เบื้องหลังความสนุก…………(สีชัง ตอนที่ 1)

31 พ.ค.

ความรู้สึกจากหลายคนที่แนนได้ยินมา แล้วก็เออออตามคำพูดแต่………………….นิสัยที่ดื้อทำให้…..ไม่เชื่อ ทริปนี้ที่ไปไม่ได้มีจุดประสงค์ใดๆ นอกจากอยากกกกกกกก มากกกกกกกกกกกก ยังไงต้องไปสีชังให้ได้ ถึงแขนจะเข้าเฝือกก็หาใช่อุปสรรค ประกาศก้องให้ทุกคนรับทราบ ทั้งพี่ๆ จักรยาน และ พ่อแม่ เพื่อน พี่น้อง ที่รู้จัก “แนนไปเกาะสีชังนะ วันที่ 28-30 พ.ค.”

ไม่ใช่ครั้งแรก………..ไม่ใช่แค่ทริปนี้……………แต่นานนมาแล้ว…………….

ทำไมเราต้องจ่ายค่าทริป………………..ระยะทางแค่นี้เราไปกันเองก็ได้ รถเซอร์วิสก็ไม่เคยใช้ ที่พักก็พักฟรี น้ำ ไฟ ทางนั้นก็ไม่คิด ถ้ากางเตนท์ เราก็เอาไปเอง อาหารเราก็จ่ายเอง…………..แล้วทำไม? ทำไม ? ทำไม ?

มีคำวิพากษ์ วิจารณ์มากมาย แต่แนนว่าถ้าใครได้อ่านบทความตอนนี้แล้ว ก็คงจะเข้าใจ…….หวังอย่างนั้น

ย้อนไป 3-4 วัน นอนไม่หลับ ดีใจจะได้ไปสีชัง เพราะนั่งทำงานอยู่ตอนบ่ายๆ ก่อนออกทริป 2 วัน ได้รับโทรศัพท์จากพี่หล่อว่า แนนไปได้นะ มีรสเซอวิส และมีที่นั่ง ดีใจที่สุดดดดด ความอยากจะได้ไปสีชังเป็นจริงสักที หลังจากพลาดมาหลายที ปั่นไปไม่ถึงบ้าง เวลาไม่พอข้ามเรือบ้าง วันเวลาไม่ตรงบ้าง

วัน ศ ทำงานเสร็จรีบกลับบ้านจัดกระเป๋า กว่าจะนอนตั้งดึก ดีใจอะไรไม่รู้ ทำยังกับเพิ่งออกทริปครั้งแรกอย่างนั้น ตั้งนาฬิกาปลุกเตรียมไว้ กลัวลืมตื่น รู้ตัวนะว่าไม่ได้ปั่น แต่ก็ยังพกไป ถุงแขน ผ้ากลุมหนา ผ้ารัดข้อมือ ไว้ปาดเหงื่อ ที่จริงเกือบจะเอาไปเยอะกว่านี้ แต่เกินพอละ เกือบลืมถุงนอนแหนะ ง่า………อ้วนเกินจะยัดเข้ากระเป๋าได้ไหมเนี่ย แขนก็เจ็บ กดไม่ไหว ถ้าปิดซิปไม่ได้เรื่องใหญ่แน่ๆ ต้องเป็น บ้าหอบฟาง หิวพะรุงพะรัง อึบ อึบ ปรึดด……ในที่สุดก็ปิดกระเป๋าได้

นอนอ่านหนังสือเล่นๆ แล้วหลับไป ตื่นมาอีกทีพร้อมเสียงนาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้ตอน 6 โมง นัดเจอสมาคม 7.30 ทันเหลือๆ อาบน้ำแต่งตัว วันแบบนี้จะเสื้อจักรยานตัวโปรดก็ ใส่แขนไม่เข้า ว้า….. อดๆ ใส่เสื้อยืดลายการ์ตูนก็ไม่เข้าพวก ก็เลยเอาเสื้อกีฬามาใส่ คู่กับกางเกงลายทหารตัวโปรด ส่องก็กระจกดูทะแม่งๆ ชอบกล แต่ก็ทำไงได้ ไม่ลืมที่จะทาครีมกันแดด ถึงแม้เวลานั้นแดดยังไม่ออกก็ตาม

รีบเลย……….ต้องมีอาหารเช้ารองท้องก่อน ก็ได้นมที่เหลือ พอดีสำหรับ 1 แก้ว + ซีเรียล และขนมปัง 1 เซียว เติมน้ำใส่กระติกจักรยาน เอาพกติดไปด้วย

ออกจากบ้านจะไปสมาคมยังไงดีนะ รถสามล้อ หรือ รถเมล์ดีนะ ลองสะพายกระเป๋า ก็เดินได้สะดวกดี

อย่างงี้ก็ออกกำลังสักหน่อย เดินไปหัวลำโพงแล้วกัน ข้ามถนนไปรอรถเมล์ ทุกทีปั่นจักรยานเลยไม่รู้ว่านั่งสายอะไร เห็นพี่สาวคนหนึ่งดูท่าทางใจดี เข้าไปถามว่า จะไปบรรทัดทองต้องขึ้นสายอะไรคะ 73คะ แต่………..มันเพิ่งไปตะกี้เอง ชี้ไปที่ทายรถเมล์ ไม่เป็นไรนะ อีกเดี๋ยวมันก็มาอีก สายนี้มีเยอะ คะ หยิบโทรศัพท์มาดูเวลา แย่ละ 7.10 แล้ว เขาออก 7.30 แนนจะโดนทิ้งไหมเนี่ย ทำไงดี เดินเลย แล้วกัน ไปขึ้นที่หัวถนนบัรรทัดทองน่าจะมีหลายสายมากกว่า

เดิน………..เดิน……………แล้วรถเมล์ สายที่รอ……………ก็แล่นผ่านไป โหย………..รอตั้งนานไม่มานะ ไม่ไร เดินต่อ ฟิ้ว…………….แล้วอีกคันที่ใช่ก็ผ่านไป ช่วยไม่ได้ตัดสินใจไปแล้ว
โบกมือสูง พัดไปพัดมา ให้คนขับรู้ว่าป้ายนี้มีคนรอขึ้นนะ สรุป ได้สาย 73 ฮ่า ฮา ฮ้า แล้วจะเดินมาให้เมื่อทำไมเนี่ย

ยื่นแบงค์ 100 ให้ แล้วบอกว่า จุฬา ซ.6 คะ พี่ไม่มีเงินทอนคะ ต้องลงไหมคะ ไม่จ้า นั่งฟรีไปเลย ว้าว………แล้ว ขสมก จะขาดทุนไหมเนี่ย แต่ในใจก็แอบดีใจ กริ๊งงงงงงงง……………กด บอกคนขับว่าต้องลงแล้วคะ ข้ามถนนไปก็ถึงสมาคม

เกือบ 7.30 พอดี แต่……………..ทำไมคนน้อยจังเลย หรือเขาไปรอที่อื่นกัน สวัสดีทักทาย พี่ๆ อาๆ แล้วรีบจ่ายค่าทริปก่อนเลย กลัวพี่หล่อเปลี่ยนใจ คุยกันอยู่พักใหญ่ เรื่องแขนนี่ละคะ

ทีมงานรถเซอร์วิส ที่เห็นตอนนี้มีพี่ยาวคนเดียว แต่ พี่ๆ อาๆ ก็ช่วยกัน ขนกระเป๋าสำภาระจัดใส่หลังรถ

ได้เวลาจะออกแล้ว แนนนั่งรถพี่ยาวนะ แอร์เย็น ดีใจจังได้ไปสักที พวกพี่ๆ อาๆ ก็ไปออกไปทางสนามศุภฯ ส่วนรรที่แนนนั่ง ขับออกมาทาง บรรทัดทอง พระราม 4 แล้วแนนกำเป็นรู้ดีบอกทาง เลยจนได้ ขึ้นสะพานอย่างนี้ก็ลงเลย สวนลุมจุดนัดที่ 2 นะสิ วนอ้อมกลับมา ไมเจอใครเลย พี่ยาวก็เลย ต้องวนกลับรถมาใหม่ วนมาอีกที ก็ไม่เจอใคร

ตรูด ตี๊ด…………เสียง ริงโทนอะไรหว่าจำไม่ได้ กำลังจะไป ก็มีเสียตามสายโทรเข้ามา ทำหน้าทีสักหน่อย รับสายแทน สวัสดีคะ……….พี่หล่อนะ ถึงไหนแล้ว เลยสวนลุมมาหน่อยแล้วคะ อ้าว……….ลุงอู๊จอดรออยู่ทางลงใต้ดินนะ จะให้ถ่ายกระเป๋าเผื่อฝนตก พี่ยาวคะ……………เราเลยอีกแล้ว แต่ถอยได้นะ………….ต๊อก แต๊กๆ เปิดไฟกระพริบ ส่งสัญญานแล้วเริ่มถอย ลุงอู๊ดก็ขับขึ้นมาด้วย เลยไม่ต้องถอยไกล

ฟ้าครึ้มๆ เหมือนฝนจะตกเลย เอ้า ขนเร็วเข้า ฮุ่ย โย่ ฮุย ฮุย………ช่วยอะไรไม่ได้เลยเรา เอาแต่ยืนดู อาธีรยุทธ พี่ยาว ลุงอู๊ด ช่วยกันขนกระเป๋า แล้วของ จากรถจากรถกระบะไปรถตู้ พักใหญ่ได้ เพราะกระเป๋าเยอะ

อยากรู้แล้วสิว่ามือพี่ยาวเป็นอะไร ทำไมพันผ้าด้วย สงสัยมาตั้งแต่เห็น มือเป็นอะไรคะ ล้มจักรยานมา หาหมอ แล้ว กระดูกมันร้าว โหย………แล้วพี่ไม่เข้าเฝือกหรอ เข้าก็หยิบจับอะไรไม่ได้ เลยเอาผ้าพันๆ พอ ไม่เจ็บหรอคะ นิดหน่อย ทนเอา สุด………สุด เลย ทนไหวด้วย

ตรูด ตี๊ด…………โทรศัพท์ดังอีกแล้ว ถึงไหนแล้วแนน พี่หล่ออีกแล้ว คลองเตยคะ ลองดูนะว่าผ่านห้างไหม แวะซื้อน้ำ 10 แพ็ก คะ พี่ยาว เลี้ยวซ้ายหน้าเลยคะ วงขึ้นที่จอดรถ ดับเครื่องเรียบร้อย 8.30 พอดี ลงรถ เดินลงมาข้างล่าง มืดสนิท สอบถามวินมอไซด์ ยังไม่เปิดครับ เขาเปิด 9 โมง ตุแว๊ว……………..ทำเป็นรู้ดีอีกแล้วเรา เข้าห้างตรงข้ามก็ดีอยู่หรอก ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวรอผ่านห้างข้างหน้าค่อยแวะ พี่ยาวบอกอย่างนั้น

นั่งนิ่งๆ เงียบๆ ดีกว่าเรา ไม่ควรเสนอความเห็นใดๆ บอกผิดมา 2ที ตรงไปสุดทางเลี้ยวขวาเข้าพระโขนง ไม่เห็นจักรยานสักคัน ทำไมไปเร็วกันอย่างนี้ กว่าจะเจออีกทีเกือบถึงแยกบางนาแล้ว พี่หล่อปิดท้ายกลุ่ม

เข้าเส้นบางนา เริ่มเห็นจักรยานบ้างแล้ว มีใครบ้างนะ ปกปิดใบหน้า จนแนน จำใครไม่ได้สักคน จักรยานก็ไม่ได้จำด้วยว่าใครปั่นคันไหน ยี่ห้ออะไร ก็ไม่เคยสน เป็น งง ละคะ ใครเป็นใคร พี่ยาวถามว่าเราผ่านใครมาบ้าง คนอ้วนๆ คะพี่ ใส่เสื้อ TCC แต่ถ่ายรูปไว้ไม่ทัน คนนั้นไงพี่ ใส่เสื้อสีส้ม คนนู้นไงพี่ที่ใส่เสื้อสีฟ้า เป็นอันว่าไม่เข้าใจ…….ฮ่า ฮา ฮ่า

นั่งเงียบๆ ต่อไปดีแล้วเรา ถึง central บางนา โห……….เยอะจัง จุดที่ 3 คนรอเยอะ ขนาดนี้เลยหรอเนี่ย แต่ก็ไม่รู้ สวนลุม จุดที่ 2 คนมารอเยอะขนาดไหน บวกลบไม่ออก ว่ามีคนรอที่นี่กี่คัน รู้แต่หน้าสมาคม 20 คันได้ หลบในรถดีกว่า ร้อน……….พอไม่ปั่น ก็กลัวแดด ประจำ แว๊บออกมาดูหน่อย เก็บรูปสักนิด แล้วเขาไปนั่ง สักพักไม่นาน ล้อก็หมุนอีกครั้ง

พี่ๆ อาๆ เพื่อนๆ ก็ปั่นกันไป ทีมงานเซอร์วิส ก็โทรประสานงานกันตลอดทาง ใครถึงไหน ตรงไหนแล้ว มีใครยางรั่วไหม แล้วก็เห็นห้าง เลยจอดซื้อน้ำ แนนอยู่เฝ้ารถให้ไหม ไม่เป็นไร ไม่หาย ไปด้วยกัน เดินหาช่องว่า น้ำอยู่ล๊อกไหน สาขานี้ไม่เคยมา เลยต้องเดินไกล เจอแล้วคะ แต่ยังซื้อไม่ได้ ต้องเปรียบเทียบก่อนว่า ยี่ห้อไหนดี

ไม่รู่ว่าพี่หล่อโทรมาตอนไหน แต่รู้ว่าต้องซื้อ น้ำเกลือแร่อีก 2 ลัง คราวนี้ไม่เสียเวลาเดินหา ถามพนักงานเลย มือพี่เจ็บอยู่ยกไหวหรอคะ แนนถามพี่ยาวอีกครั้ง เพราะแนนคงช่วยพี่ยกไม่ไหว ไม่เป็นไรพอได้อยู่ แต่ดูหน้าตาพี่เจ็บใช้ได้เลยนะคะ เห็นแต่รอยยิ้มกลับมา

และและอาธีรยุทธก็มาช่วยอีก 1 แรง

แนนว่านั่งเฉยๆ ในรถ คราวนี้ก็ได้ประสบการณ์ อีกแบบ สนุกอีกแบบ โชคดีที่ได้เห็น เบื้องหลังการทำงาน ว่าความสนุกของทริปทุกครั้งที่แนนได้รับและประทับใจกลับมาทุกครั้งนั้น มีใครที่อยู่ข้างหลังต้องเหนื่อย เพื่อความสุขของเราบ้าง พี่ๆ อาๆ ทำงานกันด้วยใจ เห็นได้กับตา ไม่มีปริปากบ่น ไม่มีสีหน้าที่บอกว่าไม่พอใจ หรือเหนื่อยมากแค่ไหน สิ่งที่ได้ยิน มีแต่ถามว่า เหนื่อไหม ? ปั่นไหวไหม ? มีอะไรให้ช่วยไหม ? เอาน้ำไหม ? ขึ้นรถเซอร์วิสไหม ? เอาเกลือแร่ไหม ? เดี๋ยวผมปิดท้ายเอง พร้อมกับรอยยิ้ม

อาเต็งบิดมอเตอร์ไซด์มาช่วยบริการ

ยางรั่วหรอ เดี๋ยวจอดช่วยปะยางก่อน

จอดเติมเกลือแร่สักหน่อย

ลองคิด เปรียบเทียบ ให้เห็นเป็นมูลค่า กับค่าทริปที่จ่ายมา จะพอไหมเนี่ย ลองคิดเล่นๆ มันไม่ได้มีแค่นี้ มันยังมีอีกก่อนหน้า เรื่องประสานงานไปจังสถานที่ต่างๆ ที่เราปั่นไป ไหนจะค่าโทรศัพท์ ไม่รู้เท่าไร ที่ต้องโทรไปคุยให้เข้าใจ ไหนจะเตรียมเอกสารทำเรื่องขออนุญาติ ค้างคืนที่นี่ได้ไหม ไหนจะค่าน้ำมัน ค่าสำรวจเส้นทาง ลองดูสิคะ ทั้งหมดนี้นะ ยังไม่มีค่าแรง

ลองคิดดูแล้ว งานที่มีค่าแรงคงไม่ได้รอยยิ้มตลอดทาง และการเอาใจใส่แบบนี้ เพราะสิ่งไหนที่มีการจ่ายเงินส่วนใหญ่ คนก็มักจะทำงานให้แค่คุ้มกับเงินที่ได้ น้อยคนนักที่ทำเกินอัตราจ้าง

ฝากให้หลายคนที่เคยพร่ำบ่นได้คิดสักนิด ว่าการร่วมทริปกับสมาคม ที่คิดว่าแพง ไม่มาดีกว่า ทำไมไม่คิดว่าเราจะช่วยสมาคมได้มากแค่ไหน มองไปลึกๆ คิดดูสักหน่อย สมาคมไม่ได้มีใครเป็นเจ้าของ มันคืนตัวแทน ที่เราร้องเรียกจะเอาเลนจักรยาน มันคือกระบอกเสียง ที่เราเปล่องออกไป ให้คนทั่วไปที่ไม่ได้จักรยานเขาได้รู้จัก และรักจักรยานอย่างพวกเราบ้าง คนที่มีชื่อเป็นประธาน, กรรมการ, ทีมงานอาสา และ ตำแหน่งต่างๆ ก็แค่คนทำหน้าที่ ที่มาด้วยใจ บางคนก็ต้องทำงานประจำ แต่ก็หาเวลามาช่วย ซึ่งไม่ได้อะไรเป็นค่าตอบแทน นอกจากได้ทำสิ่งที่รัก ที่พวกเรามีให้เหมือนกัน นั่นคือ จักรยาน สิ่งที่พวกเราต้องการ ไม่ใช่วงการจักรยานที่แข็งแรงเหมือนวงการกีฬาอื่นๆ หรอคะ

แนนนะ อยากให้วงการจักรยานมีค่าเท่ากับวงการกอล์ฟ ที่ใครได้ยิน ก็ร้อง ฮู้ ปั่นจักรยานด้วย เท่ห์ไปเลยเนอะ แค่นี้ละคะ ความฝันเล็กๆ ของคนๆ หนึ่ง ที่ค้นพบว่า จักรยาน นี่แหละ ใช่เลย !

เรื่องเล่าของทริปนี้ รออ่านต่อ ตอนที่ 2 นะคะ

Advertisements

3 Responses to “เบื้องหลังความสนุก…………(สีชัง ตอนที่ 1)”

  1. Kida พฤษภาคม 31, 2010 ที่ 4:08 pm #

    เห็นด้วยอย่างยิ่งเลยครับ คนจัดนี่ปั่นก็ไม่ได้ปั่น ต้องมาคอยดูแลคนอื่นอีก เหนื่อย ๆ ก็เหนื่อย นับถือทุกท่านจริง ๆ ปูเสื่อรออ่านตอนสองครับ

  2. Poom มิถุนายน 1, 2010 ที่ 1:20 am #

    คุณแนน อยากเอารูปไหนไปประกอบ ไปเอาจาก FB ได้เลยนะครับ หรืออยากเอารูปใหญ่ก็ได้ เดี๋ยวจัดการให้ครับ

    • nonlany มิถุนายน 1, 2010 ที่ 10:03 am #

      ขอบใจมากครับ เรียก แนน เฉยๆ ก็ได้

      รออ่านสรุปทริป จาก ภูมิ อยู่นะ 🙂

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: