ขาดเพิ่มเติมเต็ม

22 ธ.ค.

หลังจากเรียนจบก็คิดแต่จะหางานทำที่ได้เงินเยอะ ทำทั้งวันทั้งคืนตอนนั้นทำงานออกแบบรับฟรีแลนซ์กระจาย จนข้อมือและแขนเกือบพัง มารู้ตัวอีกทีตอนที่เพื่อนต้องเขารับการผ่าตัด คนที่หนึ่ง คนที่สอง คนที่สาม สี่ห้า แล้วคนที่หนึ่งก็ต้องผ่าตัดอีกครั้ง ทำให้คิดว่าหาเงินไปเพื่อหาหมอหรือ คุ้มหรือที่ต้องนอนสว่างทุกวัน

วันหนึ่งก็ลองนั่งรถไปหาโบที่กาญ เป็นครั้งแรกที่เดินทางคนเดียว มันตื่นเต้น แต่มั่นใจว่าไม่หลงเพราะยังสื่อสารภาษาไทยกันได้ หลังจากวันนั้นกาญก็กลายเป็นถิ่นคุ้นเคย เป็นบ้านหลังที่สองไปแล้ว เพราะไปทุกอาทิตย์ และได้มีจักรยานเสือภูเขาคันแรก ตอนนั้นคิดว่าตัวเองทำงานก็หนัก อยากให้ของขวัญตัวเองสักชิ้น เป็นสิ่งที่อยากได้มานาน

เวลานั้นโบพาขับมอไซด์มาส่งร้านจักรยาน เราก็เดินเข้าร้าน มองไปเห็นแล้วก็อยากได้ไปหมด พอถามราคาก็ทำเอาตกใจจักรยานอะไรคันตั้งหลายหมื่น คนขายเห็นหน้าแล้วก็เลยบอกว่าเดี๋ยวเอาคันหนึ่งให้ดูเป็นลิมิเต็ดนะ สีเขียว ผลิตแค่ 300 คัน ขอบอกเวลานั้นได้ยินสีก็ไม่ถูกใจแล้ว แต่ราคาสบายกระเป๋ากว่ามาก หมื่นแปดลดเหลือเหมือนสองขอยังไงก็ไม่ลดเพิ่ม

เวลานั้นนับเงินจ่ายไปยังอึ่งๆ ไม่เคยจ่ายแบงค์พันเป็นปึกๆ อย่างนี้ แต่แล้วได้มาก็อย่างดีใจ เป็นอะไรที่อยากได้มานานตอนนั้นเห็นน้องข้างบ้านมีจักรยานเปลี่ยนเกียร์ได้อย่างตื่นเต้น แต่ใช้ไม่เป็นเลยไม่กล้าไปยุงของเขา ปั่นแต่ BMX ของเรา วันนี้เรามีของตัวเอง คนขายก็สอนก่อนออกว่า การวางเท้าจักรยานต้องให้ได้ตำแหน่งที่เหมาะ อย่าวางกลางฝ่าเท้าบนบันได ตำแหน่งนั้นแรงไม่มี ต้องให้เหนือขึ้นไปอีก ประมาณข้อนิ้วเท้า และสอนปรับเกียร์

จากวันนั้นก็ทำเอาติดจักรยานจนกระทั้งวันนี้ สิ่งที่เคยอยากได้อย่างเครื่อง MAC หรือ สินค้าไอทีที่ออกใหม่ ก็ไม่มีมาหลอกหลอน สนุกกับการปั่นจักรยาน เรียนรู้กับชีวิตที่พอเพียง เพราะไปออกทริปทางไกลหลายวันต่อให้มีเสื้อผ้าเต็มตู้ก็เอาไปแค่ 2 ชุด ชุดปั่นกับชุดนอน ซักตากทุกคืน ตอนเช้าก็ใส่ชุดจักรยาน ตอนเช้าก็ตากชุดนอนบนแร็คจักรยานแล้วปั่นไปตามทาง พอแห้งก็เก็บเข้ากระเป๋า

ออกทริปทุกอาทิตย์จนเสื้อผ้าที่ซื้อมาใส่เล่นอย่างเสื้อยืดก็ไม่ได้ถูกหยิบใช้งาน ในที่สุดก็ซื้อชุดจักรยานเพิ่ม ตอนนี้มีขายาว 2 ตัว ขาสั้น 1 ตัว กางเกงใน 2 ตัว เสื้อมีหลายตัวเพราะบางทริป บางกิจกรรมมีแจกเสื้อ และ ยังมีเสื้อกลุ่มจักรยานอีก

ถามเพื่อนว่าทำไมอยากเปลี่ยนมือถือใหม่อีกแล้วพอ iphone เปลี่ยนรุ่น อยากได้คอมรุ่นใหม่อีกแล้ว ทั้งๆ ที่เอามาใช้แค่เล่นเนต ตอนเด็กๆ เราไม่มีของเล่น ตอนนี้เลยซื้อของเล่นให้ตัวเอง ถ้างั้นก็ไม่ต่างกันเพียงแต่เราอยากได้จักรยานแทน

เคยคิดแบบคนทั่วไปว่าทำงานเก็บเงินรอเกษียณอายุแล้วไปเที่ยว ที่จริงตัวเองก็วางแผนไว้ว่า 40 ฉันจะไปท่องโลกกว้าง แต่มาวันนี้ความคิดก็เปลี่ยนไป เวลานั้นอาจะช้าเกินไปไม่รู้ 2 ขายังมีแรงกดบันได หรือหัวใจยังสูบฉีดได้ปกติไหมถ้ากดบันได

เคยอยากไปต่างประเทศกับเขาเหมือนกันตอนเรียนจบ พี่ชาย พี่สาว และ เพื่อนรุ่นเดียวกันก็ไปเรียน ตปท กันหมด เรามันคนไม่ชอบเรียนหลายวิชา อยากเรียนแต่วิชาที่อยากรู็ ซึ่งเป็นไปไม่ได้ ไม่มีที่ไหนเปิดสอน ยังไงซะก่อน ก็ต้องเรียนเลขคณิต เรียนภาษาอังกฤษ ก็มีไปเรียนหลายที่ พอได้บ้างแต่ไม่ทางการ ด้วยภาวะฟองสบู่เกิดตอนนั้นพอดีก็เลยทำให้ไม่สามารถไปเรียนต่ออย่างคนอื่นได้

พอทำงานเพื่อนๆ ที่ไปเรียนต่างประเทศก็ชวนว่ามาเที่ยวสิ เวลานั้นนับเงินยังไงก็ไม่พอบินไปนะ ปีต่อมาเพื่อนก็ชวนอีกแต่ยังไม่น่าจะพอประทังชีวิตได้แค่ตั๋วเครื่องบิน พอทำงานไปสัก 5 ปี เพื่อนก็ชวนอีก คราวนี้ไม่มีเวลา ลางานไม่ได้ จนเพื่อนๆ เรียนจบกลับมามีครอบครัว บางคนก็อยู่ที่นั่นมีครอบครัว เขาบินกลับมาไทยไม่รู้กี่หน เรายังไม่เคยไปหาสักหน

ด้วยระบบการลาของที่นี่ลาเกิน 3 วันก็เพ่ิงเล็งเอาเอ็งออกแล้วละ ถ้าจะลาสักเดือนไปเที่ยวละก็คงต้องลาออก แล้วเราก็ทำจริงๆ ถึงสองครั้ง ครั้งแรกลาออกเพื่อนจะไปหาประสบการ์ต่างแดงที่ลอนดอน มีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งชวนไปขายเลโก้ ค่าจ้างไม่มีแต่มีอาหารให้กินและมีให้เที่ยว เอาสิคุ้มดีประสบการณ์ชีิวิต

หน้าที่เรามีล้างเลโก้ที่ซื้อมือสองจากตลาดนัด ล้างเหมือนอาบน้ำเลยละ เพราะเลโก้เด็กๆ เล่นจะมอมแมมสกปรก เหนียวหนึบบางทีมีติดหมากฝรั่ง แล้วก็ต่อกลับเข้าให้เป็นชุดตามตัวอย่าง เสร็จแล้วถ่ายภาพแต่การจะถ่ายให้สวยต้องถ่ายกับแสงธรรมชาติ บางชุดต่อนานต้องเก็บเอาไว้ถ่ายรูปอีกวัน เรียบร้อยแล้วก็ถอดเก็บเข้ากล่อง เอารูปที่ถ่ายโพสขึ้นเนตพร้อมรายละเอียดสินค้า พอมีคนมาซื้อก็มาแพ็คไปส่งไปรษณีย์ เย็นๆ ก็ออกไปเดินเล่น เสาร์อาทิตย์ก็หยุดเที่ยว ตลอดหนึ่งเดือนสนุกมาก เวลานั้นอยากได้จักรยานมาปั่นมากๆ ก็ได้แต่เดิน เดิน เดิน เคยเคยจากเคนซิตันไปแม่น้ำเทมส์ เดินทั้งวันเช้าจนค่ำ เมื่อยมากๆ ลองนั่งรถจนสุดสายของทุกทิศ สนุกสุดๆ

ครั้งต่อมาอยากปั่นจักรยานทางไกลจากสิงคโปร์ ไปมาเลเซีย แล้วกลับมาสิงคโปร์ เหตุผลมีอย่างเดียวคืออยากเอาชนะตัวเอง วางแผนลาออกจากงานอีกตามเคย ทริปนี้ 10 วัน 1500++ กิโลเมตร ทั้งที่ไม่เกินปั่นไปไหนเกิน 100 กิโลมาก่อน ทำให้ได้รู้เพื่อนนักปั่นสิงคโปร์ แล้วเขาก็มีทริปมาปั่นในเมืองไทย เมื่อเจอกันหลายทีก็เลยสนิท จนได้ไปเจาะลึกสิงคโปร์อีกครั้ง คราวนี้ไปช่วงสงกรานต์ และลาเพิ่มอีกไม่กี่วัน ทริปนี้ก็ 10 ปั่นเบาๆ ไม่เกิน 100 กิโล/วัน และไม่ต้องแบกสำภาระตลอดทางเหมือนครั้งที่ผ่านมา ทริปนี้ก็สุดสนุกสุดประทับใจ ดูแลต้อนรับนำทริปอย่างดี ทำเอาติดใจการท่องโลกกว้าง

หลังจากอยู่บนหลักอานนานๆ ก็เริ่มเสพติดมากกว่าแค่หลงไหล ทำเอาอยากไปไบค์โชว์ที่ไต้หวัน เวลานั้นกะไปคนเดียวไปเจอเพื่อนอินเดียที่เพิ่งรู้จักกัน และแล้วก็โชคดีที่ภูมิก็อยากไป ก็เลยมีเพื่อนไปด้วยกัน ทริปนี้ไป อาทิตย์หนึ่ง โบจองตั๋วให้ ที่เหลือภูมิจัดให้ มาแพ็คจักรยานและขนไปให้ วันไปแนนเอาไปแค่กระเป๋าเสื้อผ้าอย่างเดียว ทริปนี้อากาศหนาวเอาไปหลายชุดเพราะเราพักที่เดิมทุกวันๆ ไปปั่นด้วย ไปงานไบค์โชว์ด้วย มันส์มากเพราะภาษาที่เรามีเขาก็ไม่เข้าใจใช้ภาษามือกันสนุกสนาน ได้เห็นเลนจักรยานที่จัดให้จักรยานจริงๆ ชอบมากอยากให้บ้านเราคิดทำ

หลังจากได้ประสบการณ์ต่างแดนแบบปั่นจักรยานแล้วติดใจ คิดว่าการไปแบ็กแพ็คเป็นเด็กๆ ไปเลย ปั่นไปทุกที่ที่อยากไปมันสุดยอดกว่ามาก และแล้วก็ลุยทำเรื่องจักรยาน เพราะหลงรักเข้าสายเลือด จนอยากจะไปดูประเทศที่เป็นเมืองจักรยานจริงๆ อย่างโคเปนเฮเก้น ที่เห็นภาพใน FB หรือ เซียงไฮ้ ได้ยินขาพูดกันมาว่าจักรยานเยอะ

วันที่ไม่ได้ปั่นก็โหยหาอยากปั่น วันที่ไปปั่นบางครั้งก็คิดทำไมมาทรมานตัวเองแบบนี้ แดดก็ร้อนนะ อยู่บ้านสบายๆ ไม่ชอบ แต่พอหายเหนื่อยหายเมื่อยก็คิดอีกแล้วว่าอยากจะปั่น

หลังจากได้ออกทริปทางไกลต่างประเทศทำให้รู้สึกว่าโลกกว้างน่าศึกษา แล้วจะเริ่มศึกษาเมื่อไรดีละ เกษียณอายุหรอ หรือต้องมีเงินสักกี่ล้านดี เวลานั้นคงมีเงินพอจะปั่นแบบไม่ต้องทำงานแน่ๆ แต่แรงจะมีไหมละ ร่างกายจะทนแค่ไหน หัวใจจะรับการเต้นได้ที่เท่าไร ยังคิดจะหาเงินต่อไปเพื่อนเอาไปปั่นจักรยานตอนนั้น

แล้วความคิดก็หมุนเปลี่ยนตอนไปเป็นอาสากาชาด ได้เห็นคนต่างชาติมาช่วยคนไทย โดยเฉพาะคนเวียดนามที่มาสอนพายเรือกระด้ง เขาเป็นชาวประมง แต่ทางเวียดนามได้ส่งตัวมาไทยเพื่อช่วยสอนการพายเรือ เพราะทางเวียดนามเอาเรือกระด้งมาบริจาคช่วยน้ำท่วม

คิดแล้วคิดอีกวนไปมาหลายรอบ เขาอยู่กลางทะเลยังได้บินข้ามประเทศมาอีกประเทศ แล้วเราจะรอถึงเมื่อไร การเดินทางทำในสิ่งที่ชอบกับความพร้อมอาจจะไม่จำเป็นแต่ความกล้าจะออกมาทำความฝันมันดูจะยากกว่า

โอกาสของครั้งที่สามให้ตัดสินก็กำลังมาถึงอีกครั้ง เนื่องจาก aday จะจัดทำเล่มจักรยาน และจะเดินทางปั่นไปสัมภาษณ์ทุกคนที่ลงเป็นบทความในเล่ม และก็ได้รับการติดต่อมาให้ช่วยเป็นที่ปรึกษาว่าจะสัมภาษณ์ใครดี มีใครแนะนำบ้าง ได้แต่บอกไปว่า ยินดีค่ะ แล้วก็เงียบไป จนนัดประชุมรอบสอง ประชุมคราวนี้ได้เนื้อหาและการบ้าน ทำเอาอยากไปด้วย
ทีมบอก ก็ถามว่าไปด้วยกันไหมครับ เราบอกแบบไม่โลเลเลยว่าตกลงค่ะ

ยังไม่รู้ว่าการลางาน อนุมัติไหม ยื่นเรื่องไปแล้วยังเงียบไม่มีใครตอบกลับ ที่บ้านจะว่าอย่างไร แต่ใจมันบอกแล้วว่า ปีหนึ่ง ขอใช้ชีวิตตามใจอยากบนหลักอาน แล้วหลังจากนั้นค่อยว่ากัน

Advertisements

มีการตอบกลับหนึ่งครั้ง to “ขาดเพิ่มเติมเต็ม”

  1. Zangzaew Snaprider ธันวาคม 22, 2011 ที่ 6:39 am #

    ทำได้แน่นอนครับแนน… ขอเป็นหนึ่งแรงเชียร์ สู่ความฝันอันยิ่งใหญ่ เราเท่านั้นที่จะรู้ว่า “มันยิ่งใหญ่ต่อหัวใจของเราเพียงใด” (^o^)b

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: