ลับแลแหล่งราเล่

12 มี.ค.

ไม่น่าเชื่อว่าเมืองเล็กๆ สงบที่น่าอยู่มากๆ จากที่ไปมาหลายจังหวัดก็ยังติดใจอยากกลับไปอีก จะเป็นแหล่งรวมจักรยานของเก่าหายากที่ชาวบ้านยังใช้กันในชีวิตประจำวันดังเช่นเมื่อก่อน

40 กิโลจากเชียงใหม่ ไปตามถนนสายเล็กๆ เลาะแม่น้ำปิงก็มาเจอจังหวัดลำพูน เราอยู่ที่นั่นกัน 2 วัน จากแผนการแรกกะอยู่แค่วันเดียว เพราะจังหวังมีเรื่องให้น่าค้นหาเยอะมาก ที่จริงยังอยากอยู่ค้นหาต่ออีกอาทิตย์

ร้านราเล่ที่ว่าใหญ่ๆ ที่อยู่แถวตลาดน้อย กลายเป็นเล็กไปเมื่อเจอร้านอินทพานิช เป็นบ้านตึกแถวสองชั้น 9 คูหา ที่เต็มไปด้วยอะไหล่จักรยานเก่า จักรยานเก่ามือสองยี่ห้อดังหลายคันหรือ แม้แต่เฟรมสมัยมุกคลองเตยก็ยังมีให้เลือกซื้ออยู่เป็นสิบเฟรมห่อด้วยกระดาษ ห้อยไว้อยู่บนเพดานบ้าน อาจารย์ที่พาไปบอกว่าราเล่เจ้านี้ไม่ได้รับมาจากตลาดน้อย แต่ส่งมาตรงจากทางอังกฤษผ่านพม่าเข้าไทย ใครที่เล่นราเล่รับรองต้องรู้จัก เจ้าของร้านตอนนี้เป็นรุ่นที่ 3 ร้านนี้เปิดมาจะร้อยปีแล้ว

นอกจากบ้านนี้แล้วเรายังไปเจอพี่ที่ขายราเล่ เขามีเยอะจนเหมือนคนสะสมแต่เขาบอกทุกคันมีเจ้าของเพราะเขาคนเดียวจะเป็นเจ้าของจักรยานหลายร้อยคันได้อย่างไร เริ่มจากความชอบของเก่าก็เลยไปซื้อช่างกิโลมา เศษเหล็กที่ไม่มีใครเห็นคุณค่าผมก็เอามาล้างขัดเช็ดสะสมไปเรื่อยๆ หาข้อมูลเพิ่มเติม จนประกอบกลับมาเป็นคัน บางครั้งก็เสียค่าโง่ให้เขาสอน เช่นให้อะไหล่นี้ไปเพื่อให้เขาเชื่อใจ แล้วเรียนรู้หรือถามว่าถาจะหาอะไหล่ของชิ้นนี้จะต้องหาที่ไหน ก็มีคนบอกมา ไม่ยากเลยถ้าอยากได้ราเล่ไปเป็นเจ้าของ ถ้าเจอเจ้าของตัวจริงนะ คุยสามคำก็รู้แล้ว

ชาวบ้านแถวนี้ก็ใช้ราเล่กัน คันของยายนี้ปู่ซื้อให้มีคนมาขอซื้อนะแต่ยายไม่ขายเก็บไว้ใช้งานเอาไว้ลูกหลานเป็นที่ระลึก เมื่อก่อนที่นี่เขาทำอาชีพอะไรกัน ดูท่าเป็นคนมีเงินกันทั้งนั้นถึงมีราเล่ใช้กันแทบทุกบ้าน เมื่อก่อนแถวนี้เป็นแหล่งค้าไม้ใหญ่ส่งไปทั่วทุกภาคของไทย จากที่เจอคุณยายก็ยังเจอชาวบ้านทั่วไปที่ทำไร่ไถนาใช้จักรยานราเล่ ไปทำนาหาปลา บางคันก็ 30 ปี 60 ปี ยังสภาพดีปั่นใช้งานได้ปกติ

จากตัวเมืองปั่นออกไปอีก 30 km ก็เจอหมู่บ้านที่ชาวบ้านใช้จักรยานราเล่อย่างเนื่องแน่น ถึงขนาดปั่นราเล่มาขายพริกขายเกลือ น่าเสียดายที่เราไม่ได้เห็นภาพบรรยากาศนั้นเพราะกว่าจะหาลายแทงเส้นทางไปยังจุดหมายเจอก็ทำเอาตลาดวายแล้ว แต่ระหว่างนั้นเราก็ยังเห็นชาวบ้านปั่นราเล่ไปทำไร่ ทำนา ในชีวิตประจำวันอย่างไม่ขาดสาย จะว่าไปเห็นนาทีละคันอะไรแบบนั้น และบางคันก็มีมีดพร้าเสียบไว้อยู่ข้างหน้าจักรยาน

มีพี่คนหนึ่งใจดีมากให้เราดูเอกสารทะเบียนจักรยานสมัคก่อน ดูแล้วเอกสารมาจากเขตปทุมวันนะ เป็นสมุดทะเบียนจักรยานที่บอกสีและรุ่น พ่อค้าก็มาขอซื้อนะแต่ให้ราคาแบบเอาเปรียบมาก 200 บาทต่อเล่ม แล้วเอาไปขายต่อเล่มละหลายพันบาท ที่หมู่บ้านก็มีพ่อค้าเอาจักรยานราเล่ไปขายนะ บางคนร้อนเงินก็เอามาขายคันละไม่กี่ร้อยบาท ยังดีกว่ากองเป็นเศษเหล็กไว้ที่บ้าน หมู่บ้านนี้ขายไปหลายสิบคันแล้วละ

ผู้ใหญ่บ้านก็ยังเป็นช่างซ่อมจักรยาน ก็มีแต่คนปั่นไม่มีคนซ่อมทุกวันนี้ก็เลยยังต้องเปิดรับซ่อมต่อไป จักรยานทุกคันให้หมู่บ้านพ่อซ่อมเองทั้งหมด จะเป็นจักรยานรุ่นเก่า หรือรุ่นใหม่มีเกียร์พ่อก็ซ่อมได้นะ มันมีความสุขเวลาได้อยู่กับจักรยาน ไม่ได้รำรวยเงินทองนะ แต่รำรวยความสุขที่ได้อยู่กับสิ่งที่รัก วันที่ไปมีจักรยานเพื่อนเสียพวกเราก็รอให้พ่อหนานตากลับมาซ่อมให้

ถ้าอยากจะเป็นของของราเล่คันเท่สักคัน เตรียมเงินไปหลายหมื่นหน่อยนะ ยิ่งเก่าก็ยิ่งแพง แล้วก็ตรงไปจังหวัดลำพูนได้เลยนะ รับรองไม่ผิดหวัง เพราะขากลับเข้าเมืองเรายังปั่นไปเจอร้านขายของเก่าที่มีจักรยานราเล่วางขายหลายสิบคัน

About these ads

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

ติดตาม

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 529 other followers

%d bloggers like this: