ชารต์แบต

30 ส.ค.

วันนี้ขอยืมเธอมาเป็นเครื่องชารต์ให้เราหน่อยนะ

ในเมื่อโทรศัพท์คุยนานๆ ยังมีแบตหมด แล้วคนจะไม่มีแบตหมดบ้างหรอ ธรรมเนียมบ้านเราไม่มีโอบกอด แต่แค่นั่งข้างๆ มันไม่พอ จะต่อสายตรงเหมือนโทรศัพท์ก็ไม่มี

เราเหนื่อยมากเลย เก่งนะ อยู่กรุงเทพคนเดียว ทำได้ไงเนี่ย แนนจะอยู่ได้ไหมนะ ให้ออกจากบ้านไปอยู่เองยังไม่ได้เลย ชอบบ้านที่กลับถึงบ้านแล้วมีคนอยู่ มันดูครึกครื้นมีชีวิตดี เจอปัญหามาเยอะเลยช่วงนี้ ช่วยกอดเราทีได้ไหม ได้สิ ขอนอนตักหน่อย ได้สิ วันนั้นเลยได้เป็นที่ชารต์แบตให้เพื่อน ตอนนี้เพื่อนมันก็ไม่ได้อยู่ กทม ละ ก็เลยต้องชารต์ผ่านการคุยโทรศัพท์ได้อย่างเดียว

คงจะแปลกเนอะ ถ้าเดินอยู่บนถนนมีก็วิ่งเข้าไปหา แล้วบอกว่าขอชารต์แบตหน่อย เคยเห็นที่ต่างประเทศ เขามี Free Hug คงเป็นแบบนี้หรือเปล่านะ ว่าชารต์แบตให้คุณฟรี แนนก็ไม่กล้าอยู่ดี ตอนนั้นเจอที่ลอนดอน เดินหลบเลย เพราะคงนั้นมันดูตัวใหญ่ น่ากลัวด้วย เดินมากันเป็นกลุ่มแถวโบสถ์เซต์ปอลล์ อ๋อพอดีตอนนั้นแบตเต็มด้วย 555

แล้ววันหนึ่งตัวเองก็แบตหมด เกิดอาการอยากไปเที่ยว จริงหรือเปล่าถ้าได้ไปเที่ยวคงจะดี แต่พอเพื่อนรักมาเติมแบตให้ มันก็หายไม่ต้องไปเที่ยวก็ได้แฮะ แท้ที่จริงแล้วไม่ได้อยากไปไหนไกลๆ จริงๆ สักหน่อย แต่การกอดมันไม่ค่อยเหมาะกับสังคมไทยแค่นั้นเอง

มันช่วยได้นะ ลองใช้วิธีชารต์แบตแบบนี้ดู บางทีอาจไม่ต้องหนีไปไกลๆ ก็ได้ เอาไว้อยากไปเที่ยวแล้วค่อยไป จะได้สนุก หรือไป พักผ่อนจริงๆ แบบไม่มีข้ออ้าง

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: