บทที่ 2 ประสบการณ์

15 มิ.ย.

แนนเล่าประสบการณ์ปั่นไปทำงานครั้งแรกก่อนแล้วกัน จะได้รู้ว่าเป็นยังไง

ระยะทางจากบ้านไปออฟฟิต ไม่ไกลมาก แค่ หัวลำโพง – พระราม 3 รวมแล้วไม่เกิน 8 กิโล แค่นั้น

ปัญหามาจาก มีรถเมล์แค่สายเดียวจากบ้านไปที่ทำงานได้ รอนาน บางทีเป็นชั่วโมงกว่าจะมา บางทีเลยชั่วโมง ถือว่าการเดินทางลำบากทีเดียว ถ้าไม่งั้น ต้องขึ้น 3 ต่อ และเส้นทางที่ไป รถก็ยังติดมากอีก ต้องเสียเวลาอยู่บนรถเมล์อีกนับชั่วโมง เลยแอบคิดในใจตลอดเวลาว่าสักวันจะปั่นมาทำงาน คิดเสียงดังไม่ได้เพราะ ทุกคนที่บ้านแย้งตลอดเวลา

แล้ววันหนึ่งก็ตื่นสาย เลยเรียก taxi คิดว่ามันน่าจะทัน ในที่สุดก็ไม่ทัน แถมยังเสียเงินค่ารถเป็นร้อย

ขากลับจากทำงานก็ใช่ว่าจะสะดวก ไม่ต่างจากขามาเลย ต้องนั่งมอเตอร์ไซด์ มาต่อ รถเมล์ ซึ่งก็ต้องรอ สายเดิมที่มา มีสายเดียวอีกแล้ว หรือ ถ้าไม่งั้นก็ต้องนั่ง 2 แถว ไปต่อรถเมล์ อีกที รู้สึกเบื่อ กับการรอรถเมล์มากๆ ฟังเพลงก็แล้ว เอาหนังสือไปอ่านรอก็แล้ว ก็ยังไม่มา แถมยังต้อง ยืน รอ ดมควันเหม็นๆ ของรถที่แล่นผ่านหน้าไปอีก กว่าจะถึงบ้าน อย่างเร็วสุดก็ 2 ทุ่ม กว่าจะกินข้าวเสร็จ ก็ต้องนอน คิดว่าไม่ดีแน่ๆ แบบนี้ อาหารยังไม่ทันย่อยเลย

ตอนรอรถเมล์ก็เห็นจักรยานแม่บ้านของชาวบ้านแถวนี้ปั่นผ่าน สักพักก็มีอีกคัน เอ๊ คนแถวนี้ใช้จักรยานเยอะจัง อาจเพราะซอยแต่ละซอยค่อนข้างลึก ไม่ใช้มอเตอร์ไซด์รับจ้างก็คงต้องเดิน แต่ก็ลึกน่าดู แถมแต่ละซอยก็ทะลุกันไปมาได้ อาจเป็นไปได้ว่าก่อนหน้ายังไม่มีถนนผ่าน คนแถวนี้ใช้จักรยานกันจนชิน ก็เริ่มคิดว่า เราน่าจะปั่นได้นะ เพราะดูไม่น่าจะอันตราย ถ้าไม่งั้นชาวบ้านเขาคงไม่ใช้กัน

วันนี้ตื่นเช้าเป็นพิเศษ เพื่อจะปั่นมาทำงาน เรื่องการเตรียมตัว เอาไว้เล่าในบทถัดไปนะคะ ปั่นออกมาจากบ้านผ่านตลาด ก็ยังไม่รู้สึกเท่าไร แต่พอถึงถนนใหญ่นี่สิ ก็กลัวๆ อยู่ เราจะอยู่ตรงไหนดีนะ ซ้ายสุด แต่เดี๋ยวก็จะเลี้ยวขวาแยกหน้าแล้ว ถ้าไปตัดเอาข้างหน้าก็ยากอยู่นะ แต่ถ้าปั่นอยู่ทางขวา ก็อันตราย เอาไงดีเรา

ชิดซ้ายตลอดทาง พอจะเลี้ยวก็ทำเป็นคนเดิน จูงจักรยานข้ามทางมาลาย หรือ ไฟแดง แล้วก็ชิดซ้ายเริ่มปั่นต่อ จากสี่พระยา ก็เลี้ยวเข้าถนนมเหสักข์ เส้นนี้รถติดมากๆ จะทำยังไงดี กลัวไปเฉี่ยวโดนรถเขาเหลือเกิน ก็เลย ยกจักรยานขึ้นฟุตบาทเล็กๆ ยกขึ้นยกลง เพราะไม่มีทางลาด แต่ละฟุตบาท ตรงมาจนถึงถนนสาทร ก็ข้ามไปทีนี้ก็มุดเข้าซอยด้านข้างๆ ก่อนขึ้นทางด่วน ข้างในเป็นชุมชน มีมอไซด์ และ รถยนต์ แต่ไม่น่ากลัวเท่าถนนใหญ่ เลยเลือกใช้ทางนี้ ต้องจอดหลบรถที่สวนมาบ้างเป็นบางที ลัดเลาะออกไปทะลุ สมาคมแต่จิ๋ว ก็ยังอยู่ในซอย แต่ว่า เป็นซอยที่มี รถสวนไปมาได้ แนนต้องตัดข้ามไปเพื่อเลี้ยวขวา ก็ต้องคอมมองรถที่มาทางซ้ายดีๆ ว่า ใจดี จอดให้ข้ามไปไหม

ชิดซ้ายตรงไปอย่างเดียวจนถึงเซ็นต์หลุยส์ สะพาน 3 ตรงนี้ก็มีฟุตบาทกว้างหน่อย แต่ว่ามีรถขายของจอด มีหมูปิ้ง กลิ่นหมอควันขโมง จอดบังทางลงของฟุตบาทถัดไป ก็เลย ก็หักขวาออกมาปั่นบนถนน แถวนี้สองแถวเยอะมาก คิดจะจอดก็จอดตามอารมณ์คนกด แล้วจะรู้ยังไงว่าคุณจะจอด ก็ต้องค่อยๆ ปั่นแล้วสังเกตุคนบนรถ ว่าจะลงไหม ถึง 3 แยกตรงนี้ เลี้ยวซ้ายผ่านตลอด ถ้ายังอยู่เลนซ้ายก็อันตรายนะเนี่ย เลย ต้องย้ายมาอยู่เลยกลาง หลบข้างๆ 2 แถว พอไฟเขียว มอเตอร์ไซด์เร่ง แทรงเข้ามา กลัวจะช้าไปไม่ทัน ก็เลย หลบให้พี่มอเตอร์ไซด์ทั้งหลายไปก่อน อ้าว สองแถวก็ชิดซ้ายมาจอด ขวางหน้าอีกแล้ว ก็จอดรอให้คนขึ้นลงให้เสร็จก่อน ไม่รีบร้อน ยังเหลือเวลา

เจอ 3 แยกอีกครั้ง เลี้ยวขวาเข้าสาธุประดิษฐ์ เส้นนี้ทางซ้ายมือ มีท่อ กทม ตระแกรงเหล็กกว้างๆ ยางตลอดทาง ทำให้ต้องระวังการปั่นมาขึ้น เพราะยางที่ใช้เส้นเล็ก หน้าแคบ มีหวังถ้าไม่หลบ สะดุดล้ม หัวคมำกลิ่ง รถทับซ้ำแน่ๆ เลย เส้นนี้ไง สายรถเมล์ที่ต้องนั่งผ่าน เวลาปั่น รถเมล์ก็จะเบียดซ้ายจอดป้าย ก็ต้องรอให้รับผู้โดยสารเสร็จก่อน ปั่นตรงมาเรื่อยๆ คราวนี้เจอสี่แยก สาธุประดิษฐ์ เลนซ้ายผ่านตลอดอีก แต่แนนต้องเลี้ยวขวา

ตรงนี้แหละที่ยาก เพราะมันเป็นถนนใหญ่ แล้ว พระราม 3 ทางซ้ายมือมีทางขึ้นทางด่วนอีก รถตรงมาก็ขึ้นทาง รถทางขวาก็เบียดขึ้นทางนี้ได้เช่นกัน แนนก็ต้องปั่นระวังอย่างมาก ต้องรีบเร่งนิดหนึ่งให้เร็วกว่าปกติ เพราะไม่งั้นจะไปปิดทางขึ้นทางด่วน รถอาจเสียหลัก พุ่งชนแนนได้ แต่จากนี้ต่อไปสบายแล้วคะ เพราะบนฟุตบาท มีเลนจักรยาน แต่ก็ยังมีอุปสัก มอไซด์ไงคะ วินมอไซด์ เล่นใช้เส้นทางนี้ ย้อนสอนกลับมารับผู้โดยสาร เพราะไม่งั้น ต้องอ้อมไกล เสียเวลา เสียรายได้ ก็เลยต้องระวังนิดหน่อย ไม่งั้น ประสานงานแน่ๆ สุดทางก็มีเหล็ก ขวาง กะว่าถ้าไม่งั้น รถขนขึ้นมาวิ่งบนนี้เป็นแน่ เพราะเลยค่อนข้างใหญ่ ระวังซอย อ้าวมีรถเก๋ง จอดบังอีก ต้องหักหลบไปอ้อม ไกลนิดหน่อย และ ก็ยังต้องหลบ ระเบิดของน้องหมา แต่ในที่สุดก็ถึงออฟฟิตโดยปลอดภัย

รวมระยะเวลาเกือบชั่วโมงเพราะว่าปั่นช้ามาก 17 km/ชั่วโมง แต่ก็ยังเร็วกว่ารอรถเมล์ตั้งเยอะนะคะ

ถามว่ากลัวไหม
– ขอตอบว่ากลัวคะ

แต่ตอนนี้นะ สบายๆ รู้หลบหลีกทุกสิ่งอย่าง ใชเวลาปั่นมาทำงาน แค่ 25 นาที ก็ถึงออฟฟิตแล้วคะ

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: