ่มลงเข็น แต่แนนก็ยังดึงครีตสลับยืนกดบันได ค่อยๆ ไต่ขึ้นไปมองดูทีไมล์ บวกลบ 6 เอง เวลานั้นเป็นช่วงคนอื่นๆ แรงหมด เรายังพอมีแรง ก็เลยได้แซงทีละคันๆ มองไปทีล้อหน้า อ้ายยะลืมล็อกเบรคหน้าหลังจากใส่ล้อ รีบจัดการล็อกแต่ปกติเบรคหน้าแทบไม่ได้ใช้อยู่แล้วถ้าไม่ใช่ลงเขา

ก็ทึ่งคนที่มาบางคนเป็นรถพับยังปั่นขึ้นเขาได้ เก่งกันจริงๆ เห็นฟิตขึ้นเขาแบบนี้ ทำเอานึกถึงน้องๆ ฟิตที่ปั่นในเมืองน่าชวนมาขึ้นเขา แทนทีจะไปแข่งบนถนนลองแบบนี้เลยเจ๋งกว่าเยอะ ทักทายส่งกำลังใจให้เวลาปั่นผ่านทีละคัน แล้วก็นึกในใจเมือไรจะขึ้นถึงสูงสุดสักที ทางนี้ยังเบาๆ นะ มีอีกทางเนินซึมๆ หนักกว่านี้เจ้าถิ่นมวกเหล็กบอกอย่างนั้น มาถึงจุดพักที่สอง อะไรเนี่ยเพิ่งยี่สิบโลนิดๆ เองหรอเนี่ย เราแทบหมดแรงแล้วนะ ภูมิมาถึงก่อนแล้ว เดี๋ยวผมไปซื้อเกลือแร่มาให้นะ เมื่อเช้าก่อนออกก็ออกก็ดื่มไปคนละขวดแล้ว ยังดื่มได้อีกหรอคะ เดินออกมาจากร้านพร้อมชาเขียวแทน หมดแล้วครับ ร้านคงไม่คิดว่ากลางเขาใครจะมาอุดหนุนเยอะขนาดนี้ พวกเรามาก่อนก็จัดกันคนจะขวดหมดตู้เย็น

เติมน้ำใส่กระติกก่อน แล้วก็ออกปั่นได้แล้วเฮียบอกว่าพักนานเดี๋ยวไม่หัวเทียนดับ ขึ้นๆ ลงอีกรอบกว่าจะได้ถึงจุดพัก A50 อย่างที่ปอมบอกไว้ ขึ้นเขาไปเรื่อย แต่ไม่โหดเท่าเดิม แล้วก็ได้เวลารถไฟเหาะแล้ว ว้าวลงเนินยาวๆ สนุกมากแต่ทำไมล้อสั่นดุกๆ ดิ๊ก หรือแกนปลดล็อกไม่แน่น อ้ายยยยะ ล้อส่ายตลอดเลย ลงไปถึงข้างล่างต้องให้เฮียดูล้อให้แล้ว ถึงช่วงโค้งเสียวสุดๆ เพราะล้อส่ายไม่หยุดกลัวหลุดโค้ง จะเบรคก็ไม่ได้มีกลิ้งแน่ ทำได้แค่ทรงตัวดีๆ แล้วปล่อยไหล หรือถนนไม่ดี ล้อเลยส่ายแต่ไม่น่าใช่มองถนนดูก็เรียบดี เห็นเสื้อสีส้มแต่ไกล มองไปเหมือนสกัดให้หยุด กำลังลงเขาสนุกๆ ลงมาให้หยุดเปลี่ยนเกียร์ไม่ทัน มาถึงด้วยเฟืองหน้าใหญ่สุด เฟืองหลังเล็กสุด

จอดแล้วให้ภูมิช่วยประเกียร์เขาสู่โหมดปกติ เราพักที่นี่ก็ซัดเกลือแร่ไปขวดตามด้วยกล้วยน้ำว้า เฮียมองดูเวลาแล้วบอกว่าเที่ยงแล้วแนนเราจะไปกินข้าวที่ไหน เดินไปปรึกษาทีมงานด้วยกันว่าเรากินที่นี่ไหม เพราะอีกสาบสิบกว่าโลขึ้นเขาลงเขามีอีกสองชั่วโมงกว่าจะถึงแน่ ถ้าถึงบ่ายสองก็คงหิวแย่ งั้นกินกันที่นี่ละกันจะได้มีแรงปั่นต่อสบายๆ ข้าวกระเพราหมูไข่ดาว เฮียเอาด้วยเป็นสอง ภูมิเอาข้าวผัดปลากะป๋องคนเดียว คนอื่นๆ สั่งอย่างอื่นแต่ก็เห็นมีเพื่อนสั่งหลายจาน

ขัาวกระเพราได้ก่อนใคร ภูมิบริการเสริฟ์ให้เองเลย กินก่อนเลยครับ พี่กิ๊วก็มานั่งด้วยกัน เพิ่งจะได้นั่งพักนานๆ กว่าของภูมิจะได้คนสุดท้ายเลย แนนกินอิ่มได้นั่งย่อยแล้วสบาย ได้เวลาปั่นอีกครั้งจากนี้ไปลงเขาก่อนเลย ออกตัวคนสุดท้ายอีกแล้วเรา เห็นเนินลงส่งกับพร้อมกับกำลังอาหารในท้อง ทำเอาปั่นสนุกแซงใครเขาขึ้นลงเนินบนทางสวยๆ บรรยากาศดีคิดเพลินๆ เหมือนใน TDF ซ้ายมือมีทุ่งขนาดใหญ่ บางช่วงเป็นทุ่งทานตะวันอยู่ ขึ้นลงเนินตลอดทาง TDF ก็ ตูร์เดอร์ฟองซ์ก็เถอะไม่แพ้กันวิวที่นี่สวยมาก ทำเอานึกไปถึงทีมงานมวกเหล็ก ขอบคุณใจทีจัดทางให้สวยเกิดคาดคิด เพราะที่มาปั่นเล่นๆ เองก็ชอบบรรยากาศสองข้างทางที่มีต้นไม้ใหญ่แล้ว แต่นี้อีกบรรยากาศ มาทริปกับจักรยานหลายทีนี่ก็ไม่เคยเห็นแบบนี้มาก่อน

และแล้วก็เล่นสนุกของเนินก็จบลง แรงหมดแล้วละภูมิ ก็ถูกทุกคนแซงอีกครั้ง คราวนี้ไม่สนใจละ ใครจะรีบไปก็ตามสบายขอไปช้าๆ มองสองข้างทางสูดบรรยากาศกลางทุ่งสวยๆ ดีกว่า เห็นมีทีมงานคอยบันทึกภาพเยอะแล้วก็เลยไม่ได้เก็บจากมือถือมา รอชมภาพจากทริปแล้วกันค่ะ

จุดหมายข้างหน้าน้ำตกเจ็ดสาวน้อย ตอนที่ถึงทางซ้อนทับกับ 20 โล สนุกมากเป็นทางลง แบบไม่ต้องปั่นยาวๆ แต่ว่าอดดิ่งลงอย่างสนุก เพราะดันมีรถเซอร์วิสนำทางอยู่ข้างหน้า อดสนุกเลย คิดในใจว่่าแล้วบอกเพื่อนที่ปั่นมาเจอข้างๆว่า ที่ดิ่งลงมานี่ต้องปั่นกลับขึ้นทางเดิมเพื่อกลับไปยังอำเภอไหมเนี่ย มีหมดแน่ๆ พอไปถึงทางออกเชื่อมสู่ถนนค่อยโล่งใจ อ๋อมีทางไปถนนใหญ่ได้

น้ำหมดกระติดแล้ว มองตรงไปตลอดทางไม่มีร้านขายน้ำเลย แล้วเราจะถึงอุโมงค์ต้นไม้ไหมเนี่ย ค่อยๆ กระดืบๆ ไปละกันเดี๋ยวคงมีรถเซอร์วิสผ่าน เห็นไกลๆ เสื้อส้มๆ ชี้ให้เลี้ยว เย้ ได้พักเติมน้ำแล้ว ลงจากจักรยานแล้วฝากภูมิจับไว้ แวะไปเข้าห้องน้ำ ซื้อน้ำมาสองขวด ดื่มครึ่งขวด เทใส่กระติกแบ่งกับภูมิอีกขวด จากนั้นก็มีรถเซอร์วิสเข้ามาทีละคัน บนรถนั้นขนจักรยานป่วยๆ มาเต็ม คันนี้ยางแตกหน้าหนัง คันนี้ยางหน้าแตกอย่างเดียว คันนี้โซ่ขาด พวกเราช่วยกัน

ดีใจได้จอดพักที่นี่นานเลย ออกจากที่นี่คนสุดท้ายอีกแล้วเรา แรงปั่นแทบไม่มี ยังเหลืออุโมงค์ต้นไม้ และอีกหนึ่งเนิน ภูมิค่ะ คราวนี้แนนอาจจะลงเข็นนะ ไม่ไหวแล้ว

ป้ายบอกว่าอีกสองกิโลอุโมงค์ต้นไม้ เอาลองดูสิไหนๆ ก็มาแล้วจะกลัวเนินนี้ไม่อีกนานแค่ไหนกัน ปั่นขึ้นทางนี้ให้ได้สักทีคิดได้ดังนนั่งก็ก้มตัวลงเอื้อมมือไปหยิบกระติกน้ำ ดื่มไปอึกนึ่ง ที่เหลือบีบฉีดพ่นใส่ต้นขา น่อง เปียกกางเกงไปหมด อื่มอีกอึกหนึ่ง แล้วตั้งใจดึงขึ้นให้ถึง แรงแทบไม่เหลือแล้วถ้าหยุดก็ล้ม จำเทคนิคการขึ้นเนินได้ว่าอย่าปั่นตรงให้ส่ายไปมาจะช่วยได้เยอะ เอาละส่ายหัวแฮนด์ตลอดเป็นงูเลือยตามทางถ้ามองจากลายกายปั่น ในที่สุด เย้ ถึงอุโมงค์ต้นไม้แล้ว ดีใจจริงๆ สีเชียร์และให้กำลังใจจากทีมงานที่รอบันทึกภาพ อีกเนินหนึ่่ง

เนินสุดท้ายไม่ไหวน้ำหมดต้องจอดเติมน้ำจากรถเซอวิสที่ผ่านมาเต็มขวด แล้ว อึบๆ อึบๆ คลีตจนหมดเอ้าไหนๆ ก็เป้าหมายข้างหน้าอีกไม่ไกลก็ทางลงแล้ว ยังไงซะก็ต้องไม่ลงเข็นหมดไม่เหลือแรงแล้วค่อยๆ ไปดีกว่า ทีมงานมาเตือนว่าทางลงข้างหน้าชันมาก อะยะ โห มันชันจริงๆ ด้วยจะหลุดโค้งไหมเรา บีบเบรคแล้วก็ยังเอาไม่อยู่ปล่อยไหลแล้วบังคับทางอย่างเดียว ในที่สุดก็ปลอดภัย

ไปถึงหลังสุด ภูมิบอกเฮียแบ่งข้าวผัดไว้ให้ ไม่ไหวค่ะ ภูมิกินแทนให้หน่อยนะ เราพักกันที่น้ำตกเจ็ดสาวน้อย แต่ไม่ได้ลงไปเล่นน้ำนั่งคุยกับเจ้าถิ่นแทน ว้าวๆ เพิ่งรู้ว่ากลุ่มมวกเหล็กเพิ่งตั้งมาไม่ถึงปี และนี่เป็นทริปแรกที่ได้ต้อนรับนักปั่นต่างพื้นที่ พวกเรามีกัน ยี่สิบคนเองก็ช่วยกัน ทริปนี้เหมือนเป็นการฝึกดูว่าถ้าทีมเราจะจัดทริปประจำปีไหวไหม แนนว่าสบายค่ะหาทำได้ขนาดนี้ อยากจะบอกว่าดีกว่าทริปเปิด ทริปปิดที่เคยมาอีกค่ะ วันนี้พวกผมไม่ได้ปั่นกัน ก็ช่วยกันดูแลแต่ละจุด พอจุดนีเสร็จก็รีบไปอีกจุดข้างหน้า การพ่นสีก็ช่วยได้มากครับ ประหยัดคนได้เยอะ เราไม่ต้องยืนเฝ้าตลอดชี้บอกว่าไปทางไหน เป็นไอเดียที่ดีมากค่ะ ยังอยากนำไปใช้บ้าง

อีก 20 โลสุดท้ายกลับสู่อำเภอมวกเหล็ก คราวนี้พวกเราออกมาก่อนเพื่อนๆ ทางปอมจะไปเตรียมบล๊อกสกีน แต่แนนก็อยู่หลังสุดของที่ออกก่อนเหมือนเคย ภูมิบอกว่าผมปั่นช้าๆ รอแล้วแนนก็ยังตามไม่ติดหรือเนี่ย ค่ะหมดแรงตั้งแต่ลงเขาแล้ว ปั่นกลับคราวนี้ก็ได้แต่หมุนขาไปเรื่อยๆ ความเร็วอืดๆ ไม่เกินยี่สิบ ปั่นไปคิดถึงแต่ไอติมๆ พอไปถึงที่อำเภอจอดจักรยานเปลี่ยนรองเท้าเสร็จ มุ่งหน้าไปร้านขายของหาไอติมก่อนเลย แล้วค่อยมาถ่ายรูปกลุ่มคู่กับไอติมโคนที่ถืออยู่ในมือ แล้วก็เปลี่ยนชุดเตรียมกลับกรุงเทพฯ

ขอบคุณทีมงานมวกเหล็ก ที่เตรียมพร้อมทุกอย่างให้ ดูแลอย่างดี โอกาสหน้ามีจัดปั่นใน กทม อยากจะขอต้อนรับพี่ๆ บ้าง เอาไว้ขอปิดถนนได้ก่อนนะคะ แล้วจะส่งข่าวไปบอก
ทีมงาน be>>our>>friend ที่ยกมาแทบทั้งออฟฟิศ มาช่วยเก็บภาพ และมาร่วมเป็นส่วนหนึ่งกำลังสำคัญของทีมงาน BBC ในนาม f>>o>>b และที่สำคัญขอบคุณเพื่อนๆ นักปั่นที่ขับรถมากันจากกรุงเทพฯ และที่อื่นๆ มันคงไม่สนุกแน่ถ้าขาดพวกคุณ ขอบคุณมากๆ โอกาสหน้าพบกันใหม่

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: