สู้ๆ นะ เจ้าตัวน้อย

27 ก.ค.

แว๊บแรกที่เห็นเจ้า ก็รักหัวปักหัวปำแล้วสิ ยืนดูเกือบชั่วโมง

ที่ผ่านมาได้ยินได้เห็นภาพเด็กเกิดใหม่จากหลายสื่อ ที่เห็นได้ตรงๆ คือ FB ก็รู้สึกเฉยๆ ธรรมดา อยากมากนะก็ตอบว่าน่ารักจัง ความรักความผูกพันธ์คงไม่มี เรื่องอย่างนี้ต้องเกิดกับตัวเองถึงจะรู้ สัมผัสได้

รู้ข่าวมาหลายวันว่าเจ้านั้นมีน้ำอยู่ในปอด ที่ทำได้ก็ลุ้นให้เจ้าออกมาสัมผัสโลกภายนอกให้ได้ วันนี้เจ้าออกมาแล้วแต่ยังไม่เคยลองหายใจ ยังมีสายห้อยระโยงระยาง

ครั้งแรกไปถึงโรงพยาบาล สามทุ่มกว่าได้ มุ่งตรงไปยังห้องเด็กเกิดใหม่ มองๆ หาว่าเจ้าอยู่ที่ไหน เดินวนรอบก็ไม่มีเจ้าอยู่เลย เปลี่ยนใจเข้าไปหาพี่สาวดีกว่า อ้าวพี่หลับอยู่ มีป้ายงดน้ำ งดอาหาร งั้นไม่กวนดีกว่า

พี่เป้บอกแนนขึ้นไปดูน้องสิ น้องอยู่ที่ชั้น 17 นะ ดูน้องได้ห่างๆ เพราะน้องนั้นไม่ธรรมดา ต้องนอนอยู่ในห้องที่รู้กันว่า ICU แต่เป็นสำหรับเด็กแรกเกิด

มาทีหลัง ใครๆ ที่มาเยี่ยมก็กลับกันหมดแล้ว แนนขี้นไปคนเดียวนะ พี่จะอยู่เป็นเพื่อนแจ้หนึ่งก่อน คะ กดลิฟท์ ขึ่้นไปยังชั้น 17 กดกิ๊งก๋อง พยาบาลออกมาถามว่ามีอะไรให้ช่วยนะ จะมาเยี่ยมเจ้าตัวเล็ก ของคุณแม่อินทร์ฑีราคะ ตามเข้ามาคะ แต่ต้องเปลี่ยนรองเท้าด้วย

ฟึบฟัฟ ฉับไว เปลี่ยน และเดินตาม ห้อง A คะ พยาบาลเปิดประตูเข้าไป แล้วปิดอีกที ดูตรงนี้นะคะ ผ่านกระจกใส มองเข้าไปก็ไม่ชัดมีเงาสะท้อน เอามือป้องบังแสงจากข้างนอกไม่ให้ส่องเข้ามา ค่อยเห็นว่ามีเด็กน้อยนอนอยู่ น่ารักจัง ตัวกลมๆ สีชมพู พุงก็ใหญ่กลมป๊อกเชียว แขนเล็ก ขาเล็ก น่ารักเชียว อยากเห็นใกล้จังว่าหน้าเป็นยังไง หล่อไหมนะ

ยังไม่เห็นใกล้ตาเลยคะ แต่ก็หลงรักหัวปักหัวปำ แบบไม่มีคำบรรยายเข้าแล้วสิ ยืนดูไปเรื่องๆ ไม่สนใจใครทั้งสิ้น พยาผ่านมา เดินไปมา จะบอกว่าหมดเวลา หรืออย่างไร เวลาผ่านไป ยังไงก็อยากได้ภาพเก็บไว้สักรูป

ปิดเสียงปิดระบบรบกวน แช๊ะ เสียในใจได้ภาพไว้แล้ว ยืนดูต่อไปอีกหลายนาที น้องดุ๊กดิ๊ก ขยับเท้า และแขน แต่ก็ได้กระดิกแค่นิดหน่อย

น้องโดนล๊อกอยู่ในท่านอนหงาย แขนกาง ออกข้างลำตัว ดูแล้วเหมือนท่าของนักยกน้ำหนัก อยากรู้แล้วสิ ว่าเป็นอะไรมากไหม เพราะมีสายโยงใยอยู่ สายหนึ่งนั้นอยู่ที่สะดือ อีกสายคือทางปาก แถมขามีสายอะไร หรือแค่ติดไฟสีแดง ที่ฝ่าเท้า

พยาบาลถามแนนว่าเป็นอะไรกับน้อง เป็นลูกของพี่สาวเองคะ เลยเล่าให้ฟังว่าทำไม พยาบาลเล่าคร่าวๆ ให้ฟัง เพราะรายละเอียดนั้นบอกคุณพ่อน้องไปแล้ว ต้องอยู่ตรงนี้ก่อนหมอบอก 2 อาทิตย์ ให้น้ำค่อยๆ ระเหยออกไป ยังต้องให้น้ำเกลือแทนนมแม่ น้องยังรับนมจากแม่ไม่ได้ แนนถามว่าแล้วน้องร้องไหมคะ คำตอบนะ คือร้องแต่เราไม่ได้ยินหรอก เพราะน้องหลับอยู่ หมอให้ยาสลบไปนะ เพราะถ้าตื่นน้องต้องรำคาญสายอ๊อกซิเจนแน่ๆ หมอเล่นแปะสายติดกับปาก แขนซ้ายขวาก็กลัดเข็มกลัดไว้ ห้ามข
ยับมาโดน ได้แค่นอนแก้ผ้าพุงกลมโตอยู่อย่างนั้น

น้องกำลังต่อสู้อยู่นะคะ ถามพยาบาลอีกครั้งว่าอาการเป็นยังไง ที่ผ่านมาเคยมีไหมอาการแบบนี้ ธรรมดาหรือว่าผิดปกติ มีกี่เปอร์เซ็นต์ คำตอบนั้นต้องสร้างกำลังใจส่วนตัวด้วยตัวเอง เพราะคำตอบที่ได้ยิน บอกว่าโรคแทรคซ้อนเกิดได้ตลอดเวลา ที่ผ่านมาต้องแล้วแต่เด็กเลย เราต้องติดตามอาการทุกๆ วัน มีโอกาสเปลี่ยนแปลงได้ตลอด

เท่าที่แนนดูนะ น้องก็แข็งแรงดี 100% มองดูนะ ยืนเกาะกระจกต่อไปเป็นตุ๊กแก สงสารจากใจไปถึงเจ้าตัวเล็ก สู้ๆ นะ สู้ๆ อยากจะเอาเจ้าตัวน้อยมากอดไว้ แต่ยังทำไม่ได้ดั่งใจ รออีก 2 อาทิตย์ อดใจไว้ สู้ๆ สู้ๆ เจ้าตัวน้อย เดี๋ยวพรุ่งนี้เลิกงานแล้วจะรีบไปทักทายนะ

บทที่หนึ่งของเจ้านั้นยากกว่าใคร แต่มั่นใจนะว่าเจ้าผ่านได้สบายๆ เกิดมาแล้วต้องสู้นะ รู้ไหม มีบทเรียนรอทดสอบเจ้าอีกมากมาย สู้ๆ นะ สู้เข้าไว้ เจ้าตัวน้อย ราตรีสวัสดิ์

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: