โก้งโค้ง อยุธยา

5 ก.ย.

ทริปนำล่อง car free day 2011 ปีนี้แต่ครั้งไปไกลๆ ทั้งนั้น จะปั่นไหวไหมเนี่ย ไม่ได้ปั่นทางไกลนานแล้ว อยุธยาอีกแล้ว เหมือนไปมาหลายที แต่อยากลองเอา fusion ปั่นไปไกลๆ ดูสิว่าจะเป็นไง ตกลงใจไม่สนใครไปแน่ๆ และแล้วก็เรื่องให้ต้องโลเล วันนี้ต้นน้ำโพสมาว่า จะชวนอี้แนนไปนอนค้างบ้างอาม่า อยากแยกร่างไปทั้งสองที่ แต่ใจนี้คิดไปหาจักรยานแล้ว ต้นน้ำตกไป ก่อนคืนวันออกทริป ก็โลเลอีกครั้ง เพราะบ่ายวันนั้นได้รับคำชวนของทางพี่ๆ Big Trees ผ่านทาง FB จะมีงานเปิดสวน พญาไทภิรมย์ แต่หลังจากเข้าไปดูรายละเอียดงานนี้ไม่มีปั่นจักรยานอะไร ความอยากปั่นจักรยานยังค้างอยู่คาใจ ก็ตัดสินใจแน่วแน่ไปทริปนี้ อีกครั้งยามเช้าได้รับข้อความ ไม่สบายเจ็บคอนอนลุกไม่ไหว เป็นอะไรมาไหมเนี่ย จะปั่นไปหาดีไหม มาก็นั่งดูคนนอน ก็ดี งั้นไปปั่นดีกว่า สรุปปั่นไปถึงสมาคม 7 โมง คิดว่าจะไม่ทันแล้วสิ ดีนะยังไม่ออกกัน แถมยังมีเวลากินข้าวมันไก่อีก น้องแบงค์ใจดีเลี้ยง กลับมาสมาคม เห็นน้องปอนด์ปั่นอัศวินมา เอ๊ะเอ๋ บันไดครีตไม่ใช่คู่เดิมนิ งั้นแสดงว่ามีโอกาสไปถึงจุดหมายแล้วเรา ปอนด์อาสากลับบ้านไปเอาให้พร้อมอุปกรณ์ สองพี่น้องสิงค์นักปั่น ปริ้น และ ปอนด์ จัดการเปลี่ยนจากบันได้เดิมเป็นบันไดครีตให้ ขอบคุณนะคะ น่ารักจริงๆ คล่องแบบนี้สนใจเปิดร้านจักรยานไหมนะ !!!

กว่าจะได้ออกเดินทางมี 7 โมงครึ่งได้ นัดสวนรถไฟ 8 โมง คงไม่ทัน ผู้นำทริปบอกเราตรงไปรอ จุดที่สอง วันเสมียนฯ ก็แล้วกัน ปั่น fusion เด้งดึงๆ อยู่เกือบหน้า เร่งเครื่องก่อน fusion ยังพอมีกำลัง จะได้ไม่ถูกทิ้งทาย มีหลายเสื้อสีปั่นผ่านไปทีละคันๆ เสื้อส้มมาเป็นทีมนั้น ไม่คุ้นหน้ากันเลย สืบทราบมาว่าเป็นทริปทางไกลทริปแรก ทุกคนต่างมุ่งหน้า ตั้งสมาธิปั่น เพราะกลัวจะไม่ทันเวลาที่นัดเอาไว้ ในที่สุดก็ถึงวัดเสมียนฯ มีชาวจักรยานรออยู่หลายสิบคัน มากันแค่นี้เองหรอ น้อยจังเลยทริปนี้ ว้าสงสัยไปทริปอื่นกันหมด ไม่นานเกิน 10 นาที มีอีกกลุ่มกำลังปั่นมา มาจากไหนกัน กลุ่มใหญ่อีกกลุ่มก็ตามมา รวมๆ แล้วน่าจะ 200 +- คันได้ เยอะจริงๆ เริ่มเห็นจักรยานหลายคันมีถุงน้ำชา กาแฟ ห้องที่แฮนด์ด้วย ปั่นต่อได้

จากตรงนี้ออกไปกันเป็นขบวนใหญ่ มีขาแรงนำหน้าไปตามไม่ทันแล้ว ข้างหลังก็อีกยาวไกล ไม่เป็นไรค่อยๆ ปั่นเอา ยังไงก็ต้องถึง มองเห็นเด็กชายใส่ชุดจักรยานเต็มยศ หมวก ถุงมือ ปั่นหมอบสีชมพูซะด้วย ดูดเสือภูเขาคุณพ่อที่อยู่คันหน้าตลอด รอบขาคงที่ ไม่มีบ่นร้อน เก่งจริงๆ และแล้วพ่อลูกก็แซงหน้าไป อ้าว ไม่เหลือใครแล้ว

ข้างหลังก็ห่างกันริบลับ ข้างหน้าก็ไกลเกินจะปั่นทัน ปั่นคนเดียวเงียบๆ มาระยะ สีสันสวยสดใส กระโปรงสินะ ใครช่างมั่นมากๆ ใส่กระโปรงสีสันมาปั่นจักรยาน ตามๆ ไปกระกบ คิดว่าสาววัยรุ่น สวัสดีค่ะ สวัสดีค่ะตอบ แล้วเริ่มบทสนทนา พี่เป็น pretty ของกลุ่มจักรยานสะพานพระราม 8 อายุ 55 ปีแล้ว วันนี้มากันน้อย เขาบอกว่าสมาคมปั่นเร็วเกินเพื่อนๆ ปั่นตามไม่ทัน ความเร็วน่าจะไม่เกิน 20 เพื่อนๆ ถึงจะกล้ามาร่วมออกทริป กระโปรงตัวนี้ พี่ก็ตัดเองนะ เอาเศษผ้ามาจากโรงงาน ที่บ้านมีหลายตัวมาก กระเป๋าเป้ก็เย็นเอง ผ้าพันคอก็เย็บเอง บางครั้งก็ชงกาแฟมาแจกด้วย ชอบจักรยานตรงที่ได้สุขภาพ และเพื่อนน่ารัก ปั่นมาได้ ปีหนึ่งเอง ตอนนี้มี 4 คันแล้ว ปกติก็ปั่นไปทำงานทุกวัน ไม่ไกลหรอก แค่ 2-3 ซอย ก็ถึงแล้ว คันนี้ไว้ใช้ออกทริปอย่างเดียว ปกติปั่นแม่บ้าน เปลี่ยนเกียร์ได้บ้างไม่ได้บ้าง

ออกทุกทริปนะ ถ้าเป็นทริปวันอาทิตย์ ที่จริงอยากปั่นวันเสาร์ด้วย แต่เพื่อนๆ ส่วนใหญ่ไม่ว่างกัน แล้วไปทางไหนต่อดี ตามมาค่ะทางนี้รู้จัก ขอบคุณมากนะ ถ้ามาคนเดียวคงไปต่อไม่ถูก ทำไมคราวนี้ไม่มีคนหยุดยืนรอตามแยกไว้เลยนะ เก่งจริงๆ ปั่นขึ้นสะพานชันๆ ไม่ต้องเข็น พี่ชอบปั่นขึ้นสะพานนะ แล้วไปจอดตรงกลาง แล้วก็ปล่อยไหลลงมาสนุกมากๆ พอมาถึง work point
พี่สายก็เจอกับกลุ่มตัวเอง สมาชิกในกลุ่ม โบกมือเรียก พี่สายกันใหญ่ พร้อมกับขอคุณแนนมาด้วย ขอบคุณนะคะที่ช่วยดูแลพี่สาย ยินดีค่ะ ยินดี

จากตรงนี้ไปกลุ่มไม่เป็นก้อน ต่างคนต่างไปก่อน ใครไม่พร้อมก็นั่งพักไป บางคนสั่งข้าวเติมพลัง ร้านน้ำขายดีมากๆ คนละถุงคนละแก้ว แขวนอยู่ที่แฮนด์จักรยาน จุดนี้น้ำหมดพอดี ได้อุดหนุนน้ำเปล่าหนึ่งขวด เติมน้ำใส่กระติก แล้วออกปั่นต่อ คนเดียวเลยค่ะ เพราะ fusion ปั่นได้ช้ามาก ใครๆ มาทีหลังก็โดนแซงหมด จะไล่ตามก็ไม่ทันสักที เหนื่อยเปล่าค่อยๆ ไปของเราดีกว่า ชมวิวข้างทาง สังเกตคนปั่นข้างหน้า แว๊บๆ นั่นไงเดี๋ยวเราก็ทัน ทันไม่ได้ไม่กี่รอบปั่น ก็โดนแซงอีกครั้ง ปั่นมาตามหลังก็โดนแซงไป แต่เราไม่จอดพัก ค่อยๆ ไป ระหว่างทางคนที่แซงไปก็โดยเรานำ เป็นเต่าไง ไปช้าๆ แต่ถึงเส้นชัย

คู่นี้น่ารักจริงๆ ให้กำลังใจตลอดทาง แต่ฝ่ายหญิงดูท้อแท้ จะยอมแพ้ และ ไม่สู้ ฝ่ายชายก็พยายามดันๆ แต่ก็คงแรงหมดเหมือนกัน เพราะดันได้ไม่กี่ล้อหมุน เอ้าปั่นขึ้นไปให้กำลังใจเขาทั้งสองสักหน่อย ลองลุกขึ้นโยกปั่นก็ดูแล้วช้ากว่าเดิม ยืนก็ยิ่งเด้งดึ๋ง นั่งปั่นแต่กดให้หนักคงทันเขาสองคน เกือบละๆ ไม่ทันสักที ในที่สุด ทั้งสองก็หยุดพัก ได้โอกาสละ  ปั่นผ่านหน้าไป ตะโกนไปว่า สู้ ๆ นะคะ เก่งมากๆ เลย ปั่นมาถึงนี่แล้ว อีกนิดก็ถึงแล้วละ ปั่นดึ๋งๆ ของเราต่อไป ไม่ทันไร พี่ทั้งสองก็แซงหน้า หายลับไป

เย้ สุดทางสักที มีคนจอดพักรอที่นี่กับหลายสิบคัน จอดรอสักพัก เขาก็ไปต่อกัน เรามาเรื่อยๆ ไม่เหนื่อย แค่ร้อน ก็ไปต่อได้สบายอยู่แล้ว คราวนี้ตามกลุ่มใหญ่ดีกว่า จะได้ช่วยบังลมด้วย ไม่เหนื่อย ปั่นตามถนนเป็นแถวยาว แล้วงูก็หางขาด เพราะหางคันนี้ปั่นตามไม่ทัน ฮ่าฮ่า โดนทิ้งอีกแล้ว คันสุดท้ายที่อยู่หน้าก็ไกลลิบลับตาไป

ปั่นเรื่อยๆ แต่ไม่เหงาหรอก เพราะฝั่งตรงข้ามมีจักรยานปั่นผ่าน โบกมือทักทายกันตลอด น่าจะเป็นอีกกลุ่มที่ปั่นมาแต่เช้า กำลังปั่นกลับกัน มีทั้งไทยและต่างชาติ แต่สวนใหญ่เสือหมอบทั้งนั้น ปั่นชมวิว วัวฝูงนี้ปลอกคอสวยจังเลย ต้นไม้ใหญ่สวยจังถ่ายรูปไปฝาก Big Trees ดีไหม จะจอดจักรยานถ่ายรูปดีไหมนะ นั่นสวยจังทางรถไฟ มีสถาปัตยกรรมโบราณเท่ห์ๆ ตั้งอยู่ข้างๆ ด้วย ปั่นไปอีกนิด แม่น้ำแล้วหรอเนี่ย ทำไงคราวนี้ ข้ามสถานีรถไฟเป็นแม่น้ำไปแล้วละ มีเรือด้วย ปั่นไปเริ่มรู้สึกเหมือนมาผิดจังหวัด เอ๊ะ จะว่าชลบุรี หรือคลองโคน ก็ไม่น่าใช่ อยุธยานั่นแหละ

ไม่ได้มีใครเอาผ้าปิดตาจับมาปล่อยสักหน่อย ก็ปั่นมาตามทางเรื่อยๆ นะ มีป้ายซอย หา…….พื้นดินหายไปแล้ว สักพักเห็นหลังคาบ้าน โห…จมอยู่ใต้น้ำ ชั้นหนึ่งเต็มๆ ลึกนะเนี่ย ต้นไม้ใหญ่ๆ จะตายไหมหนอ แล้วคนบ้านนั้นจะอยู่ยังไง ชั้นสองก็ไม่มี บ้านที่มีชั้นสอง ก็เห็นคนพายเรือไปขึ้นบ้าน มองไปฝั่งขวามือ น่าจะเคยเป็นทุ่งนา มีเพิงหลังคามุมจากอยู่หลัง เด็กๆ กำลังว่ายน้ำ จับน้องหมาลอยในกะลังมังกันดูสนุกสนาน ระหว่างทางมีรถตักดินหลายคัน ตักดินขึ้นมาทำเขื่อนบนถนนกันน้ำท่วม คิดแล้วน่าสงสารชาวบ้านที่นั่นจัง หากอยุธยาไม่กักกั้นน้ำไว้ให้คงไหลไปท่วมกรุงเทพฯ แน่ๆ ขอบคุณชาวอยุธยาที่เสียสละรับปัญหาน้ำท่วมไปเต็มๆ

ปั่นไปเห็นป้าย ตลาดโก้งโค้ง ดีใจมาก เพราะข้าวมันไก่เมื่อเช้าย่อยหมดแล้ว จะไม่มีป้ายบอกว่าเหลืออีกที่กิโล ก็คงอีกไม่ไกลมากแล้ว รู้สึกร้อนหลังแดดเริ่มแรง นั่นไงปั้มน้ำมัน ใก้ลๆ แล้ว เห็นป้ายใหญ่ๆ อยู่เหนือหัวไปไกลแต่อ่านเห็น 500 ม. มีป้ายบอกแล้ว ปั่นเข้ามาถึง ก็จอดพัก ได้กลิ่นน้ำมันทอดของ ทำเอาเกินอาการเลี่ยน จอดพักข้างนอกนานพักใหญ่ หันไปเห็น พ่อและ น้องคนนั้น ปั่นมาถึงก่อนเราอีกนะนั่น เก่งจริงๆ เลยครับ

เข็นจักรยานเข้าไปข้างในทำเหมือนว่ากลัวใครจะหยิบไปปั่นอย่างนั้น ใครๆ ก็จอดกัน แต่เราเข็นซะทั่วตลาดเลย

จะจอดตรงไหนดี ตรงไหนมีอะไรน่ากินบ้าง เห็นผัดไทย แล้วละ จอดตรงนี้เลย จอดได้ป่าวไม่รู้ แต่เห็นจักรยานจอดอยู่ก็ขอจอดบ้าง

พอไปใก้ลๆ ได้กลิ่นน้ำมัน ก็ทำให้ไม่อยากกิน ไปซื้อชาเย็นมาดื่มแทน ดูดจนหมดแก้ว ก็เจอน้องปอนด์ พี่แนนไปนั่งกับผมไหม ผมนั่งอยู่ข้างใน

เดี๋ยวผมเข็นจักรยานตามไปให้ ไปจอดใกล้ๆ ที่นั่งกินข้าว จอดตรงนี้พี่ว่าก็ปลอดภัยนะ ขอบใจมากเดี๋ยวพี่ตามไป ไปเดินหาดูก่อนว่ากินอะไรดี ไปหยุดที่ร้าน ก๋วยเตี๋ยวต้มยำ กินเจ้านี้แหละ ยกชามไปนั่งกินกับน้องๆ พี่แนนเติมน้ำไหมครับ สองคนนี้น่ารักจริง กินอิ่มก็ไม่อยากนั่งเฉยๆ เลยขอตัวน้องๆ ไปเดินเล่น

เข็นจักรยานไปทั่วตลาด แต่ก็ไม่รู้จะซื้ออะไรดี อิ่มแล้วก็อิ่มเลย จะขนของกลับไปกินก็ไม่ไหว แค่เอาตัวปั่นกลับบ้านได้ก็เก่งแล้ว ฮ่าฮ่า เข็นไปเรื่อย

เจอร้านให้ร้องเพลง อาๆ ก็ชวนไปร้อง แต่ต้องปฏิเสธไปเพราะร้องเพลงไม่เป็น

เข็นไปนั่งด้านหน้า ของสมาคมฟังด้วยคน ได้ยินแว่วๆ ว่ารถไฟ บ่ายโมง


ไม่รีรอนานเกินเพราะตอนนี้ก็เกือบบ่ายโมงแล้ว รีบจับจักรยานปั่นออกจากตลาด ตามกลุ่มหน้าไป

เอ้ย ทำไมเขายังไม่ออกมากัน ไม่สนละ ปั่นๆๆ เร่งความเร็วขึ้นอีก ก็ยังไม่เจอใคร หันหลังกลับไปก็ไม่เจอกันเช่นกัน ปั่นๆ ไปจนจะหมดแรงก๋วยเตี๋ยวเมื่อกี้ และแล้วก็เจอสถานีมีจักรยานจอดรออยู่หลายคัน เลี้ยวขวับขึ้นไปถาม เวลารถไฟออกกี่โมงค่ะ บ่าย 2 ห้าสิบ อะโห รออีกตั้ง เกือบ 2 ชั่วโมง ถ้าปั่นไปข้างหน้ามีรถเมล์ คงจะเร็วกว่าแน่ ไม่สนใจรอแล้วค่ะ ปั่นๆ ต่อไป เกือบถึงป้ายรถ ก็มีทัพจักรยานปั่นตามหลังมา เขามาเรื่อยๆ แต่ถึงพร้อมเราเลยนะ มาที่ป้ายก็ไม่เห็นคนขับ จะต้องรออีกกี่นาน มีเจ้าของร้านขายอาหารบอกว่า 20 นาที ว้า แต่ ก็ยังไม่รู้จะให้จักรยานขึ้นไหม ไม่รอดีกว่า ถ้าให้ขึ้นค่อยโบกมือเรียกแล้วกันนะ ขอปั่นไปก่อน ปั่นได้สักพัก น้องปอนด์ก็ปั่นตามมา พี่แนนครับผมปั่นเป็นเพื่อนดีกว่า ปั่นคนเดียวอันตราย ดีจัง ขอบคุณนะคะ

ปั่นๆ เดี๋ยวผมบังลมให้ครับ เอาความเร็วเท่าไรดีบอกได้ ปั่นๆ ก็มาอยู่เท่ากันปั่นไปคุยไปสนุกดี เห็นสะพานข้างหน้า เชียงรากแล้วนิ เร็วกว่าที่คิด อีกนิดคงถึง ปอนด์ ถ้าข้างหน้ามีร้านน้ำ จอดนะ น้ำพี่หมดกระติกแล้ว จอดไหมพี่ขวามือมีร้านน้ำ ยังๆ พี่จะรอร้านทางซ้ายมือ ข้างหน้ามีร้านอีกแล้วพี่แต่ทางขวามือ ยังๆ รอทางซ้ายมือ ทางซ้ายมีแต่ร้านข้าวนะพี่เขาไม่ขายน้ำ ไม่เป็นไรปั่นต่อ จะอุดหนุนร้านทางซ้ายมือ ปั่นๆ ข้างหน้ามีสะพาน จำได้ๆ เชียงราก ผ่านมาได้ไม่ไกลนัก ได้ยินเสียงเรียก ปอนด์ๆ ขึ้นไหม อะฮ่า ตัวช่วยมาแล้ว ขึ้นสิๆ รถเมล์สายนี้ใจดีจัง ให้จักรยานขึ้นด้วย ทีแรกคิดว่าเหมามาคงหลายพันน่าดู คนละ 14 บาท จักรยาน 20 บาท ว้าว ดีจริง ถูกด้วย ได้ทุกคันไหมคะ กระเป๋ารถเมล์บอก ทุกคนจ้า ทุกคันตอนรับจักรยาน ไม่ไหวก็โบกขึ้นได้ เจ๋งไปเลยไม่ต้องรอรถไฟนานๆ รู้แบบนี้ใช้บริการตั้งนานแล้วดีกว่า ประหยัดไปได้ 30 กิโลเลยนะครับ ขึ้นจากบางประอิน มาลงรังสิต นั่นสิสบายไปเลย น้ำไหมครับพี่ ผมมีอีกกระติกยังไม่ได้ดื่ม แบ่งมาก็พอนะ เผื่อเราไว้ดื่มด้วย มีน้ำใจจริงๆ น้องคนนี้ ระหว่างทางก็มีคนทั่วไปขึ้นมานั่งกับพวกเราด้วย เขาก็ดูไม่มีอาการรังเกียดจักรยานเกะกะแต่อย่างไร บางคนขึ้นมาทีหลัง ที่นั่งข้างหลังก็ว่างนะ แต่จักรยานกีดขวาง เขาก็ยืนโหนไปไม่มีทีท่าโมโหแต่อย่างใด คนอยุธยาน่ารักจริงๆ

ถึงแล้ว ลงไหม work point จอดจักรยานลง ยังไม่ต้องลงก็ได้นะ ไปลงรังสิตก็ได้กระเป๋ารถเมล์บอก พวกเรานั่งต่อ มีคนยืนรอขึ้นรถเมล์ ขึ้นมาแล้วมาบังทางลง กระเป๋าบอกให้หลบจักรยานด้วย อะไรจะเส้นใหญ่ก๋วยจั๊บขนานนั้น เดี๋ยวจักรยานเข้าจะลงสุดทางนี้แล้ว คุณจะลงรังสิตชิดในไปก่อน เดี๋ยวจักรยานก็ลง ถึงแล้วยกจักรยานลงทีละคัน มาถึง fusion ปอนด์บอกว่าพี่ยกอัศวินนะ เดี๋ยวผมยกคันนี้ให้ ขอบใจมากแรงเยอะจริงๆ สรุปเดินตัวเปล่าเลย มีคนช่วยยกให้ ขอบคุณนะคะ

ลงจากรถรวมกลุ่มปั่นต่อ 8 คันได้ ปั่นๆ ต่อ ก็โดนทิ้งไป เพราะปั่นเร็วตามพวกเขาไม่ไหว สักพักก็เจอน้องปอนด์จอดรอ ปั่นไปด้วยกัน แล้วนายโม่กับแฟนก็จอดพัก ไขขันคอจักรยาน น้องปอนด์ก็หยุดช่วยดู ก็เลยขอตัวปั่นช้าๆ นำหน้ามาก่อน สรุปปั่นเรื่อยๆ มาจนถึงเกือบถึงหลักสี่ ก็ยังไม่เห็นน้องปอนด์อีกเลย จอดแวะซื้อน้ำ เจอพี่หน่อย พี่อีกคน และ น้องปริ้น ได้เกเตอรเรท มาขวด เติมใส่กระติก ขอตัวปั่นช้าๆ ออกตัวมาก่อน คาดว่ารอคงจะตามไม่ทันอีกแน่ ปั่นออกมาตามทางรอดูสะพานเข็นข้ามไปปั่นอีกฝั่งได้ เป้าหมายคือ นวมินทร์ เจอจะสะพานที่เข็นจักรยานขึ้นได้ แถวหลักสี่เลยมานิดหน่อย พอดีจอดถามคนปั่นจักรยานผ่านแถวนั้น ข้ามฝั่งไปปั่นเส้นวิภาวดีรังสิต กลัวว่าไปถึงใกล้ๆ แยกเกษตรแล้วจะไม่มีสะพานข้าม พอปั่นผ่านไปเห็นมีสะพานข้ามได้หลายสะพาน จนมาถึงแยกเกษตรก็ยังมีสะพานเข็นจักรยานข้ามได้

เลี้ยวซ้ายปั่นตามขอบรั่วมหาลัยไป เห็นป้ายเกษตรนวมินทร์ ต้องออกไปอยู่เลนกลางนะ มองรถมาหลังให้แน่ใจว่าอีกไกลไม่ชนแน่แล้วก็ปั่นข้ามไปอยู่เลนที่ 3 หา ลงอุโมงค์หรือนี่ ชีวิตนี้จะรอดไหม เอ้าไหนๆ ก็ไหนๆ ลองปั่นดู เสียวจริงๆ กลัวรถจะเลี้ยวมาเสยเก็บนอนในอุโมค์ พอเห็นแสงจากข้างนอก ใกล้ทางออก ดีใจสุดๆ รอดแล้วเรา ขึ้นอุโมงค์มา ปั่นซ้ายสุดๆ เริ่มเห็นตอปูน 1 2 3….. น่าจะสัก ร้อยๆ คงถึงนวมินทร์นะ ปั่นไปๆ อย่างช้าๆ เพราะขานั้นล้าเต็มที แต่ยังมีพลังอยู่ ค่อยๆ จิบน้ำเกลือแร่ไปเรื่อยๆ ตอปูที่ 137 138 139….. อะนะ ยังไม่คุ้นเลย ปั่นไปๆ 200 201…202 เริ่มมีป้ายบอกนวมินทร์ แต่แรงแทบไม่เหลือ เพราะเมื่อยต้นขามากๆ ถึงแล้ว ถ. นวมินทร์ ดีใจๆ แต่ปั่นไม่ไหวแล้ว ขึ้นฟุตบาทยังโดนจักรยานแม่บ้านแซง ค่อยๆ ไปใช้เวลาเกือบชั่วโมงระยะทางไม่กี่กิโล อีกนิดกลับรถก็ถึงแล้ว ถึงแล้วจุดหมายของเรา

มาเยี่ยมคนป่วย ออกไปซื้อยาคราวนี้ขอเดินไปแทน กลับมานั่งคุยสักพักแล้วก็นั่งยืดเส้นให้คนป่วยนอนพัก สักพักเห็นคนป่วยนอน ก็เลยนอนยืนเส้น ยืดไปยืดมาก็หลับไปเลย ตั้งใจไว้ว่า 1 ทุ่มจะกลับ ที่จริงเวลานั้นเมื่อยจนอยากจะนอนถึงเช้า เกือบทุ่มก็เลยอำลา แล้วเราต้องปั่นกลับทางไหน เดี๋ยวๆ รอกินข้าวด้วยกันก่อน ดึกแล้วต้องปั่นกลับ รีบกลับดีกว่าค่ะ เดี๋ยวๆ แม่ไปเอาบราว์นี่ ให้ กินรองท้องก่อนไปนะ มาเลยเข้ามาในบ้างนั่งกินก่อน อิ่มแล้วค่อยไป เอาน้ำส้มด้วยไหม เกรงจัง แม่ก็ป่วย ลูกก็ป่วยยังต้องมาดูแลเราอีก ขอบคุณนะคะ อิ่มแล้วไปก่อนนะคะ จะปั่นกลับจริงๆ หรอ ขับรถไปไหม เอาจักรยานทิ้งไว้ที่นี่ ไม่ดีกว่าค่ะ ถนัดใช้จักรยาน เอาคันเล็กแทนก็ได้ ได้สิได้ หมายถึงจักรยานคันเล็กคะแม่ จะปั่นกลับจริงๆ หรอ ค่ะ ปั่นไปป้ายรถเมล์ยังไงนะ ออกไปที่หน้าประตู ถามทางอีกทีไป airport link ทางไหนนะ บอกทางมาก็ไม่คุ้นอยู่ดี ไปมั่วๆ เอา พอออกจากบ้าน ข้ามถนนยากจริง จะยกจักรยานก็หนัก ปั่นบนฟุตบาทไม่ต้องข้ามฝั่ง รอถึงแยกหน้ามีไฟแดงค่อยเข็นข้ามดีกว่า

มืดจัง ปั่นๆ ซ้ายมือมีไฟสว่างเลี้ยวเข้าไปดีกว่า ตลาดแฮปปี้แลนด์ ปั่นๆ ไปตามทางเห็นไฟสว่างทางซ้ายมือหน้าเลี้ยวจัง แต่ยังตรงไป สุดทางบังคับเลี้ยวซ้ายดูมืดๆ ยังไงๆ แต่มีรถแล่นเข้าไป ก็เลยปั่นตามไป ออกมาหน้าปากซอยคุ้นตาดี เดอะมอลล์บางกระปิจำได้ จะปั่นเรียบคลองก็ดึกเกินไป ถามมอเตอร์ไซด์ที่จอดติดไฟแดงว่าไป airport link ทางนั้นเขาชี้ไปทางขวา แต่เวลานี้อยู่เลนซ้าย ไหนๆ ก็ไหนๆ ลาดพร้าวก็เคยใช้คุ้นทางดี ปั่นทางนี้จนกว่าจะถึงรถไฟใต้ดินก็ได้นะ ลองปั่นบนฟุตบาทดูดีกว่า เร่งสปีดเร็วจี๋ ขรุขระบ้างแต่ก็สนุกดี ไม่ต้องไปอยู่ท้ายรถเมล์สูดควัน สักพักเม็ดฝนเริ่มโปรยปราย เย็นๆ สบายๆ แล้วก็ไม่ไหวละ ต้องจอดก่อนใส่เสื้อฝน เปิดช่องลับหาถุงมาคุมเบาะ แล้วออกปั่นลุยฝนต่อ ทุกอย่างหยุด เพราะฝนตก คนก็ไม่เดิน มอไซด์ก็จอดนิ่ง เราซิ่งสบายเลยบนฟุตบาท ความเร็วคาดว่า 30+- ได้ตลอดทาง จนเกือบหัวคม่ำที่ทางลาดบนทางจักรยานที่ตีเส้นไว้ จำได้แม่นฟุตบาทสุดท้าย ก่อนขึ้นสะพานข้ามคลอดลาดพร้าว จากนั้นก็เลยกลัวปั่นบนถนนบ้างฟุตบาทบ้างสลับกัน เห็นทางลงรถไฟฟ้าใต้ดิน แต่ตัวเปียกมากเวลานี้คงไปตากแอร์คงหนาว สถานีก็อยู่อีกฝั่งด้วย ไม่สะดวกนัก

ปั่นๆ ต่อดีกว่าอีกนิดก็น่าจะถึงลาดพร้าวแล้ว ปั่นๆ ต่อ สนุกดี ท่ามกลางสายฝนเย็น ถนนลื่นส่งความเร็วได้มากขึ้น ทำเอาได้ใช้ครบทุกเกียร์ ปั่นๆ ไปถึงสะพานความฝนหยุด ถอดเสื้อฝนออก ปั่นต่อเข้าอนุสาวรีย์ชัย ตรงมาเรื่อยๆ คันเล็กนี่ซอกแทรกได้ดีจริง ไม่มีจอดติดทางไหนก็มุดได้ จนถึง MBK จะเลี้ยวซ้ายสัญญานไฟก็เปลี่ยนเป็นเขียวพอดี จำต้องตรงต่อไป มาเลี้ยวขวาข้างจุฬาแทน ปั่นไปทางตลาดสวนหลวงไม่ทันไรฝนก็ตกโปรยลงมาว่าจะไม่ใส่ ทำเอาต้องจอดคว้าเสื้อกันฝนมาใส่อีกครั้ง เพราะหนักเกิดบรรยาย แล้วลุยปั่นต่อ น้ำเริ่มท่วมเป็นระยะ จนถึงหน้าบ้าน มองเข้าไปในซอยศาลเจ้าก็ท่วม จบทริปวันนี้ไม่รู้กี่กิโล เพราะยังไม่ได้ติดไมล์

หลังจากไม่ได้ปั่นทางไกลนาน อาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อก็ถามหา นอนอยู่ดีๆ เกือบเช้านะ แขนข้างขวาก็ปวดมากยกไม่ขึ้น รีบคว้ายามาทาถูไม่งั้นวันนี้มาทำงานไมได้ แย่แน่ๆ แล้วอาการก็ค่อยๆ หายไป ค่อยยังดีหน่อย แขนซ้ายก็เริ่มเมื่อยตาม พร้อมด้วยขาสองข้างก็เมื่อยมากด้วย อยากจะหยุดพักปั่นหนึ่งวันแต่มาทำงานลำบากเกินปั่นมายังไงก็สะดวกกว่า กระดืบๆ ปั่นช้าๆ มาถึงที่ทำงานจนได้

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: