DNA ชุ่มไปด้วยเหงื่อ

28 พ.ย.

ตั้งแต่ได้ fusion มาสักพักใหญ่ น้ำก็ท่วม กินเวลา 2 เดือนจะ 3 เดือนแล้ว 4 เดือนได้แล้วที่ไม่ได้ปัน DNA 

เมื่ออาทิตย์ก่อนรู้สึกอากาศจะเย็นขึ้นมาหน่อยก็เลยคิดถึงเจ้า DNA ขึ้นมา วัน ส. ล้างเจ้า fusion เสร็จก็ปั่นไปเก็บ แล้วเอา DNA มาลงถนน

เช้านี้ปั่นมาทำงานเหมือนทุกวัน แต่วันนี้มันเสียวดีจริงๆ ตั้งแต่ออกจากบ้าน น้ำก็ท่วม วันนี้ดันอยากเท่ ใส่รองเท้าหนังมาทำงาน ที่จริงแล้วอยากลองรองเท้าพื้นแข็ง เพราะเมื่อวานปั่นรองเท้าผ้ารู้สึกมามันเจ็บ เพราะยังไม่ได้เปลี่ยนบันได คลีตที่ติดไว้ เหมือนได้ใช้ปีละครั้ง ยังไม่กล้าใส่รองเท้าหมอบมาทำงาน ปลดก็ยาก เดินก็ลำบาก

พยายามปั่นหลบน้ำท่วม เลือกอยู่หลายทาง สรุปว่าจะไปทางถนนใหญ่วันนี้ยอมออ้อมไกล แต่ปั่นออกไปท่วมตลอดทาง กว่าจะออกจากซอยได้ มีให้เสียวแว๊บทุกวงยาง รถติดบ้าง จอดลงของบ้าง พยายามประคองตลอดทางไม่ให้เท้าต้องลงไปจุ่มน้ำ 

เจอถนนสายหลักก็ยังปั่นยากนักอยู่ เพราะน้ำแผ่กระจายไปทั่วกลัวลื่นหัวคม่ำ ทางประจำไม่กล้าไปเพราะแบบนี้ คราวก่อนลื่นไปทีอย่างเข็ด

เข้าซอยลัดแต่ทางขึ้นสูงชันนัก ดันตั้งเกียร์หนัก ปั่นไม่ขึ้นเลย ต้องเบรกแล้วเอาขาไถ่ๆ แทน มอเตอร์ไซด์สวนมาก็หยุดดูลุ้นว่า จะพ้นไหม เสียใจไม่พ้น เขาก็บอกทำไมไม่ออกแรงปั่นตั้งหลักไกลๆ อะนะ นี่แบบเล่นตัดข้ามถนนลุยน้ำมาได้ ก็ดีใจละ

มาถึงแยกสี่พระยาเราก็ตั้งใจว่าจะชิดขวา ค่อยๆ ตีวงออกมา มอเตอร์ไซด์ก็มาเกือบปะทะนะจังงัง ดีนะ ที่มาอย่างช้าๆ ทำเอาเสียวแว๊บ

เส้นมเหสักข์ รถจอดติดหนัก แต่พอมีทางให้จักรยานแทรกตัวไปได้ แต่เสียวถนน พื้นแตกเป็นร่อง ถ้าล้อลงละก็กลิ้งไม่เป็นท่าแน่

ปกติใช้ fusion ก็ลืมเรื่องปัญหาถนน กทม ไปพักใหญ่ ไม่คิดว่าจะเป็นอุปสรรคหรืออย่างไร กับการที่ถนนไม่เรียบ และฝาท่อระบายน้ำที่ล้อลงได้สบาย วันนี้ทำเอาดึึงความรู้สึกนั้นกลับมาหมด ทำไมเส้นทางไปทำงานมันสาหัสอย่างนี้ กระแทกตึบตับ แทบจะยกก้นปั่นตลอดทาง

อยากจะปั่นถนนใหญ่ จะได้ควงขาปั่นไป ก็ต้องระวังรถใหญ่ที่โผ่ลออกมาจากซอย ยังไม่หมดแค่นั้น ยังมีรถอยากจะถอยออกจากซอยที่ไม่สามารถมองเห็นจักรยาน พอปัน DNA แล้วคันมันบางเรียวเล็กประหยัดพื้นที่ถนน ก็ทำเอารถยนต์เบีียดได้อีก   

ไหนต้องหลบท่อฝาตระแกรงตั้งตรงทางซ้ายมือ ก็ต้องระวังรถทางขวามือมาเบียด ยังต้องระวังพื้นผิวถนนที่ครุขระ รู้สึกอยากคาราวะ คนที่ปั่นเสือหมอบมาทำงานเลย คุณแน่มาก 

หรือเราใช้ผิดเ้ส้นทาง เสือหมอบคงเหมาะกับถนนสายหลักมากกว่าในซอยลัดอย่างใน กทม แน่ๆ เลย

ในที่สุดก็ถึงอออฟฟิศ แบบเหงื่อชุ่มตัว ส่องกระจก มองหน้าตัวเอง เอ้ย ไม่เห็นสภาพแบบนี้มานานละ คิดแล้วรู้สึกว่าวันมาทำงาน ควรจะใช้ MTB นะ

 

 

 

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: