กรุงเทพฯ น่าอยู่ขึ้นเยอะ

10 พ.ค.

จากวันนั้น จนวันนี้ ก็เกือบ 2 ปี ที่ปั่นจักรยานอย่างจริงจัง

ค่อยๆ ย้อนกลับไปตอนเริ่มมาปั่น ก็ยังไม่มีทางจักรยานเลย (เล่าตามประสบการณ์ที่เห็นก่อนหลังด้วยตัวเอง)

สักพัก แถว กทม ก็มีทำทางจักรยาน ไม่นานก็มีจักรยานสีเขียว ๆ ให้ยืมปั่น ตอนนั้นเริ่มปั่นใหม่ๆ ยังปั่นไม่เก่งเท่าไร ก็ได้เลนจักรยานนี่แหละคะ ปั่นลัดเลาะเกาะเส้นทางไปเรื่อยๆ จาหน้า วงเวียน ร.ด. วนตามทางวงกลมไปผ่านปากคลองตลาด บางช่วงก็ งง ว่า เลนจักรยานฉันหายไปไหน แล้วจะไปต่อยังไง ตอนที่ข้ามถนนยังต้องอ้อมไปทางมาลายลงเข็นให้ผ่านไปทีละแยกๆ อยู่เลย ยังไม่กล้าปั่นข้ามไปพร้อมกันรถวิ่ง ปั่นจนเริ่มมีความมั่นใจมากขึ้น

จำได้เลยวันนั้นยังนั้นรถเมล์ไปทำงานอยู่ ก็สั่งเกตุเห็นที่พื้นถนนสาทร มีตีเส้นถนน สีขาวๆ เส้นเล็กๆ และมีรูปจักรยาน เลยรู้ว่าเขาแบ่งให้เป็นเลนจักรยาน วันเสาร์ก็เลยไปลองปั่นดู แต่ว่าระหว่างทาง เราก็ต้องออกนอนเลนอยู่เป็นประจำ เพราะมีทั้ง รถ taxi จอด และ มอเตอร์ไซด์ มาร่วมใช้บ้าง

ปั่นเริ่มคล่องก็เลยปั่นมาหาแม่ที่พระราม 2 เพราะเห็นแว๊บๆ ว่ามีเลนจักรยาน หลังจากลงถนนสาทรมาแล้วเลี้ยวซ้ายไปทางดาวคนอง แต่เส้นทางที่ปั่นเหมือนลงแทร็กปูนก็ว่าได้ เพราะพื้นไม่เรียบเอาเสียเลย แต่ก็สนุกอีกแบบ เลนจักรยานช่วงนี้อยู่บนฟุตบาต ปั่นลำบางหน่อยตรงที่ว่ามันอยู่หน้าบ้านเขาพอดี บางบ้านก็ทำงานอยู่ใช้พื้นที่ฟุตบาท บางบ้านก็จอดรถขวางซะงั้น ทำให้ตอนปั่นต้องหลบลงถนนเป็นครั้งคราว

ความมั่นใจเริ่มมา คราวนี้เริ่มอยากจะปั่นไปทำงาน เห็นแว๊บๆ ว่าแถวที่ทำงานก็มีเลนจักรยานเหมือนกัน แต่เป็นช่วงสั้นๆ แค่นั้นเอง เริ่มจากเลยทางขึ้นทางด่วนมาหน่อย ถึงจะมี แล้วก็มาสุดตรงที่ใต้สะพานแขวน แต่เลนจักรยานที่นี่ มีมอเตอร์ไซด์มาร่วมใช้เยอะมากและส่วนใหญ่เป็นมอไซด์รับจ้าง

แล้วเพื่อนก็ชวนไปปั่นแถวพระราม 9 บอกว่ามีเลนจักรยานแถวนั้นด้วยนะ เป็นเส้นตรงๆ ยาวๆ เรียบทางเอกมัย – รามอิทรา ก็เลยไปลอง เส้นทางก็ใช้ได้แต่ที่อันตรายก็ตรงที่ พื้นไม่เรียบนิดหน่อย แล้วก็มีเสากั้นกันมอเตอร์ไซด์เข้ามาร่วมใช้ ก็เลยปั่นเร็วไม่ได้ ต้องระวังตลอดเวลา

จากนั้นก็ไปลองปั่นเส้นสุขุมวิท เส้นนี้ไม่น่าปั่นมากเลย สงสารคนเดิน เพราะฟุตบาทเล็กมาก แถมยังมีแผงขายของตลอดทาง และคนเดินไปมาเยอะมาก เลนจักรยานก็กว้างแค่ฟุตเอง ฟุตบาตก็สูงต่ำตลอด บางช่วงทำเงา งง ไปเลย เพราะไม่มีทางลาด ปั่นไปมีหวังหัวทิ่มแน่ๆ เลย

ล่าสุดก็ไปลองเลนจักรยานแถวบางขุนเทียนชายทะเล เส้นนี้ชอบมากๆ เป็นเส้นทางเปิดใหม่ ลมเย็นๆ เรียบๆ ทางยาวๆ ปั่นกันเร็วๆได้ใจ สุดทางไปก็มีที่เที่ยว แต่ไกลบ้านไปหน่อยเลยไม่ได้ไปปั่นบ่อยๆ

มาวันนี้เจอแถววงเวียนใหญ่ คราวนี้ ตีเส้น และ ลงสีสันเด่นชัด เห็นแล้วรู้สึกแว๊บแรกว่า…………..ว๊าว เหมือนอยู่ต่างประเทศเลยแฮะ รู้สึกว่าจักรยานมีความสำคัญขึ้น ได้พื้นที่ของตัวเองบนถนนด้วย ทำให้รู้สึกว่าเมืองน่าอยู่ขึ้นเยอะเลย และที่สำคัญสิ่งที่คิดไว้เตรียมฝันไว้ก่อนนอนทุกวัน ว่าอยากมีเลนจักรยานเชื่อมต่อกันทุกถนน ก็เริ่มเห็นเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา ดีใจมากๆ เลยคะ
รู้สึกว่าเวลาปั่นจักรยานทุกวันของเรา ก็ช่วยให้เมืองที่น่าท่องเที่ยวติดอันดับต้นๆ อย่างกรุงเทพฯ น่ามาเที่ยวมากกว่าเดิมอีกคะ เพราะมีเลนจักรยานนี่เอง รอวันกรุงเทพ เป็นเมืองจักรยานติดอันดับต้นๆ ของโลกอยู่คะ

ฝากท่านผู้ว่า กทม และ นายกรัฐมนตรี ไม่ว่าจะรุ่นนี้หรือรุ่นไหนๆ ในอนาคต ……………………… ถ้าไม่เปลือง งบ มากเกิน ฝากทาสี ถนน ทุกเส้น แบ่งแยกให้เห็นชัดว่านี่คืนเลนจักรยาน ถึงถนนเส้นนั้นจะยังไม่ค่อยมีรถผ่านก็ตาม แต่ขอมีเลนจักรยานครอบครองไว้ก่อนก็จะดี เอาให้เห็นไปเลยว่าปั่นจักรยานออกมาจากบ้านแล้วปั่นต่อที่ถนนไปทำงาน ไปตลาด หรือไปที่ไหนๆ แล้วมารอดูกันว่า 1 ปี ผ่านไป คนจะหันมาใช้จักรยานเดินทางมาแค่ไหน ถ้ามีเลยจักรยานข้ามจังหวัดได้ คราวนี้การท่องเที่ยวได้ยิ้มแก้มปริอีกรอบแน่ๆ คะ เพราะจะมีนักท่องเที่ยวต่างชาติมาปั่นจักรยานท่องเที่ยวในไทยเยอะเลย เพราะเมืองไทยเรามีอะไรดีๆ อีกเยอะ ที่คนนอนประเทศอยากเข้ามาสัมผัส

ฝากขอบคุณสมาชิก TCC หรือ TCHA ในปัจจุบันด้วยนะคะ ที่ทำให้มีบทความดีๆ ในวันนี้ ถ้ายังไม่ได้มาปั่นกับสมาคม และไม่มี เพื่อนๆ พี่ๆ อาๆ ที่รักคอยดูแล วันนี้ก็ยังไม่กล้าปั่นลงถนนอยู่ดีคะ

สำหรับพี่ๆ น้องๆ มือใหม่ สนใจอยากร่วมทริปปั่นบนถนนครั้งแรก ติดต่อได้ที่ http://www.thaicycling.com หรือโทร 02-6125510-1 ,02-6124747

หรือใครอยากปั่นแค่ใก้ลๆ บ้านแต่ไม่รู้ว่าจะไปปั่นกับใคร ก็ลองเลือกใช้บริการจาก http://www.thaimtb.com/forum แล้วคุณจะได้สัมผัสความสุขบนหลักอาน ขอบอกว่าขึ้นขี่หลังเสือแล้วลงยากนะคะ (เสือภูเขา, เสือหมอบ)

Advertisements

8 Responses to “กรุงเทพฯ น่าอยู่ขึ้นเยอะ”

  1. Poom พฤษภาคม 11, 2010 ที่ 12:32 pm #

    เมื่อสัก 2-3 ปีที่แล้วมานี่ กทม.ก็ได้เริ่มทำทางเดินเลียบคลองแสนแสบครับ ตอนนี้ยังไม่ตลอดสาย แต่หวังว่าอีกสัก 2-3 ปีต่อไป คงจะยาวขึ้นเรื่อยๆ คุณแนนไปเส้นทางนี้มาหรือยังครับ

    ทางเลียบคลองนี้ ทำให้ผมขี่จักรยานไปทำงานได้ง่ายขึ้นเยอะเลย ไม่ต้องปั่นถนนใหญ่ไปตลอดทางอย่างที่เคยทำ แต่ก็ต้องระวังคนเดิน ต้องระวังของฝากจากน้องหมา ต้องแบกจักรยานขึ้นลงสะพานข้ามคลองย่อยบ้าง ไม่ลำบากจนเกินไป

    • nonlany พฤษภาคม 11, 2010 ที่ 12:53 pm #

      ยังเลยคะ เริ่มจากตรงไหน-สุดตรงไหนเอ่ย ไว้ต้องไปลองบ้างสักหน่อยแล้ว

      • Poom พฤษภาคม 11, 2010 ที่ 2:50 pm #

        เริ่มจากแถววัดศรีบุญเรือง – คอนโดคลองจั่นเพลส ไปจบที่เลยซอยวัดเทพลีลาไปอีกนิดนึงครับ วันนี้ขากลับบ้านผมจะลองไปสำรวจดูว่าส่วนต่อขยายจากซอยวัดเทพลีลาเขาไปถึงไหนแล้วครับ แล้วจะมารายงานอีกทีครับ

        ตอนนี้เห็นมีร้านกาแฟร้านนึงมาเปิดริมทางนี้ด้วย แต่บรรยากาศริมคลอง (แสนแสบ) มันไม่ค่อยจะน่าอภิรมย์เ่ท่าไหร่เลยครับ

      • nonlany พฤษภาคม 11, 2010 ที่ 3:12 pm #

        นั่นสินะ กลิ่นมันน่าจะแรงไหมนั่น ปั่นริมคลองแสนแสบ

  2. Poom พฤษภาคม 11, 2010 ที่ 11:08 pm #

    วันนี้ยังไม่ได้สำรวจเพิ่มครับ พอดีทำงานเลิกค่ำ มืดแล้วเลยรีบปั่นกลับบ้านก่อนดีกว่า

  3. Poom พฤษภาคม 21, 2010 ที่ 9:22 pm #

    ช่วงบ้านเมืองไม่สงบ ไปทำงานไม่ได้ ก็เลยไปปั่นแก้กลุ้ม สำรวจทางคลองแสนแสบต่อครับ จากวัดศรีบุญเรืองมุ่งหน้ามีนบุรี ก็ไปได้เรื่อย ๆ มีสะพานข้ามคลองย่อยให้ต้องลงจากจักรยานยกขึ้นลงอยู่บ่อยๆ แต่ทางก็ดีครับ ผ่านชุมชนพี่น้องมุสลิม ผ่านวัด ผ่านสุเหร่าหลายแห่งเลยครับ กะว่าจะไปให้ถึงเมืองมีน แต่ไปถึงช่วงสุเหร่าแดง ก็เริ่มต้องจูงจักรยานผ่านช่วงที่สร้างไม่เสร็จ เป็นไม้กระดาน สะพานเล็กๆ ในที่สุดก็ยอมแพ้ เพราะตกคลองแสนแสบนี่ ไม่อยากจะคิดเลย… สุดท้ายอยู่ที่ระยะ 500 ก่อนถึงวงแหวนกาญจนาภิเษก เท่านั้นเอง..

    เดี๋ยวสัปดาห์หน้าไปทำงานได้จะลองขี่เลยวัดเทพลีลาไปทางคลองตัน ดูสิว่าจะถึงไหน… 🙂

  4. ครูเสือ มกราคม 19, 2011 ที่ 9:36 pm #

    ผมเริ่มปั่นเป็นงานเป็นงาน ทริปแรกกับสมาคมจักรยานเพื่อสุขภาพไทย ตอนนั้นเรียกชมรมจักรยานเพื่อสุขภาพแห่งประเทศไทย เมื่อ ปี 2552 จากนั้นก็ปั่นเรื่อยมา ทริปไกลสุดที่คลอง 6 ปทุมธานี เมื่อนั่งบนอานมีความรู้สึกว่ามีความสุข มีความเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น ไม่เหมือนนั่งในรถเก๋งคันงามซึ่งเป็นความสุขที่ต้องอาศัยเครื่องยนต์พาไป แต่บนอานอาศัยกำลังของเราพาไป ใหม่ ๆ ผมก็ปั่นรถจักรยานแบบอาบังเก็บดอก ซื้อมาด้วยราคา 2,700 บาท ซื้อด้วยเงินรับจ้างเขียนป้ายผ้าโฆษณาให้หน่วยงานทางราชการแห่งหนึ่งได้มา วันแรกที่ซื้อมาจอดที่ทำงาน เพื่อน ๆ แหย่เล่น ต่างมาขอถ่ายรูป หาแป้งมาเจิม บางคนกระเซ้าเย้าแหย่กันใหญ่ว่า ควรจะให้พระมาเจิม แต่ผมก็ได้แต่ยิ้ม ๆ ก็ปั่นมาเรื่อย ๆ ในใจก็นึกว่า โห … ทำงานมาแทบเลือดตากระเด็นได้ปั่นแค่จักรยานคันละไม่กี่บาทนี่เหรอ ? ก็ปั่นไปทำงานทุกวัน แล้วก็ขาย ซื้อเสือภูเขายี่ห้อผลิตในไทย ในราคา 12,000 บาท นับว่าเป็นการซื้อรถปั่นที่แพงที่สุดในชีวิตของผม ก็ปั่นครบ 17 เดือนก็ขายซื้อยี่ห้อหรูแต่ราคาถูกหน่อย ปั่นสบาย ยังไม่พอใจซื้อ 16 นิ้วรถพับอีกคันไว้ปั่นเล่น ๆ ตอนนี้ก็ยังปั่นไปทำงานทุกวัน ทั้ง ๆ บ้านกับที่ทำงานห่างไม่ถึง 500 เมตร แต่ก็มีความสุขในการปั่น ออกทริปทุกวันอาทิตย์ ไกลบ้างใกล้บ้างแล้วแต่เวลา ตอนนี้ปั่นจะครบ 2 ปี แล้ว สุขภาพกายแข็งแรง เครียดน้อยลง ได้เพื่อนเพิ่มมากขึ้นครับ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: