วันปกติ

30 ส.ค.

วันปกตินี่แหละ สุดยอดกว่าวันไหนๆ

อาทิตย์ก่อนไม่สบายปวดหัวเพราะคิดมาก บ้าจริงๆ คิดอยู่ได้เรื่องนิดเดียว จนไม่สบายนอนโซมไป ลุกขึ้นมาก็เวียนหัว เหมือนบ้านหมุนได้ คล้ายๆตอนเป็นเด็กๆ ยืนหมุนอยู่กับที่น่าจะเคยเล่นกัน พอยืนหยุดอยู่กับที่ๆ นิ่งๆ แล้วบ้านก็ยังหมุนอยู่ แล้วก็ยืนไม่อยู่เซล้มลงไป แบบนั้นเลยอาการที่เป็น แต่มันไม่สนุกเหมือนตอนเด็กๆ ที่สิ ทรมารชิปๆ เพราะว่าอาการมันบวกเมารถลงไปด้วย ไม่ต้องบรรยายต่อเลยว่าเป็นยังไงคิดเอาเอง ถ้าไม่รู้ถามไว้ จะมาตอบจ้า

อีกวันก็ดันปวดท้อง ท้องเสีย ทรมานมาก มันบีบอยู่ตลอดเวลา กินอะไรก็ไม่อยากจะกิน เพราะมันจะบีบๆ แค่นอนนิ่งๆ ก็ทรมาน กินก็ไม่อยากจะกิน หิวแต่กินไม่ลง อารมณ์นั้นเลย

ย้อยไปอีกนิดหน่อยวันที่แขนเจ็บ ทำอะไรก็ไม่ได้นี่มันช่างลำบาก แค่จะยกแขนใส่เสื้อถอดเสื้อก็ยังยาก เอาเป็นว่าทั้งหมดที่แนนเล่า มันแค่เด็กๆ ไปเลยเมื่อไปเจอเรื่องของอา
ไม่ได้ขออาก่อนจะเล่าได้ไหมเนี่ย อาขาขออนุญาต อ้างอิงนะคะ แนนว่ามันมีประโยชน์กับคนอีกมาก ว่าวันปกติที่เขามีมันสุดยอดมากๆ แล้ว เขาได้เปรียบกว่าใครเยอะมากๆ ในโลกใบนี้

เราประชุมกันหลายครั้งแต่ไม่เคยเห็นอามา แนนก็คิดว่าอาไม่ว่างแค่นั้น วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ต้องไปประชุมที่สมาคม กว่าจะไปถึงที่ประชุมเขาก็เริ่มกันไปชั่วโมงกว่าๆ แล้ว แนนไปนั่งอยู่หลังห้อง เพราะเก้าอี้เต็มหมด การประชุมก็ดำเนินไปเรื่อยๆ จนเวลาผ่านไป พี่จือ คุณบ๊อบไปธุระ ที่นั่งก็ว่าง 2 ที่ แนนก็รู้แต่ก็ยังชอบเป็นเด็กหลังห้องอยู่ดี จึงนั่งสบายๆ ไม่ลุกไปไหน

อามาเรียกบอกว่ามานั่งนี่สิ ตรงนี้ว่างแล้ว ก็เลยย้ายไป มีอะไรความคิดอะไรอยากเสนอก็พูดไปเลยนะครับแนน ติดปัญหาตรงไหนบอกผมได้ อาเลื่อนจานไส้กรอกบนโต๊ะมาให้ใก้ลๆ บอกกินสิ ก็กิน เอาน้ำไหมเดี๋ยวผมลงไปเอาให้ ไม่เป็นไรคะอา มาทีหลัง อดได้รับน้ำแจก อาก็ยังเดินลงไปหยิบมาให้ ขอบคุณมากๆ คะ น้ำร้อนๆ ดีกว่านะ โห อารินน้ำมาให้ จากข้างล่างถือขึ้นมาข้างบน เป็นแนนคงหกแน่ๆ ไม่พอบอกเดี๋ยวผมลงไปเติมให้ แนนไม่กล้าดื่มจนหมด เพราะกลัวอาจะเดินลงไปเติมให้อีก พอคะอายังเหลืออยู่เลย

การประชุมดำเนินไปถึงตอนจบ มีใครจะถามหรือติดตรงไหนไหม อายกมือบอก 3 หัวข้อ แต่ว่าไม่ค่อยมีใครเห็นด้วยสักเท่าไร ในที่ประชุมก็มีการคิดต่างเป็นธรรมดา แต่ดูอาเศร้าๆ ไป ผมฝาก 3 ข้อนี้ไว้ ผมไม่รู้จะมาได้อีกไหม ในใจคิดอาคงไม่ว่างละมั๊ง อายังดูแข็งแรงดี วันนี้ยังปั่นจักรยานมาร่วมประชุม

อาการผมทรุดลงมาก เดินยังจะเซล้ม นึกไปถึงตอนวันบ้านหมุนเลยเรา ทรมานนะคะอาการแบบนี้ ปั่นจักรยานก็ไม่ค่อยจะไหว ต้องปั่นช้าๆ ค่อยๆ ไป ทุกคนในที่ประชุมก็รู้อยู่ว่าอาเป็นอะไร วันนี้ผมพยายามมา อาทิตย์หน้าผมต้องไปฉายแสง ในใจแนนคิดคงเหมือนแค่ไฟฉายส่อง น้าหมีถามว่ามันจะปั่นจักรยานไม่ได้เลยหรือ

หันมองหน้าอาอีกครั้ง แววตาสีตาอาเปลี่ยนไป นึกถึงหน้าตาชายวันมีอายุผิวขาวหน้าใส แต่ในตาเอ่อล้นด้วยความอันอั้น เพราะตาขาวเปลี่ยนเป็นสีแดง ทำเอาแนนตกใจ เพราะน้ำเสียงอาดูเศร้าจัง ฟังแล้วต้องกลั้นน้ำตาไว้ เมื่อ 9 ปีที่แล้วผมยังหนุ่มกว่านี้ร่างกายยังแข็งแรงกว่านี้มันยังทรมาน ปวดแสบปวดร้อน แทบขาดใจ ผมกัดฟันทด จนอยู่ได้จนทุกวันนี้ บางครั้งผมคิดไม่อยากรักษา ปล่อยให้มันตายไปเลย

เสียงอาสะกดห้องประชุมเงียบกริบ บรรยากาศเปลี่ยนไป แนนนิ่นิ่งสนิท คุณรู้ไหมแค่กลืนน้ำเปล่า ยังทรมาน ครั้งนี้ผมไม่ร่างการจะทนไหวแค่ไหน เนื้อที่คอแทบไม่เหลือ ตอนนั้นผมกินอาหารยังไงรู้ไหม ผมต่อสายลงกระเพาะ ปั่นอาหารเทใสกรวยที่แขวนไว้ข้างที่นอน ให้มันตรงไปเลยไม่ต้องผ่านคอ อาทิตย์หน้าคือ อาทิตย์นี้แหละ ที่หมดนัดอา

อาต้องสู้อีกครั้งนะคะอา

เรื่องที่สัมผัสมากับตัวเอง และที่ฟังผ่านจากประสบการณ์ทำให้รู้ว่า วันปกติ ที่ร่างการแข็ง ที่เราเป็นอยู่นี่ได้เปรียบกว่าคนหลายล้านคนบนโลกใบนี้และนะเนี่ย เรื่องงี่เง่าของเรามันกระจี๊ดเดียวเอง ยังทำร้ายร่างกายเราได้มากขนาดนี้ ดูสิอดปั่นจักรยานไปหลายวันเลย

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: