ซุ่มซ่ามเป็นที่ 1

18 ส.ค.

พื้นที่ตั้งกว้างทำไมต้องสะดุดตรงนี้ด้วย

โทษใครได้ไหมคะ ถ้าเจอพื้นไม่เรียบแล้วมีการเดินสะดุด เอาอีกแล้ววันนี้ ทำไมนะตาก็มองตรงไปข้างหน้าจุดหมายที่จะก้าวไปให้ถึง พื้นที่ก็กว้าง แต่ไม่เดินตามใคร ส่วนเท้ามีตาหรือไงถึงได้เหยียบไปเจอพื้นไม่เรียบ

หรือเพราะเดินไม่มองทาง แต่ชอบมากๆ ที่ใจจะสั่งสมองบอกเท้าให้ก้าวไปเหยียบ ฝาท่อเอย ทางลาดเอย แต่ของที่อยู่พื้น ก็ยังเดินเตะได้แบบไม่ใช้ใจสั่ง เพราะอะไรสงสัยจัง ทำไมตัวเองไม่ระวังเอาซะเลย

เย็นนี้ก็เอาอีกเดินอยู่ดีๆ ก็สะดุดฝาท่อจนได้ เหตุเกิดที่โรงพยาบาล หรือเพราะว่าเดินไม่ยกขาสูงๆ ย้อนไปเมื่อเช้านอนดูทีวี เอารีโมทไว้ข้างตัว พอจะลุไปหยิบของก็สะดุดรีโมทที่วางไว้ ย้อนกลับไปอีกเมื่อวานเย็น เดินจากสมาคมกับสีลม ยังไปเดินเตะฝาเหล็กกระเด็นอีกแถวสวนหลวง ย้อนไปอีกในออฟฟิต ก็เดินสะดุดสายโทรศัพท์ประจำ รู้ทั้งรู้ว่ามันอยู่ตรงนั้นก็ยังสะดุด

ยังมีอีกหลายเรื่องแต่แค่นี้ก็น่ายกให้เป็นที่ 1

แม้กระทั้งปั่นจักรยานก็ไม่เว้น ตรงไหนเป็นหลุมมีลง กรุกกรักๆ ประจำ เสือหมอบก็ยังกระแทกปั๊กๆ พอข้างหน้าจะบอกว่ามีหลุม เขากำลังส่งสัญญานมือก็ลง ตั๊บ ชิมกระแทกเรียบร้อย

ตอนหลังต้องระวังเพราะยางแตกบ่อยครั้งจากอาการแบบนี้

หนักสุดๆ ก็ปั่นตกคลอง และโหม่งกล้วยบรรลือโลก ตอนไปลุยเส้นทางเรียบคลองยามค่ำคืน

มีใครเป็นบ้างไหมคะ หรือ อาการประหลาดแบบนี้เกิดขึ้นกับแนนคนเดียว 😀

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: