ความฝัน ความหวัง

25 มิ.ย.

นับถอยหลัง รอวันเป็นรูปเป็นร่าง

ตั้งแต่เรียนอยู่แล้วละ ถามเพื่อนๆ ว่าพ่อแม่ทำอะไร เพื่อนสนิทส่วนใหญ่ พ่อแม่นั้นเป็นข้าราชการ เป็นครูบ้าง ตำรวจบ้าง ต่างๆ นานา แต่ 99% เลยนะที่มาจากต่างจังหวัด

ถ้าจบแล้วแนนอยากทำอะไรเพื่อนถามกลับ แนนอยากทำราชการนะ และมูลนิธิละ แปลกดีนะเราเห็นแต่คนจีนคิดทำการค้า ส่งยิ้มให้เพื่อน และตอบว่า แนนน่าจะช่วยอะไรได้บ้าง กับความสามารถที่แนนมี

เรื่องรับราชการลืมได้เลยเพราะที่บ้านไม่เห็นด้วย เขาบอกว่าอันตรายมากสำหรับแนน และดูไม่ก้าวหน้าเอาเสียเลย เพราะแนนนั้นเห็นอะไรไม่ชอบมาพากล ก็พูดออกไปตรงๆ เลย ไม่อ้อมค้อม ไม่ประจบ ไม่โกหก ถ้าอย่างนี้ คงโดนเก็บคาที่แน่ๆ เลย ก็เลยต้องเอาความคิดม้วนเหมือนเสื่อฝังลงดิน

จบมาแล้ว ใบสมัครแรกที่ส่ง ยื่นเข้ามูลนิธิแม่ฟ้าหลวง เห็นในเว็บสมัครงาน แต่ที่จริงอยากทำที่ในวังสวนจิตร แนนแค่คิดก็รู้สึกเท่ห์หนักหนา แต่ดูแล้วดู และเสริท์หา ก็ไม่เห็นว่าเปิดรับสักตำแหน่ง สักพักหนึ่งได้รับจดหมายตอบจากมูลนิธิที่สมัคร เขาบอกว่าตำแหน่งนั้นต้องการคนออกแบบลายผ้า ที่จบมาทางด้านนี้โดยตรง เสียใจด้วยนะคะ

ว้า อย่างงี้คงต้องเปลี่ยนความคิด ช่วงนั้นก็รับฟรีแลนส์ทำเว็บอยู่ ก็เลยส่งจดหมายไปตามมูลนิธิต่างๆ ว่าสนใจอยากทำเว็บไหมแนนทำให้ ราคาพิเศษ ไม่มีการตอบรับกลับมา เมื่อสิบปีที่แล้วคงเห็นว่าไม่จำเป็น และสิ้นเปลือง ลงทุนค่าโฮส จดทะเบียนก็หลายตังค์ แล้วใครที่ไหนจะมาอ่าน เพราะคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งแพงมากๆ หลายหมื่นบาทเลยทีเดียว และยังต้องมีค่าแพ็กเก็จอินเตอร์เนตอีกด้วย ตอนนั้นแนนซื้อใช้ก็ชั่วโมงละตั้ง 20 บ. แหนะ สรุปว่าก็ต้องพับเป็นเสื่ออีกผืนม้วนฝังดิน

555 สงสัยว่าใต้พื้นดินที่บ้านาต้องมีเสื่อเยอะแน่เลย ใช่แล้วคะ เพราะว่าสิ่งที่อยากทำมันยังซ่อนอยู่ตามร่องสมอง ก็ทำงานตามปกติเหมือนทุกคน แล้วก็เลือกทำอย่างใจคิดอยากช่วยสังคมเท่าที่ทำได้ เช่นไปบริจาคเลือด บริจาคร่างกาย แต่ใบหายไปแล้วละ ทำไงดี

หลายปีผ่านทำงาน และ ทำตัวเหมือนสนุก แต่เบื่อๆ ไม่เหงาๆ ไม่ค่อยมีความสุข อยู่คนเดียวไม่ได้ ไม่ชอบเลย ต้องหาเพื่อนอยู่ข้างๆ ตลอดเวลา แล้ววันหนึ่งเพื่อนมีแฟนก็บอกว่าไม่มีเวลา บางคนก็ย้ายถิ่นฐานไปต่างประเทศ นานปีมาที บางคนก็กลับต่างจังหวัด แล้วแนนจะทำยังไงดี ซื้อหนังสือมาอ่าน ดูทีวี ดูซีดี ก็ยังเซ็งๆ มันก็สนุก แต่เหมือนสุขประเดี๋ยวประด๋าว แล้วความคิดอยากทำงานช่วยเหลือสังคมก็พุดขึ้นมาอีก

ปั่นจักรยานคันเก่ง ออกเที่ยวสนามหลวง ได้ข่าวว่ามีโครงการครูอาสา เพราะเจอในเฟสบุ๊ค แต่ไปแล้วก็ไม่เจอ ไม่รู้ว่าเขาอยู่ไหนกัน กลับถามเขาใหม่ว่าวันนี้ไปทำไมไม่เจอ เขาบอกว่าวันนี้เข้าชุมชน ไปแสดงละครตลกให้เด็กดู ระหว่างปั่นกลับผ่านริมคลอง ใกล้ๆ โรงแรมรัตนโกสินทร์ เห็นเด็กๆ นั่งอยู่ ดูเหมือนกำลังเรียนหนังสือ เลยจอดแวะเข้าไปถาม ว่านี่ใช่ครูอาสาข้างถนนไหมคะ เขาบอกว่าใช่คะ นี่โครงการ ซ.อาสา ก็เลยหยุดยืนดูอยู่ตั้งนาน แล้วก็ถามหาความว่าทำอะไรกัน

เสาร์ต่อมาก็เลยได้ไปสอน ฮู้หู คุณครูแนนปั่นจักรยานมา เด็กๆ พากันลุ้มล้อม เด็กที่แนนสอนมีแต่ ก่อนอนุบาล เพราะเด็กพวกนี้ ช่างซุกซนและมอมแมม พวกเพื่อนๆ ที่มาประจำก็สอนกันตามชั้น ป.1 – ป.6 แยกกันสอน วันไหนคนไหนมาไม่ได้ ไม่ว่างก็รวมชั้นกันเลย ป.1 – ป.3 อะไรแบบนี้ บางทีก็มีพาน้องๆ ไปทำกิจกรรมที่สวนรถไฟกัน แล้ววันหนึ่งแนนติดจักรยาน ก็เลยแยกตัวออกมา นานๆ ครั้งไปหา นานมาแล้วที่ไม่ได้ไป

พอเริ่มปั่นก็เริ่มสนุก เพราะได้ทำโครงการที่สมาคมจัด เหมือนได้ 2 อย่างพร้อมๆ กัน ได้ทั้งปั่นจักรยานและได้ทำกิจกรรมเพื่อสังคม ซ่อมจักรยาน ปลูกป่า กรรมการจักรยาน ฯลฯ ไม่สิคะ ที่จริงแล้วได้หลายอย่างมากกว่านั้น แต่ 2 อย่างนี้เป็นหลักทำให้แนนติดใจ ปั่นๆ ไปเริ่มเก็บหาข้อมูล

เริ่มจากรวมกลุ่มจักรยานเล็กๆ อยู่หน้าลานจาม แถวสามย่ายกับพี่ๆ ใครอยากมีจักรยาน อยากจะซื้อ แต่ไม่รู้ว่าชอบ หรือ ใช่ แบบที่ต้องการไหม ก็มายืมปั่นก่อนได้อยู่แถวนั้น ทดลองดู ถ้าชอบค่อยว่ากัน ก็จะมีพี่ๆ ช่วยแนะนำ ว่าจะซื้ออย่างไหนดี งบเท่าไร หรืออยากหัดปั่นบนถนน จะช่วยสอน และดูแล ก็ดีนะ ทำให้มีสมาชิกเพิ่มเข้ามาในกลุ่ม มาจากหลายสายงานหลายสาขา หากไม่มีการร่วมตัวกันขึ้นมา ไม่รู้ว่าทำงานจะได้เจอได้รู้จัก พี่ๆ ที่น่ารักทุกคนได้อย่างไร ทุกวันนี้ก็เลยสนิทกันมาก วันนี้ปั่นไปไหนกันก็โทรชวน

จากนั้นก็เอาเรื่องความอยาก มาผสม ความสนุก และ เรื่องงาน เพื่อหาเงิน จนเกิด เป็นโครงการ โดยมีพี่ๆ และ เพื่อนๆ คอยช่วยสนับสนุน แต่ว่ามันก็เพิ่งจะเริ่มต้น ยังเป็นแค่เด็กน้อยหัดเดิน มีโครงการอะไรบ้าง จะเล่าให้อ่านคะ
1. ร้านจักรยานการกุศล – ของที่ขายได้มาจากพี่ใจดี ที่เปิดร้านจักรยาน ส่งของมาโดยยังไม่ต้องลงทุนแม้แต่บาทเดียว ขายได้เมื่อไรค่อยโอนต้นทุนจ่ายชำระเป็นค่าของ และค่าขนส่ง ที่เหลือนั้น คือ กำไร คืนให้กับสังคม ที่ผ่านมา 2 สัปดาห์จากที่เริ่มทำก็พอได้เงินนิดหน่อยพอไปช่วยค่าอะไหล่ได้บ้าง ในโครงการ Recycle จักรยาน ของสมาคมจักรยานเพื่อสุขภาพไทย และ ก็บริจาคเงินนิดหน่อย ช่วยซื้อยาให้ชาวใต้ ร้านยังเปิดอยู่ใน thai mtb ลิงค์ตามนี้เข้าไปดูกันได้คะ http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic.php?f=3&t=198579

2. จากนั้นก็คิดโครงการที่ 2 ไบซิเคิล แมสเซ็นเจอร์ โดนเริ่มจาก สอบถามความคิดเห็นจากชาวจักรยานใน thai mtb กันก่อน เข้าไปดูความคิดเห็นได้ที่นี่นะคะhttp://www.thaimtb.com/forum/viewtopic.php?f=53&t=199621 ผลออกมาทำให้แนนสะดุดกึก ว่าสิ่งที่คิดจะช่วยมีคนอยากให้ช่วยตอบกลับมา แล้วแนนจะทำยังไงดี เพราะ สิ่งที่คิดนั้นยังไม่เป็นรูปธรรม

เมื่อวานได้ไปฟังเสวนา เครือข่ายที่จะไปพัฒนา ไปสู่ Social Enterprise Association ในอนาคต ได้หนังสือมา 1 เล่ม กลับไปบ้านก็นั่งอ่านจนจบ แต่ก่อนจบ 2 หน้า ช่วงท้ายๆ ทำให้ตาเกิดประกาย ปิ๊งๆ “ติดต่อ ถ้าคุณมีฝัน หรือฝันที่จะมี กิจการเพื่อนสังคม และสร้างรายได้มากพอที่จะเติบโตได้อย่างยั่งยืน ติดต่อมาได้ที่ Change Fusion” เรามีทีมงานช่วยเหลือ แนะนำ ให้คำปรึกษา แถมสถาบันอยู่ภายใต้ มูลนิธิในพระบรมราชูปถัมภ์ ดูแล้วน่ามีความหวังเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อเช้านี้ได้โทรติดต่อไป เขาบอกว่าให้ส่ง แผนธุรกิจมาก่อน แล้วจะนัดมาคุยกันอีก แต่ว่าแนนตอนนี้ยังเขียนแผน แบบที่เขาต้องการไม่เป็นเลยนะ ไม่รู้ว่าอยากได้ออกมารูปแบบไหน มีรายละเอียดอย่างไร ตอนนี้รอตัวอย่างที่จะส่งมาให้ในอีเมล์ อยู่คะ

ความคิด ความฝัน ที่ มี ตอนนี้ เปลี่ยนเป็น ความหวังแล้วคะ
สมการในใจ ตอนนี้ คือ ได้ทำในสิ่งที่รัก + ได้เงิน + ได้ช่วยสังคม = สุดยอดแห่งความสุข

ใครสนใจเป็นแนวร่วม รายงานตัวได้เลยคะ 🙂

Advertisements

มีการตอบกลับหนึ่งครั้ง to “ความฝัน ความหวัง”

  1. BReeZe มิถุนายน 28, 2010 ที่ 12:20 am #

    ปั่นไม่เก่ง แต่ก็ขอเอาใจช่วยไว้ก่อน 🙂

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: